Belofte

Hoewel het woord 'belofte' als zodanig in het Oude Testament niet voorkomt, is de zaak waarom het gaat een alomvattend begrip van het Oude en het Nieuwe Verbond. Belofte is bij uitstek een woord waarmee de rode draad van de heilsgeschiedenis in het verbond wordt getrokken. Belofte, in het Grieks 'epangelia' komt dicht in de buurt van het woord Evangelie, 'euangelia'. Het is voor Paulus een kernwoord waarmee hij aangeeft hoe de genade Gods, door het het geloof in de belofte en niet door de werken der wet, altijd de gerechtigheid is geweest van het verbond: 'Want de belofte is niet door de wet aan Abraham of zijn zaad geschied, namelijk dat hij een erfgenaam der wereld zou zijn, maar door de rechtvaardigheid des geloofs' (Rom. 4 : 13). Het is dus opmerkelijk dat dit zo exclusief nieuwtestamentische woord zo vol is van oudtestamentische invulling.
De tijd vóór Christus was de tijd der belofte, 'die God aan Abraham gezworen had' (Hand. 7 : 17). De vervulling van de belofte is de komst van de Zaligmaker, Jezus Christus. Hij is de samenvatting van al wat God ooit beloofd heeft en nog beloven zal: 'Want zovele beloften Gods als er zijn, die zijn in Hem ja, en zijn in Hem amen, Gode tot heerlijkheid door ons' (2 Kor. 1 : 20). In de belofte mocht het geloof van oude tijden reeds leven uit het komende heil, dat in Christus tot volle heerlijkheid gekomen is. Toch blijft bij alle vervulling het geloof nochtans leven uit de vervulde belofte. Het begrip belofte blijft ook na de vervulling inhet volbrachte werk van Christus in de tijd bepalend voor het uitziende leven van het geloof. Zo kan Paulus zeggen tot de gelovigen van het Nieuwe Verbond: 'Maar wij, broeders, zijn kinderen der belofte, als Izaak was'. Ook al is de vervulling gekomen, de gelovigen blijven kinderen der belofte.
De beloften Gods hebben inhoud. Als ze omhelsd worden door het geloof dragen ze de genadige vergeving en de gerechtigheid met zich mee. Ze geven een erfenis voor een heerlijke toekomst. Ze zijn vol van alles wat wij nodig hebben voor het tijdelijke maar ook voor het toekomende leven, johannes zegt: 'En dit is de belofte, die Hij ons beloofd heeft, namelijk het eeuwige Ieven' (1 Joh. 2 : 25).
De belofte waar Christus de Zijnen vlak voor Zijn hemelvaart mee vertroost is de belofte van Zijn Vader (Lukas 24 : 49), die als inhoud heeft de uitstorting van de Heilige Geest. Petrus getuigt er op het Pinksterfeest van: 'Hij dan, door de rechterhand Gods verhoogd zijnde, en de belofte des Heiligen Geestes ontvangen hebbende van den Vader, heeft dit uitgestort, dat gij nu ziet en hoort' (Hand. 2 : 33). Het is die 'Heiligen Geest der belofte', waar Paulus over spreekt in Ef. 1 : 13, Die beloofd is om door de gave van het geloof in Christus, de beloofde zaligheid van het Evangelie vast en zeker te maken in de harten van Gods kinderen. Door Hem wachten wij met al de heiligen op de volkomen vervulling, want de Heilige Geest der belofte is het, 'Die het onderpand is van onze erfenis tot, tot de verkregene verlossing, tot prijs Zijner heerlijkheid' (Ef. 1 : 14).

M. A. van den Berg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen