Boekbespreking

M. Assink, Diakonaat met perspectief, Goes, Oosterbaan & Le Cointre, 1993; 196 pag., ƒ 24,95.
Laat ik allereerst enige lovende woorden spreken aan het adres van de uitgever. Voor me ligt een fraai gebonden boek met stevige kaft en stevige bladzijden (goede kwaliteit papier). De inhoud is overzichtelijk, de leesbaarheid plezierig. Ruim opgezet, groot lettertype, compleet met literatuur en een trefwoordenregister. Een 'voornaam' ogend boek voor een beslist lage prijs!
De auteur van dit boek studeerde elektronica en marketing, waarna hij zich specialiseerde in marketing communicatie en marketing planning. Assink is geruime tijd diaken geweest en deputaat voor diaconale zaken in de Geref. kerken (vrijg). Het boek bevat ontzaglijk veel informatie. Soms – en dat verraadt de studie van de schrijver – erg technisch allemaal. Komen diakenen daar wel doorheen denk ik dan. Schrikt veel bij het lezen niet geweldig af en zakt bij menig diaken de moed in de schoenen. Als het allemaal zó moet…? Waar gaat het allemaal in dit boek om? De schrijver probeert een koppeling tot stand te brengen tussen de theorie van het diaconaat en de praktijk, zodat het een leer- en werkboek is. Er worden veel praktische instrumenten en methoden aangereikt, waarmee diakenen in hun diaconale werk aan de slag kunnen. De praktijk is daarbij uitgangspunt. De auteur gebruikt een driedeling in zijn boek: de taak-opvatting, de taak-invulling en de taak-vervulling van de diaken. Bij de taak-opvatting komt het werk – en aandachtsgebied van het diaconaat aan de orde. Het deel over de taak-invulling bevat veel praktische informatie over de organisatie van het diaconale werk, zoals het maken van beleidsplannen, het opzetten van projekten en de communicatie met de gemeente. Bij de taakvervulling is het de diaken, die zich inzet voor de opbouw van de diaconale gemeente.
Het boek is prima geschikt om te gebruiken als materiaal bij een cursus voor bv. nieuwe diakenen. Het kan ook goed dienst doen als naslagwerk. Bijvoorbeeld wanneer men een bepaald aspect van het diaconaat verder wil uitdiepen. Wie iets over vergader- en gesprekstechniek wil leren, kan in dit boek uitstekend terecht. Het lijkt me best een goede zaak, wanneer diakenen, maar ook kerkeraden, zich eens afvragen of alle vergaderingen wel zo doelmatig en zinvol zijn c.q. verlopen. Of men belangrijke zaken van minder belangrijke zaken wel voldoende weet te (onder)scheiden en of alle diakenen (kerkeraadsleden) wel de juiste informatie krijgen. Vergaderen we om het vergaderen of vergaderen we om de zaak van het diaconaat c.q. het gemeenteleven, de gemeente van Christus! Een vraag is: 'Hoe is onze stijl van vergaderen eigenlijk?'. Delegeren, coördineren, motiveren, beleidmaken, overleggen, communiceren, beheren en informeren, het komt allemaal aan de orde in dit boek!
Tenslotte nog een enkele inhoudelijke opmerking. De schrijver noemt wel het aspect van de barmhartigheid, maar laat het aspect van de gerechtigheid als een belangrijk kernbegrip van het diaconaat achterwege.
Jammer vind ik het dat de bijbelse motieven voor het diaconaat wat mager uit de verf komen (de schrijver verwijst hiervoor naar anderen). Als het gaat over de vereisten voor diakenen is er meer te zeggen vanuit de Schrift dan 1 Tim. 3 : 8-13. Gemist heb ik een uitwerking van de taak en plaats van de diaken in de eredienst. Hoe denkt de schrijver over de profetische roeping van het diaconaat, de overheid te wijzen op haar taak de gerechtigheid in de samenleving te betrachten voor de sociaal zwakkeren? Is er iets meer te zeggen van het principiële verschil tussen de ambtelijke taak van het diaconaat inzake hulpverlening vanuit de christelijke gemeente en de particuliere taakstellingen van al of niet christelijke organisaties m.b.t. hulpverlening? in het schema op blz. 40, mis ik toch wel een heel belangrijk agendapunt namelijk: de bijbelse bezinning op het diaconaat! Zoiets moet toch elke vergadering aan de orde komen. Ontbreekt op blz. 57 niet de Ned. Herv. kerk inzake overleg en samenwerking?
De gestelde vragen en kritische opmerkingen hier en daar doen beslist niet af aan de goede intentie van dit boek. Neem (er de tijd voor) en lees! Ook zeer geschikt voor kerkeraden en predikanten!
Aart Peters, Barneveld

H. M. Vroom: 'Geen andere goden'. Christelijk geloof in gesprek met boeddhisme, hindoeïsme en islam. 154 blz., ƒ 34,90, Kok, Kampen, 1993.
Na zijn standaardwerk Religies en waarheid uit 1988 icon dit boekje haast niet meer uitblijven. Immers, stelde zijn vroegere boek de waarheidsvraag vooral áán de religies, nl. om te weten te komen wat voor de ander echt waarheid was, in dit boekje stelt Vroom de waarheidsvraag aan zichzelf, als christen. Hoe kan het anders in een ook religieus pluralistische samenleving?
Zijn methode is die van de kritische dialoog. Daartoe gaat hij – weer – in op andere godsdiensten en op wat zij voor waarheid houden, maar ditmaal met de bedoeling tot een waarderingsoordeel te komen. Daartoe zoekt hij in de drie in de drrie in de titel genoemde godsdiensten de waarde-elementen op waarmee ook de christen uit de voeten kan.
De vraag is welk uitgangspunt Vroom daarbij hanteert. Wij gaan met hem mee wanneer hij de zegenrijke invloed van tal van religies op onze cultuur erkent. Ook, wanneer hij de vraag naar het eeuwig heil aan God wil overlaten, omdat Zijn gerechtigheid hoger is dan de onze. Anders wordt het wanneer Vroom, om deze dingen te kunnen zeggen, het begrip 'heil' zodanig hanteert dat het in brokken in andere godsdiensten voorradig kan zijn en dat hij dit doet door het heil helemaal bij Christus onder te brengen en vervolgens het heil uit te breiden over alle religies. Zo wordt de klassieke belijdenis 'Buiten de kerk is geen heil' tot 'Buiten Christus is geen heil'. Wordt Christus zo niet tot een 'idee', tot inhoud van een heilbrengende algemene openbaring?
Bij Vroom mag dan ook iedereen zijn geloof houden. Daar waar de dwang tot het kiezen van een andere religie in het spel komt, houdt echter het geloven op. Onze vraag wordt dan: is op deze wijze niet alle religiositeit tevens geloof, zolang het maar geen fanatisme is? Of zelfs evangelisatiedrang?
S. M., Z.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen