Boekbespreking

A. K. Ploeger, Inleiding in de godsdienstpedagogiek, Kok, Kampen 1993, 372 blz., ƒ 69,50.
Met de uitgave van dit boek heeft de auteur een waardevol werk verricht ten behoeve van allen die op enigerlei wijze met (godsdienst)pedagogiek van doen hebben. Het leren als een geïntegreerd onderdeel van het menselijk leven beziet Ploeger als een 'drieslag plus een: leren is een spoor volgen en telkens drieslagwissels tegenkomen, d.w.z. tijdelijk (soms heel even, soms wat langer) op het cognitieve, het sociale of het affectieve spoor verder gaan en dan weer samenkomen op een rails. De drieslag is verbonden met een vierde element, het leren door te handelen en achteraf over dit handelen na te denken' (p. 17). Het leren dient wederkerig te zijn. Van groot belang acht de schrijver het communicatieve element.
Het boek bevat 9 hoofdstukken. In hoofdstuk 1 zet Ploeger het kader uit voor zijn bezinning aan de hand van een beschrijving van historische ontwikkelingen. In de zogenaamde kritische pedagogiek is invloed van Habermas. Nu al wordt duidelijk dat het Ploeger zelf gaat om een 'humaan-spirituele' pedagogiek.
In de hoofdstukken 2 t/m 4 komen de jongeren met hun leefwereld en belevingswereld aan bod, alsmede visies op acculturatie, socialisatie, levensoriëntatie en de (bekendste) ontwikkelingspsychologische theorieën (Piaget, Bruner, Kohlberg, Selman, Fowler, Oser e.a.). Hoofdstuk 5 gaat dieper in op leertheorieën, zoals van W. Schultz en H. Schmidt e.a. Vanaf hoofdstuk 6 wordt de studie toegespitst op de eigenlijke godsdienstpedagogiek, waarbij de bespreking van het kempobleem: de hermeneutiek in hoofdstuk 7 een cruciale rol speelt. De laatste beide hoofdstukken werken de gegevens uit naar het terrein van de school en de gemeente/parochie.
Het boek biedt heel veel informatie, goed gedocumenteerd. Het kan dan ook als handboek op het gebied van de godsdienstpedagogiek vanuit verschillende invalshoeken uitstekend dienst doen.
Inzake de principiële standpuntbepaling trof me het opkomen voor het zwakke, wat buiten de boot dreigt te vallen. Verschillende emancipatietheorieën zien dit element te weinig.
Moeite heb ik met de theologische visie: de acceptatie van de geseculariseerde wereld, in mindering gebracht op de absolute prioriteit van de Openbaring. Of de parallellie-gedachte echt uitkomst biedt in dit spanningsveld is de vraag. Is het toch niet te veel Habermas als uitgangspunt genomen? Aan godsdienstpedagogjsche opties liggen bijbels theologische beslissingen ten grondslag. Die hadden m.i. toch meer boven water moeten komen, zoals de visie op het kind, de betekenis van de zonde, het vernieuwende werk van de Heilige Geest enz. Het afwijzen van een normatieve pedagogiek moet toch veel meer onderbouwd worden. Trouwens wat wil de normatieve pedagogiek eigenlijk? Zo zouden meer vragen te stellen zijn. Met het stellen van deze vragen wil ik tegelijk mijn waardering voor het geweldige stuk werk, dat aan dit geschrift besteed is, onderstrepen.
W.V., H.H.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen