Waar mensen elkaar ontmoeten

(5 jaar prot. chr. jongerencentrum 'Meet-Inn') Midden in het hart van de gemeente Ede staat een bijzonder pand. Aan de buitenkant is dat nu niet bepaald zo te zien. Wie er naar binnen kijkt, wordt toch wel nieuwsgierig. De gezellig ogende ruimte straalt iets uit en nodigt ook uit naar binnen te stappen. De ruimte is gevuld met jongeren, allerlei jongeren en heel verschillend. Ook dat is niet bepaald aan de buitenkant te zien. Toch… er leeft iets van binnen. Er leeft iets binnen die ruimte van dat bijzondere pand, maar vooral ook bij de jongeren zelf. Er is kennelijk behoefte aan ontmoeting en gesprek. In het midden van de ruimte is gelegenheid een maaltijd te gebruiken. De tafel is gedekt… Zuurkool met worst is het menu. Ergens in een hoekje is een met planten afgeschermd 'zitje', waar onopvallend intensief gesproken kan worden. Er is een felle discussie aan de gang tussen drie jongeren over de politiek. Achter de bar staan vriendelijk ogende mensen, die altijd bereid zijn iemand te woord te staan, zo lijkt het. Er zitten wat jongeren rond een tafeltje koffie te drinken. Er is nog een deur. Daarachter is een kamertje, ingericht voor een persoonlijk gesprek, een gesprek onder vier ogen over de meest intieme en persoonlijke vragen… Een kamertje waar een ander je niet ziet en je je ellende uit kunt huilen, aan iemand je verhaal kwijt kunt, iemand met een luisterend oor, een uitgestoken hand, iemand die een arm om je schouder legt, aandacht heeft…

Wat bezielt ze?
Ja, wat bezielt het bestuur van dit jongerencentrum, de vele vrijwilligers en de beroepskrachten? Wat bezielt ze om – nu al weer vijfjaar lang – elke dag een 'open huis' te bieden aan heel veel jongeren? Wat steekt er achter al dit vrijwilligerswerk, gedragen door verschillende kerken in Ede en de regio? Wie het jaarverslag 1993 leest, komt daar een beetje achter.
De voorzitter schrijft ter inleiding: 'Ons centrum was vooral een "home" voor jongeren met problemen. Onder hen waren er heel wat in meervoudige probleemsituaties (jongeren met meerdere problemen tegelijk)'. En zomaar tussen de regels door lees ik dan, dat het aantal bezoekers is gestegen. Kennelijk is er dus iets aan de hand in de samenleving. Dat wisten we natuurlijk al wel, maar toch… Heel wat jongeren lopen langs dit jongerencentrum, kijken naar binnen, zien, voelen dat er daar binnen mensen zijn, die vanuit diaconale bewogenheid, vanuit de roeping van de Heere God om mens te zijn met de medemens, een deur open houden voor hen die slachtoffers zijn geworden van verkeerde keuzen of van situaties door anderen veroorzaakt en terecht zijn gekomen in 'circuits' van: verslaving, criminaliteit, kansloosheid, een relatieprobleem hebben, in de WAO zijn beland of met andere psychosociale problemen te kampen hebben. Is daarvoor een 'Meet-Inn' nodig? Is er dan in deze welvaartssamenleving niemand meer, die naar iemand omziet? Zijn er dan geen mensen meer, die net als Koning David een vergeten mens zoals Mefiboseth, nodigen aan de tafel? Met anderen willen delen, anderen willen ontmoeten binnen de eigen intimiteit van het privéleven, waarvan de tafelgemeenschap een voorbeeld is?

Kennelijk maar mondjesmaat, gelet op de grote groepen jongeren, die de 'Meet-Inn' binnenlopen en daar vinden wat ze zoeken. Zo is de 'Meet Inn' ontstaan. Een gat in de markt dus, de markt van welzijn en geluk, waarvoor een ieder wel een of ander loket is, waar je terecht kunt. En toch nauwelijks een loket beschikbaar, waar je echt je verhaal kwijt kunt, een advies meekrijgt en met anderen aan tafel kunt schuiven om je verhaal van de dag te kunnen delen met een medemens, met elkaar, met de ander omdat er thuis niemand is die op je wacht, die aandacht voor je heeft, die echt naar je luisteren wil, of te druk is met eigen belangen en zaken.
Een gat in de markt. Een beetje droevig, dat zo'n 'Meet-Inn' dan nodig is. Aan de andere kant een geweldige zegen, dat er diakenen zijn, gemeenteleden die hun ogen de kost geven en niet alleen maar ja-knikken als ze constateren dat er jongeren tussen de wal en het schip raken, maar ook de handen uit de mouwen steken en zich geheel vrijwillig, zonder daarvoor betaald te worden, inzetten voor dit prachtige diaconale werk. Die beschikbaar zijn, altijd weer opnieuw vanuit de trouw die God geeft, omdat Hij zelf trouw is en terwille van het verbond steeds weer opnieuw mensen opzoekt, zondige mensen, mensen die het niet meer zien zitten in het leven. Mensen die het spoor totaal bijster zijn en zoeken naar een geopende deur, een tafel waar je aan kunt schuiven, zomaar, wie je ook bent. Zo is God, een opzoekende God, op zoek naar zondaren en bedelaars en vraagt Hij van ons, in antwoord op Zijn trouw, trouw te zijn aan de naaste die op onze weg komt, omdat ook hij of zij schepsel van Hem is!

Navolging
Het jongerencentrum te Ede verdient navolging. Er zijn meerdere plekken nodig, waar mensen (jongeren en ouderen) elkaar kunnen ontmoeten. Het is verheugend en bemoedigend te constateren dat ook in Woerden en in Delft panden voor jongeren zijn geopend. Er zullen er wellicht meer zijn.
Ontmoetingsplaatsen zijn hard nodig in deze individualistische en steeds verdergaande van God vervreemde samen(!)-leving.
In gesprekken met diakenen krijg ik de indruk, dat eenzaamheid onder ouderen èn jongeren meer en meer toeneemt. Dat diakenen ook in hun diaconale arbeid tot de ontdekking komen, dat diaconaat veel meer is dan materiële dienstverlening, hoe belangrijk ook! De hoeveelheid van psycho-sociale noden, relatie- en communicatieproblemen neemt almaar toe. Juist vanwege bezuinigingen door de overheid op allerlei welzijnsinstellingen en identiteitsgebonden hulpverleningswerk, is waakzaamheid geboden en zullen we ons als diakenen en kerkeraden opnieuw moeten bezinnen op onze plaats als kerk in de samenleving en onze missionaire en diaconale boodschap naar mensen aan de rand van de samenleving. Nieuwe vormen van diaconaal werk zijn hard nodig. 'De Herberg' in Oosterbeek zit vol. In Ede komen per dag gemiddeld 40 jongeren het centrum binnen. Niet voor niets zijn deze central broodnodig. Ook in uw plaats? Vast en zeker!
Uit het jaarverslag van de 'Meet-Inn' tenslotte: 'De maatschappij kunnen we niet veranderen, maar namens de kerken en in opdracht van Gods Woord een gastvrij onderkomen bieden… dat kunnen we wel!' Een uitroepteken waard!

A. Peters, Barneveld

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen