Boekbespreking

Om het levende Woord, Bijbels-theologische en dogmatische uitgave van het Delenus-Instituut, 2-1993, 124 blz. ing. Kok Kampen, ƒ 24,50.
In vernieuwde vorm wordt het tijdschrift uit de zestiger jaren onder dezelfde titel voortgezet. Dit nummer is met name gewijd aan de nagedachtenis van Frans-Breukelman, die ons met zulk dor onderzoek zijlke heerlijke schatten uit de Schriften heeft tevoorschijn gebracht (Miskotte).
Tegenover Bultmann en pro Earth stelde Breukelman – en doet hij het posthuum nogmaals in deze bundel – dat niet de Schrift 'entmythologisiert' moet worden door ons, maar wij door de Schrift en dat dus welke anthropologie ook, antiek of modern, geen hermeneutische sleutel kan zijn bij het verstaan van Gods Woord.
In een schets voor een huwelijkspreek uit Num. 6 : 24-26 horen we opnieuw de stem van hem die zo uitermate pastoraal preekte, omdat hij zo bijbels preekte.
De bijdrage van K. A .Deurloo over Gen. 50 : 15-21 is, juist ook tegen de achtergrond van de bij velen bekende theologische vertelling van de Jozefverhalen door Breukelman, boeiend en onthullend, al begrijp ik niet wat predestinatie als Gods zelfverkiezing (64) te betekenen heeft. Even sprekend is de exegese van Jak. 2 : 14-26 door Richtsje Abma. Zij komt tot dezelfde conclusie als die Miskotte in de vijftiger jaren in een serie colleges over de zekerheid van het geloof verwoordde: Paulus en Jakobus spreken elkaar inzake geloof en werken niet tegen.
Y. Bekker ontvouwt ons op overtuigende wijze het Evangelie naar Johannes vanuit de structuurvan de Proloog. Heel jammer is, dat hij wel de bruiloft te Kana laat meespreken, niet echter de qua structuur zo rijke en door een absolute driedeling bepaalde tempelreiniging in Joh. 2.
De schrijvers hebben alle een kritische inslag t.a.v. de christelijke traditie, met name in de dogmavorming. Echter, die heerlijke schatten, waar Miskotte van sprak, staan er tegenover. Dit is nu niet het geval met wat overigens deze bundel bevat.
R. Zuurmond heeft zijn inaugurele oratie over de lof van Chalcedon doen opnemen en stelt als opvolger van Breukelman: 'Ik beweer dus niet dat de boeken van de bijbel a priori een eenheid vormen'. Die eenheid is een kritisch postulaat, dat in de teksten gevonden wordt. Me dunkt heeft Breukelman mèt de inleiding tot Bubers Verdeutschung zijn hele leven geleerd, dat die eenheid er nu juist wèl a priori is en dáárom ook a posteriori aangewezen kan worden. Luid hik-hakkend naar rechts en links slaat Zuurmond zich door het struweel heen, pleegt enige enormiteiten in de richting yan het aristotelisme (contra) en het platonisme (pro), om tot de conclusie te komen 'hoe "bijbels" het oud-christelijk dogma, onder de gegeven omstandigheden, nog is'.
N. T. Bakker neemt Augustinus' geschiedenisbegrip op de korrel en kiest voor narratieve theologie in samenhang met het nieuwe historische model van de micro-storie. Het had hem niet misstaan, wanneer hij Augustinus' Over de stad van God bij Migne had opgeslagen. Dan had hij kunnen zien, dat Augustinus in de Retractationer op menig punt ingaat, waar Bakker vragen over stelt. Het ware bovendien goed geweest om bij de bijbelse kritiek op de 'doelmatigheid' der geschiedenis Irenaeus' chiliastische aanzet te betrekken.
De bundel wordt besloten met een bijdrage van W. Klouwen over Menno ter Braaks boek Van oude en nieuwe christenen.
Wanneer ik Om het levende Woord van harte aanbeveel, dan is dat vanwege de bijbelstheologische opstellen van Breukelman en anderen.
C. A. Tukker, Epe

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen