Het feest der vervulling

De tijd vervuld
Pinksteren is het feest van de vervulling. Tot driemaal toe lezen we daarvan. Eerst is er de vervulling in de tijd. De dag naar Gods raad bepaald is aangebroken. Tien dagen na de hemelvaart van de Heere Jezus wordt de belofte van de uitstorting van de Heilige Geest vervuld. Gedurende al die tijd waren de discipelen en discipelinnen bijeen en ze hebben gebeden en gevast. Ze waren bezet met de zaken van het Koninkrijk Gods. Wij ook?
Pinksteren was onder het Oude Testament een oogstfeest. Zeven volle weken van dat de sikkel voor het eerst in het staande koren werd geslagen, werd een nieuw spijsoffer geofferd met de broden der eerstelingen die bewogen moesten worden voor het aangezicht des Heeren. Het feest der weken wordt het genoemd. Ook wel het feest van de vijtigste dag. Daar duidt de naam Pinksteren op, een verbastering van het Griekse woord 'pentekoste' dat vijftigste betekent.
Maar nu op deze vijftigste dag na Christus' opstanding wordt het een geestelijke oogstdag door de uitstorting van de Heilige Geest, want de tijd is gerijpt tot de oogst. En vervuld met de Heilige Geest getuigen de apostelen met grote kracht, in bewogenheid en liefde van de opstanding van Christus uit de doden. En de oogst is niet gering. Onder één preek worden niet minder dan 3000 hoorders diep verslagen en koning-af Zijn we ook al koning-af geworden? Is dat eigen 'ik' ook al gesneuveld? Is ons hart al gebroken? Hoe heerlijk als in ons leven klinkt de noodschreeuw: 'Mannenbroeders wat moeten wij doen?' Zo verheerlijkt zich de Vorst van Pasen door de Geest van Pinksteren en is Pinksteren de kroon op Christus' arbeid.

Het huis vervuld
Als de tijd vervuld is wordt ook het huis vervuld waar de kleine gemeente van Christus gedurende tien dagen steeds bijeen was. Bij alle verschil in karakter is er eendracht. Dat wil zeggen: niemand zoekt zichzelf, omdat Christus hun middelpunt is. Zijn belangen zijn de hunne en de Zijne die van hen. Behoren wij tot deze gemeente? Ze hadden eenzelfde nood, eenzelfde verwachting, maar ook eenzelfde belofte, nl.: 'Ik zal u geen wezen laten.' (Joh. 14 : 18/19). Ze hebben geworsteld om de komst van de beloofde Trooster Die het werk van Christus voortzetten en toepassen zou. De plaats waar ze zijn is dan ook in de volle zin des woords een huis des gebeds. Een biddende gemeente, zo behoort het toch stééds te zijn?! Daar lag ook het geheim van hun kracht: de zuiverheid van het geloof, hun gebed en voorbidding. Er waren geen modaliteiten of richtingen. Niemand was hier nog van Paulus, Cefas, of Apollos. Niemand was orthodox, gematigd-orthodox of vrijzinnig. Allen zagen naar dezelfde richting hemelwaarts, daar was hun rijkdom, Christus Jezus. Hij was hun wijsheid, hun gerechtigheid, hun heiligheid, hun leven. Heerlijke eenheid. Een verdeeld christendom is de zwakte van de kerk. Geen eenheid ten koste van waarheid, maar eenheid vanwege de Waarheid.
Dan breekt de vijftigste dag aan en de Heilige Geest wordt uitgestort. Plotseling is het huis waar zij zaten vervuld met een geluid als van een geweldige windstoot en ze zagen iets dat op vuurtongen leek en op een ieder van hen zat. De Goddelijke tegenwoordigheid vervulde het gehele huis. Dat is het! Geen plekje overhouden voor onszelfl Alles vervuld met de Geest! De uitwendige tekenen gingen weer voorbij. Maar van de discipelen en discipelinnen lezen we dat zij 'allen werden vervuld van de Heilige Geest'. De Geest, Die de band legt tussen Christus in de hemel en Zijn volk op de aarde.

Het hart vervuld
Het hart vervuld De Heüige Geest is als Verheerlijker van Vader en Zoon nu komen wonen in de Kerk en zo brengt Hij vrede en verzoening, in het hart van de gemeente. Hij past de volle buit van Chrstus' zoen- en kruisverdiensten, Golgotha en het geopende graf, toe. Hij vervult het hart met zalige kennis van de Drieënige God en zo ook met overvloedige vertroostingen. Hij is de Geest der aanneming tot kinderen. Die doet roepen: 'Abba, Vader'. Hij is de Geest der verzegeling en de grote Kinderleider. Als Geest der heiligmaking leidt Hij in een geestelijke wandeling voor het aangezicht des Heeren. Dat is Pinksteren. Gezegend die weten mag van deze volheid die de Pinkstergeest nog geven wil! Waar dat gebeurt worden de tongen losgemaakt: daar moeten we spreken in een andere taal dan we van nature doen. Dan bezetten de dingen van deze wereld hart en lippen niet meer, dan gaat geen leugentaal, noch vuile rede uit onze mond, maar worden onze tongen door de werking van Gods Geest vaardig gemaakt om als de pen van een vaardige schrijver de grote werken Gods te melden. Waar ging het gisteren en eergisteren bij u en jou en mij nog over?
Maar voordat we vervuld kunnen worden met Gods Geest moeten we eerst leeggemaakt worden van al hetgeen ons hart van nature bezet. Vol zijn we van de dingen van deze aarde en van godsdienst zonder ware Godsvreze. De leugengeest moet uitgeworpen worden en de Heilige Geest intrek nemen, willen we niet eenmaal worden vervuld met de toorn Gods. Dat we de Pinkstergeest niet langer konden missen om uitgeleid uit onszelf in Christus te mogen rusten en zo te delen in eeuwige vrede, door het rusten aan het hart des Vaders. Is het bij u, jou en mij al Pinksterfeest geworden? Zijn we al ondergegaan in die zee van genade?

ds. J. Belder, Katwijk aan Zee

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen