Meditatie

Wie in de gevangenis zit, op ouderwetse manier vastgeklonken met ketenen, heeft tijd genoeg om na te denken. Zeker wanneer het gaat om de gevangenis die in het tweede tafereel van Psalm 107 wordt getekend. Dat is de gevangenis van de zonde. Dan is nadenken een zwak woord. Dan wordt 'het hart door zwarigheid vernederd'. Je gaat de zaak om en om draaien in het hart. De zaak van de zonde, de zaak van God tégen jou, gaat wegen op je hart, met een gewicht te zwaar om te dragen.
Wij spreken tegenwoordig veel over zwaarmoedigheid. En ook in de kerk haasten we ons, daarbij op te merken, dat zwaarmoedigheid niet per se met zonde en schuld te maken heeft. Niet per se; maar heel vaak heeft zwaarmoedigheid wel degelijk met onze zonde en schuld te maken. Wat zouden veel mensen met een door zwarigheid vernederd hart gebaat zijn, niet met een oplossing vanuit de psychologie, maar met een kennen van de echte oorzaak van de zwarigheid van hun hart. Men is er bij gebaat, wanneer die bij de naam genoemd wordt.
Tegenwoordig zegt men vaak dat de zwarigheid van ons hart door het christelijk geloof of door de Catechismus wordt veroorzaakt. U merkt wel dat Psalm 107 een omgekeerde weg bewandelt. Je krijgt door de zonde een zwaar hart. Je krijgt niet van het geloof, maar van het òngeloof een zwaar hart. Het geloof in de HEERE is de enige manier waardoor je van je zware hart af komt.
Waarom hebben zondaren een door zwarigheid vernederd hart? De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat lang niet alle zondaren zo'n hart hebben. Verreweg de meeste zondaren hebben het in de gevangenis wonderwel naar hun zin en zitten daar met een zeer licht hart. Bij de gevangene in Psalm 107 heeft de HEERE (!) het hart vernederd. Voor de HEERE de kerkerdeuren openzet, ­is Hij al aan het werk. Het is de HEERE Zèlf die het hart verzwaart en vernedert. ­Hij doet dat niet uit sadisme en ook niet met vreugde. Hij doet dat als het ware met een bloedend hart. Maar het moet. Want die zondaar moet van de gedachte af geholpen worden, dat hij frank en vrij de HEERE kan bespotten.
Maarten Luther noemt dit vernederende werk van God Zijn 'vreemde werk'. Vreemd omdat het nog niet is het eigenlijke werk van God: de verlossing. Het doel van dit vreemde werk is, dat de zondaar in de kerker gaat worden een biddend en roepend mensenkind. Wanneer hij dat gaat doen, heeft de HEERE Zijn doel bereikt.
Je moet uiteraard van dat bidden en roepen in de kerker niet iets moois maken. Een door angsten bezwaard hart van een afzichtelijke gevangene, die zich geen illusies meer maakt; wat is daar voor moois aan. En toch klinkt dit roepen de HEERE als muziek in de oren. En als het zover gekomen is met deze gevangene; dan is geen macht ter wereld, niet de dikste kerkermuur, in staat het geroep van deze gevangene tegen te houden. In deze gevangenis, waar de zonde de keten is, is de rechter de cipier. De HEERE is de gevangenbewaarder en niet de duivel, zoals wij gingen denken.
Wat is er veel te zeggen over de heerlijke verlossing waarover Psalm 107 roemt. Een paar dingen!
Het staat voor de verloste gevangene straks als een paal boven water, dat het de HEERE Zèlf is, die verloste. Een mens kan aan je zware hart wel knutselen, maar je er niet van afhelpen. Hetzelfde geldt van de ketenen van de zonde. De HEERE heeft het gedaan. Je leest in het Evangelie hoe Christus de gevangenis is binnengegaan en hoe Hij zichtbaar mensen losmaakt van hun boeien. Hij liet Zichzelf de boeien aandoen en nam de straf op Zich. En dezelfde Heere, Die Israël losmaakte van de boeien in Egypte en uit de ballingschap in Babel, Die zoveel door de duivel bezetenen bevrijdde, treedt nu door Zijn Geest elke kerker binnen waar Hij hulpgeroep hoort en Zijn Naam hoort noemen.
En de verloste gevangene weet zeker, dat de HEERE het alleen gedaan heeft. Er zijn mensen op je levensweg gekomen en boeken kunnen je inzicht hebben gegeven die een bevrijding betekenden, maar het is de HEERE alleen die je uit de kerker heeft verlost. De wetenschap dat Hij je persoonlijk heeft opgezocht en Zich je lot heeft aangetrokken, is reden om Hem eeuwig lief te hebben en te danken.
En het staat vast, dat je verlost bent louter en alleen vanuit de goedheid van God. Je weet niets van verdienste. Je zat niet onschuldig in de gevangenis, maar als één die wachtte op verdiende executie. Er valt daarom niets anders te doen dan de goedertierenheid van de HEERE te loven. Iets anders dan goedertierenheid kan het niet zijn.
En de HEERE heeft gezorgd voor een complete verlossing! 'De koperen deuren zijn gebróken en de ijzeren grendels in stùkken gehouwen'. Die kunnen ons nooit meer wegsluiten. Wie van het christenleven een benepen voorstelling geeft, laadt de verdenlang op zich, liever in de gevangenis te blijven. Maar een apostel zegt, dat de verlossing door Jezus Christus aangebracht een eeuwige verlossing is. En hier de psalmist roept op: 'Looft de HEERE, want Hij is goed; want Zijn goedertierenheid is in eeuwigheid'.
Laten zwaarmoedige harten te rade gaan bij Psalm 107!

J. J. Verhaar, Houten

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen