Geloven doe je in de kerk! (3)

De klemtoon verleggen
Zoals aangekondigd in het vorige artikel, moeten we nu de klemtoon nog even verleggen: geloven doe je in de kerk!
Dan hebben we meteen een heel wezenlijk facet van het christelijk geloof te pakken. Want geloven is niet alleen horen… Ook niet alleen praten… Maar ook doen.
De apostel Jacobus spoort de lezers van zijn brief aan om niet alleen hoorders, maar vooral ook daders van het Woord te zijn (Jacobus 1 : 22 vv). Laten we die opdracht ter harte nemen en in praktijk brengen. Er is zoveel te doen in de christelijke gemeente.
Bejaarden die ongelofelijk blij zijn met een bezoekje dat de grauwheid van het bestaan eventjes doorbreekt… Zieken die naar ons uitkijken… Een karweitje voor iemand die zelf niet meer zo goed uit de voeten kan… Een oog dat ziet… Een luisterend oor… Een uitgestoken hand… Ze horen er helemaal bij, want… geloof heeft ook ogen, oren, handen en voeten…
Geloven doe je in de kerk… Zou het waar zijn?
Jawel, dat hebben we duidelijk gezien in de voorgaande artikelen. In de christelijke gemeente wordt het geloof gewerkt en versterkt door het Woord en de Geest. Daar komen mensen bij elkaar in groter en kleiner verband om de gemeenschap met God en met elkaar te beleven.
Toch is het maar de helft: geloven in de kerk. Als het goed is, is het ook waar: geloven buiten de kerk. Anders zouden al die mensen gelijk hebben, over wie in het eerste artikel gesproken is, die zeggen: Houd het geloof maar voor jezelf, in die muffe kerk bij je soortgenoten! Maar ze hebben ongelijk. Want wij mogen het Woord van onze Heiland niet voor onszelf houden. Wij hebben een Woord voor de wereld!

Niet in de weg staan
Wij mogen getuige-zijn van Jezus Christus. Dat geldt ook voor jongeren.
Hoe gaat dat? Praten? Misschien wel preken? Het geloof is immers uit het gehoor? Laten we eens beginnen met iets anders. Met de ander niet in de weg te staan om tot Jezus te komen. Dat gebeurt nogal eens. Hoe vaak hoor je het niet zeggen: 'Nou, als dat een christen is, dan hoeft het voor mij niet. 's Zondags zit hij braaf in de kerk, maar je moet hem 's maandags op het werk meemaken…'
Zo verhinder je anderen om tot geloof te komen. Laten we onze jongeren dat ook niet voorleven, zodat we hen tot een slecht voorbeeld zijn!

Getuigen
Wat dan? Getuigen van Gods liefde!
Als we vervuld zijn van Gods liefde voor ons, dan geven we die liefde door. Net zoals het water na een waterval doorstroomt. Met geweld! Gewoonweg omdat het niet anders kan. Het wordt voortgestuwd door de kracht waarmee het naar beneden gevallen is (ds. W. van Gorsel en drs. L. van Driel in het al eerder genoemde boekje 'Zeker weten').
Gods liefde doorgeven… Dat is gemakkelijk gezegd. Maar hoe doen we dat?
Als het gaat over wat wij noemen 'onze naaste ver weg', dan lukt het nog wel. Het zegt ons niet zo veel. We hebben hem nooit ontmoet. Een gift voor de zending en klaar! Maar nu die jongen die je dagelijks voor de voeten loopt. Dat meisje dat jou te na komt. Die man die wij al lang hebben afgeschreven, die er niet bij hoort. Die vrouw die zo uit de toon valt. Laat dan eens zien wat liefde tot de ander is. Morgen op het werk, in de samenleving, op school. Dat is een geweldige opdracht. Eigenlijk een onmogelijke opgave. En toch kan het. Als je het doet vanuit de liefde die je zelf ervaren hebt. Vanuit Gods liefde en naar het voorbeeld van Jezus. Ook in de gemeente mogen we dienend en getuigend leven!
In dit verband wil ik kerkeraden ook aansporen om jongeren in te schakelen bij diaconale taken. Er zijn prachtige voorbeelden te noemen waar een stuk jeugddiaconaat is opgebouwd door jongeren! Datzelfde geldt voor evangelisatiewerk. Laten jongeren zich inzetten voor bijv. kinderevangelisatie e.d. Geef ze die ruimte!

Dicht bij Jezus leven
Dit kan intussen alleen als we zelf dichtbij Jezus leven. Als we zelf voortdurend contact met Hem zoeken. Een lamp geeft immers alleen licht als hij verbinding heeft met de centrale. Een tak draagt alleen vrucht als hij aan de boom vastzit. Wij kunnen alleen iets doorgeven als we het zelf eerst ontvangen hebben. Daarom is het broodnodig dat wij – ieder persoonlijk – geloven in de Heere Jezus. Jongeren en ouderen! Hem persoonlijk kennen.
Vertrouwen op Zijn Woord en beloften.
Er vast op vertrouwen, dat het waar is dat Hij voor onze schuld betaald heeft aan het kruis. Dat Hij onze zonden vergeeft en ons leven heiligt en reinigt.
Geloven doe je in de kerk…
Een uitspraak waar we van harte 'ja' op zeggen, want in de kerk, in de gemeente, zijn we in de werkplaats van de Heilige Geest.
Hij verandert en vernieuwt ons, zodat we meer en meer op de Heere Jezus gaan lijken (Fil. 2 : 5 vv). En eenmaal zullen allen die in Hem geloven, bij Hem zijn in Zijn eeuwige heerlijkheid.
Geloven doe je buiten de kerk… Ook dat is helemaal waar! In deze donkere, kille en keiharde wereld waar de leus is: Ikke, ikke en de rest kan…, worden we geroepen om lichtdrager te zijn, warmte uit te stralen en iets te laten zien van de zachtmoedigheid van onze Heiland. Waarom? Met geen ander doel voor ogen dan om de vele jongeren en ouderen die de Heere Jezus nog niet kennen iets te laten zien van de echte vrede en het echte geluk dat wij gevonden hebben.

Waarom blijven jongeren?
Tot slot nog iets over de vraag waarom gelukkig, in deze tijd van kerkverlating en secularisatie, nog zoveel jongeren bij de kerk blijven.
In de voorgaande artikelen is gewezen op de kerkdiensten, die voor jongeren een belevenis moeten zijn. Op de catechese, waar trefwoorden als openheid en ruimte van groot belang zijn. Op het jeugdwerk, waar jongeren ruimte krijgen voor meningsvorming, ontspanning en gezelligheid. Op – samengevat – een gemeenteleven dat gekenmerkt wordt door geborgenheid, warmte, veiligheid en oprechtheid!
Waarom blijven jongeren?
Als afronding van dit artikel geef ik een passage door van collega N. Belo (sinds kort directeur van de HGJB), die ik las in het vroegere contactblad van de HGJB 'Op Weg':
Er is geen simpel antwoord te geven! Wat er uitspringt: een goede, hartelijke, open relatie tussen kerk en jeugd en in de gezinnen is van groot belang. Je snijdt makkelijker de banden door met een instituut waarmee je geen betrokkenheid ervaart, dan met een kerk waarin de gemeente als een grote familie op elkaar betrokken is. Sociaal-psychologische factoren blijken dus erg belangrijk.
Daar bovenuit schittert de trouw van onze God, de God van het verbond. Die God werkt nog steeds dwars door allerlei menselijke relaties heen. En omdat de Heere middellijk werkt, hebben wij de roeping kinderen en jongeren niet te hinderen te komen tot de gemeenschap met Hem. Vanuit die roeping dienen we dan ook – voor ons – vanzelfsprekende zaken eens bespreekbaar te maken en te toetsen.
Nog steeds geldt het woord van Jezus op een altijd ontdekkende wijze: 'Laat de kinderen (jongeren) tot Mij komen en verhindert ze niet!'

A.J. Terlouw, Zeist
Staffunctionaris HGJB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen