Het huis uit (1)

Dopen op Patmos
Het was zaterdag.
Eind van de middag.
We liepen zomaar wat rond door één van de dorpjes op Patmos.
Klein eilandje.
Ongeveer 2500 inwoners nu.

In één van de 365 kerkjes stond de deur open.
We hoorden er zingen.
We gingen het Grieks orthodoxe kerkje binnen.
Een spreekwoordelijk oude Pope deed dienst.
Het was een doopdienst.
Zelfs al kwamen we halverwege, we waren er hartelijk welkom.

Mijn vrouw en ik besloten te blijven.
Het was een kinderdoop, met onderdompeling.
Er waren gebruiken, die wij niet kenden.
Heel plechtig werd een stukje haar van het ventje afgeknipt.
Apart werden zijn voeten, zijn handen, zijn hoofd, met olie bestreken.
Een royale emmer lauw water werd in het doopbassin geworpen.
Plechtig werd de heilige Schrift gelezen in een taal die wij niet verstonden.

Direct ná de Doop kwamen een aantal sterke mannen naar voren.
Zij pakten de doopvader op en tilden hem, de vader, hoog in de lucht.
Het bleken vrienden te zijn van de doopvader.
Ook dat gebruik kenden wij niet.
Vrienden, die een aparte rol spelen bij je ouderschap.

Informatie achteraf maakte ons wijzer.
Zij bedoelden er mee te zeggen: zelfs al zal het ventje straks lichamelijk groter worden dan zijn vader, moge zijn vader hem geestelijk blijven overtreffen.
In wijsheid.
In geloof.
In levenservaring.
En als vrienden staan we daaromheen en leven daarin mee.

Een welbestede zaterdagmiddag.
Op een veelbetekenend eilandje.
Een doopdienst, waarin niet alleen gebeden werd voor het 'opgroeien van het kind', maar ook voor het 'opgroeien van de ouders'.
Vrienden, een gemeente, die biddend en met de daad om ouders heen staan.

Ze groeien boven je uit
Moeders maken het met hun dochters mee. Vaders met hun zoons.
Ze groeien boven je uit.
Vroeger kon je nog letterlijk op ze neerkijken.
Als TIENER lukt dat soms al niet meer.
En als ze de twintig naderen kijken ze op jou neer.
Dat is even wennen.
Maar zo is het leven.
En als ze gezond zijn kun je er alleen maar dankbaar voor zijn.

Groeien ze van je af?
Er zijn 10.000 dak- en thuisloze jongeren in Nederland.
In Utrecht zwerven ze overdag door Hoog Catharijne en hebben 's avonds hun kelderbox in Zeist.
Politie en justitie hebben T (thuislozen)-team gevormd om het groeiend probleem aan te pakken.
De grote steden stelden er aparte, gespecialiseerde mannen en vrouwen voor aan.
Ze willen de zwerfjeugd binnen 10 weken, na 120 uur intensieve aandacht weer een zinvol bestaan geven.

'In die tijd proberen we te zorgen voor huisvesting, inkomen, contact met de ouders, school of werk en opschoning van strafzaken.'
Het gaat om jongeren in de leeftijd van 16 tot 21 jaar.
'De zwerfjeugd van Europa gaat steeds meer lijken op die van Brazilië en Colombia.'
Zo maar wat zinnetjes uit een onlangs aan de Raad van Europa in Brussel uitgereikt rapport.

Inderdaad, ze groeien van je af.
Soms is er maanden, soms jaren, geen contact met de ouders.

Maar zó hoeft het toch niet?
De deur uit, betekent toch niet het hart uit?
Je eigen vakkenpakket kiezen hoeft toch niet te betekenen dat je als jongeren de rest ook zelf invult?
En alleen 'voor de was' nog thuiskomen of voor het 'noodzakelijk' kledinggeld hoeft toch niet de voornaamste reden te zijn?
En alleen maar over je kinderen kunnen praten als ze het 'goed' doen tijdens de studie, of als ze een mooie carrière aan het opbouwen zijn, is toch beneden de maat van christen-ouders?

Het leven is geen pretpakicet
De basis moet thuis al worden gelegd.
In de kostbare jaren dat je ze nog 'om je heen' hebt.
Er zijn daarover in voorgaande artikelen al waardevolle dingen gezegd.
Het leven is geen pretpakket.
Hoezeer het Woord van God ons zegt 'verblijd je in je jeugd' (Pred. 11 : 9), die tekst heeft ook nog een vervolg.
En dat is misschien wel het grootste verschil met de 'genotcultuur' waarin jongeren vandaag opgroeien.
Je hoeft niet altijd met je hoofd naar beneden te lopen.
Maar loop ook niet altijd met je hoofd in de wolken.
We leven in een zondige, gebroken wereld.
En daar zul je bij het opgroeien ook steeds meer mee te maken krijgen.

We vrillen nadenken over die volgende fase van het leven.
Als ze de deur uitgaan.
Als het contact soms aan een dun (telefoon)draadje hangt.
Als de weekenden ineens anders en nog veel kostbaarder gaan worden.
Welke plaats, welke taak is er dan voor ons als ouders?
Groeien we met de jeugd mee?
Hoe wordt 'stil ouderverdriet' bespreekbaar?
Hebben wij vrienden, die óns wel eens optillen?
Zoals bij de doopdienst op Patmos?
Trouwens, is er van Patmos niet nog meer te leren?

P. Vermaat, v.d.m., Maassluis

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen