Verraderlijk gevlucht

Het woord, dat u hierboven vindt afgedrukt, ligt in de samenhang van de droeve geschiedenis van Judas' verraad in de hof van Gethsémané. Een schare met stokken en zwaarden gewapende mannen heeft Jezus gevangen genomen, nadat Judas Hem door het geven van een begroetingskus aan, hen aangewezen had. Petrus poogde toen nog verzet te bieden tegen de belagers van Zijn Meester. Hij strekte zijn hand uit, trok zijn zwaard en hij trof de slaaf van de hogepriester en sloeg hem het oor af. Maar op het bevel van Jezus moest Petrus deze weerstand staken. Toch laat Jezus de bende niet ongemoeid begaan. Jezus zeide immers: 'Gij zijt uitgegaan als tegen een moordenaar, met zwaarden en stokken om Mij te vangen; dagelijks zat Ik bij u, lerende in de tempel, en gij hebt Mij niet gegrepen.'
Op dat ogenblik wordt de grond de discipelen van Jezus te heet onder de voeten. Ze verlaten Hem. Scherper uitgedrukt: ze laten Hem in de steek en vluchten. Dat is dieper dan enkel 'verlaten'. Waarom is dit zo erg?
Wel, Jezus en Zijn discipelen vormden te zamen een organisatie, een gemeenschap, niet alleen van vriendschap, maar van verbond. Deze groep mensen is de voortzetting van de Kerk van het Oude Verbond. Niet voor niets had Jezus een twaalftal leerlingen gekozen om Hem te volgen. Dat verzinnebeeldde aldus het nieuwe Israël van de twaalf stammen. Het twaalftal discipelen vertegenwoordigt het nieuwe volk Gods onder zijn Koning Jezus, de van Jehovah gezonden Messias.
De discipelen zijn derhalve niet minder tot trouw verplicht aan de Christus, dan Israël gebonden was aan God. Zij waren boven Israël bevoorrecht doordat zij de schoonst denkbare gelegenheid ontvangen om te tonen dat zij hun Koning aanhangen 'van ganser harte en met alle krachten'.
Op het kritieke ogenblik evenwel keren zij Jezus de rug toe en laten Hem alleen met de vijand. Dit is niet minder dan verraad. Dit is niet anders dan trouwbreuk. In de oorlog staat op deze ontrouw de doodstraf. De vluchteling of degene, die hoogverraad heeft gepleegd, sterft in oneer.
Deze geschiedenis van Gethsémané toont ons dat de mens in de loop der historie zich niet heeft verbeterd. De ganse loop van de mensheid kan worden samengevat onder het Woord 'verraad!' Wilt u voorbeelden? Denk aan Adam in de hof van Eden. Hij was verbonden aan God. Hij verloochende evenwel zijn opdracht. Denk aan het volk der joden onder het Oude Testament. Het diende gretig de afgoden. En afgoden dienen:
dat is verraad plegen jegens de enig ware God. Denk aan uw eigen leven. U werd gedoopt, dus opgedragen aan de God des Verbonds en des levens. Maar leeft u nu ook uit dat verbond? Het is toch uw roeping, overeenkomstig de woorden van het formulier: overmits in alle verbonden twee delen begrepen zijn, zo worden zij ook weder van God door de Doop vermaand en verplicht tot een nieuwe gehoorzaamheid, namelijk dat wij deze enige God, Vader, Zoon en Heüige Geest aanhangen. Of denk eens aan uw belijdenis des geloofs. Er liggen dure eden aan de voet van vele kansels. Maar de uitwerking is geweest: verraad! Ontrouw, afval, toen het kritieke moment kwam.
Maar dit is het grote wonder, als allen Jezus verlaten – Hij blijft getrouw. Als allen Hem verloochenen – Hij houdt vast tegenover God en de mensen, die Hem gegeven zijn. Hij vergeeft en geneest. De Satan triomfeert te vroeg.
Jezus houdt stand tot in de diepste verlatenheid toe. Wel komt de overste der wereld maar hij vindt aan Hem niets. Deze standvastigheid van Christus tot het einde is onze troost. Hij maakt door Zijn geest, die Hij op de Pinksterdag zendt, de verraders tot helden, die volharden tot het einde. En dat kan niet anders dan omdat Hij door Zijn standvastigheid de levendmakende Geest verworven heeft, waardoor deze aan Zijn volk nu wordt meegedeeld.
Ziedaar – de wonderlijke gang van de Kerk tot aan het slot der wereld. In zichzelf ontrouw, verraad, verlating en verloochening. In grote zaken, maar meer nog in het klein. Ontrouw in ons waarschuwen, ontrouw in het opkomen voor de Naam des Heeren. Ontrouw door ons gebrek aan lust tot 's Heeren dienst en dag. Met onze ijver is het nimmer iets gedaan. Dat veroorzaakt evenwel diep leed. Hartepijn en hartesmart. Dat wij nu zó zijn. Zo onbekeerlijk, zo onverbeterlijk, zo verraderlijk. Vrienden, dan hebben we Jezus nodig. Dan vragen naar een Middelaar, Die onze schuld bedekt en verzoent.
Gode zij dank! Zulk een Middelaar mag dan ook gepredikt worden. Voor wie en aan wie? Aan allen, die zich van harte bekeren van hun ontrouw. Aan allen, die de beloften van het Evangelie met een waar geloof aannemen, die schuilen achter Christus' bloed. Hun is waarachtiglijk al hun verraad en ontrouw om Christus' wil vergeven!

A. van Brummelen, Huizen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen