Veel onomkeerbaar vernield

Inhoudelijke reactie
Er schijnt een hardnekkig misverstand in sommige kringen (à la boer Verduyn) te heersen, alsof het enige antwoord op overproduktie en milieubelasting door agrarische activiteiten e.d. is dat de boer terug moet naar de situatie van voor de oorlog.
De titel van het artikel 'Ook de boer kan niet meer terug naar de trekschuit' bevestigt m.i. dit beeld, en is dan wat mij betreft niet goed gekozen.
Het is best te begrijpen dat door behoorlijke inspanningen van boer Verduyn (en vanuit dié ooghoek gun ik het hem), hij nu zoals gesteld – topboer – is in een topstreek van het land, trots is op zijn positie en misschien wel van al zijn collega's; dat de landbouw is wat het nu is, maar de tol is te groot gebleken.
Het lijkt me beschamend dat dit ook nu door bijna alle christelijke boeren en organisaties wordt onderkend.
Er is niet zoiets als christelijke landbouw (hoewel?) maar als iemand toch belijdt verantwoord bezig te willen zijn, dan is dat een landbouwer wel die heel direct Gods schepping ervaart.
In dit verband begrijp ik de visie niet van dhr. Verduyn aangaande het sabbatsjaar.
Natuurlijk is hij ook opgejaagd geweest door subsidies e.d., en betaal ik liever 1, dan 3 gulden voor een brood; maar vanuit de christelijke landbouwvertegenwoordigers heb ik nooit gehoord, dat iets te ver zou gaan.
Nu, we lieten anderen de kolen uit het vuur halen.

Verbeek
Het valt dan ook niet mee om vanuit deze geschiedenis en positie van het bedrijf een boek te lezen en te begrijpen zoals dat van Verbeek!
Ook voor mij staat vast dat het ideaal van Verbeek niet voor 100% haalbaar is, maar een groot aantal pricipes zijn regelrecht bruikbaar! Begrippen als 'duurzaamheid', 'schoon' en 'sociaal' dienen centraal te staan voor de landbouw. Onkruid, insekten en andere belagers zullen altijd blijven en er is een minimum aan voedselproduktie nodig. Maar met dit alles is op verschillende manieren om te gaan.
Alles wat niet gefundeerd was op kunstmest en chemische bestrijdingsmiddelen werd en wordt nog wel afgedaan als alternatief, geiteharen wollen sokken en is ook nooit echt serieus genomen door de overheid, welke tot voor kort alleen maar gangbare landbouwonderzoeken subsidieerde.
Sinds een aantal jaren doen een aantal boeren mee met een proef om het gebruik van chemische middelen te reduceren met 50%. Wat niet leek te kunnen is toch mogelijk gebleken, en misschien zit er nog wel veel meer in.
Een ander voorbeeld; hoewel het hier niet echt thuis hoort: tot voor kort had elk wasmiddel een deel fosfaten in zich; het leek onmisbaar.
Nu anno 1994 kun je geen wasmiddel meer krijgen met fosfaat.
Kortom, als we er maar energie insteken en er in willen geloven om de natuur (voor mij Gods schepping) meer in te schakelen dan uit te schakelen.
Ter illustratie een globaal statistiekje hoe het de landbouw en de natuur is vergaan vanaf ong. 1920.

<Zie tabel: landbouw'ontwikkeling'>

Wie zijn wij, om in zo'n kort tijdsbestek zoveel onomkeerbaar te vernielen in Gods schepping!

N. J. Boele, Doezum

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen