In gesprek met jongeren… (1)

Vragen? Geen vragen!
Toen ik jaren geleden in militaire dienst lag (ja, in militaire dienst lig je!), hadden we als groepscommandant een sergeant-majoor die ons 'les' gaf in allerlei 'vakken'. Hij legde ons haarfijn uit hoe verschillende soorten geweren in elkaar zaten en werkten, hoe je een handgranaat moest gooien, hoe je jezelf moest camoufleren en al dat soort dingen meer.
Steevast aan het eind van zijn betoog zei hij: Vragen?' En in één adem er achteraan: 'Geen vragen!' Afgelopen was de les!
Later, toen ik bij de HGJB in Zuid-Holland werkte, maakte ik iets dergelijks mee. Een niet onvermaard predikant in onze kring maakte er een gewoonte van om als praeses van de classicale vergadering de rondvraag als volgt te presenteren: 'Is er iemand die iets voor de rondvraag heeft?' Vervolgens… pats… een tik met de hamer op de lessenaar… 'Niemand! Dan gaan we nu de vergadering sluiten…'
Ik heb zo'n vermoeden, dat er nogal wat ouders en andere opvoeders zijn, die ook zo met (hun) kinderen en jongeren omgaan.
'Vragen? Geen vragen!' Pats…
Dan naar school, aan het werk, naar bed, of… vul maar in!

Geen vragen…
Helaas kom je jongeren tegen die geen vragen hebben. Die zich hebben teruggetrokken in een mist van onverschilligheid.
Sjekkie rollen…
CD-tje draaien…
Pilsje drinken…
Balen van school en werk…
Zappen voor de TV…
Vragen? Geen vragen!
Misschien zitten er nog wel ergens vragen, maar ze komen er in ieder geval op geen enkele manier uit.
Wat is er met deze jongeren aan de hand? Vragen ze zich niet meer af: Waar kom ik vandaan en waar ga ik naar toe? Wie ben ik? Bestaat God?
Kennelijk is er geen enkele prikkel meer om vragen te stellen.
Geen nieuwsgierigheid meer naar belangrijke zaken in het leven.
Geen verwachting dat er iets verrassends kan gebeuren.
Sjekkie draaien…
Pilsje drinken…
Zappen…
En… dan heb ik het niet over jongeren buiten de kerk.
Nee, dan gaat het over jongeren die nog in de kerk zitten. Soms zelfs op catechisatie! Wat is er met hen aan de hand?
Zouden ze echt geen vragen hebben?
Of zijn ze die onderweg verloren omdat ze 'geen gehoor' kregen?
Zijn ze nooit serieus genomen door hun ouders, door de ouderen in de gemeente, door hun predikant?
Kwam het nooit tot een wezenlijke ontmoeting?
Tot een gesprek?

Vragen…
Het is een geweldige zegen als jongeren vragen stellen!
Thuis…
Op school…
In de gemeente…
Op catechisatie of club…
Hebben we tijd?
Maken we tijd?
Moedigen we ze aan?
Zijn we erop voorbereid?
Gaan we werkelijk een gesprek met onze jongeren aan?
Dat is lang niet altijd gemakkelijk, maar wel heel hard nodig.
Jongeren van nu hebben een eigen mening. Op veel jongere leeftijd dan vroeger. Ze hebben hun mening ook veel sneller klaar en uiten die ook vlugger.
Een mening die lang niet altijd vleiend is voor ons als volwassenen en die soms zelfs tegen onze haren instrijkt!
Om welke vragen gaat het dan?
Om te beginnen zijn er (gelukkig!) heel wat jongeren van zo'n jaar of 16 en ouder (daar hebben we het over) die geweldig zitten met persoonlijke vragen van geloof en leven.
Ben ik een kind van God?
Mag ik belijdenis doen?
Wanneer mag ik aan het Avondmaal?
Als we de cirkel wat ruimer trekken, dan komen we bij allerlei vragen ten aanzien van het kerkelijk leven en bij vragen op het terrein van de ethiek, relaties, tijds- en geldbesteding, vragen van leven en dood enz.
Trekken we de cirkel nog ruimer, dan ontdekken we bij jongeren, dat ook zij zitten met geweldige wereldvraagstukken, zoals het enorme oorlogsgeweld, de vele rampen, de honger in grote delen van de wereld e.d.
Vragen genoeg!
Jongeren zijn op zoek naar antwoorden.
Ze zoeken thuis, in de kerk, in de gemeente, bij secten, bij (moderne) schrijvers, in de wetenschap en noem maar op.
Waar is het antwoord?

Spreken is zilver, zwijgen is goud
We kennen allemaal het spreekwoord 'spreken is zilver, zwijgen is goud' we.
In bepaalde omstandigheden kan dit spreekwoord wel opgaan, maar wanneer we het hebben over de omgang met jongeren in gezin en gemeente, dan gaat het beslist niet op!
Immers als jongeren en ouderen leven we in verschillende gemeenschappen. We lichten er twee uit: het gezin en de gemeente.
Beide zijn belangrijke gemeenschappen, waarin jongeren opgroeien.
En het woord 'gemeenschap' veronderstelt communicatie, gesprek, want het gesprek is nog altijd het communicatiemiddel bij uitstek.
Het is in strijd met het christen-zijn om in gezin en gemeente stilzwijgend aan elkaar voorbij te gaan en voorbij te leven.
Als het goed is, leven we als ouders (ouderen) zelf van het spreken van God, zichtbaar en tastbaar geworden in het vleesgeworden Woord, Jezus Christus.
Dan geldt van ons: spreken is goud!
Maar dan wel spreken op de goede manier. Concreet betekent dat: ook (en vooral) luisteren.
Want spreken begint met luisteren. Echt spreken met jongeren gaat nooit op de manier van die sergeant: 'Vragen? Geen vragen!'
Hoe dan wel?
Daar gaan we in een volgend artikel wat verder op door.

A. J. Terlouw, Zeist
Staffunctionaris HGJB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen