De bijbelstudiegroep

We wonen nu al enkele jaren in het dorp.
In hoog tempo verrijzen de nieuwbouwwijken om de oude dorpskern. Ook de kerk groeit en groeit tengevolge van de immigratie. In één van deze nieuwbouwwijken wonen we met nog een aantal gezinnen, die elkaar steeds zien als de kinderen van school worden gehaald.
We begonnen elkaar te herkennen als leden van dezelfde kerk, ook door de verhalen van de kinderen.
Aanvankelijk ontstond er tussen de gezinnen wat functioneel contact om elkaar in noodgevallen te helpen bij de opvang van de kinderen en uiteindelijk kwam het gesprek op kerkelijke zaken.
Iemand gooide een balletje op en plotseling was een bijbelstudiegroep een feit. Een groep vol energie. Op deze wijze werd een behoefte manifest.

Terugkijkend speelt de vraag: wat is de reden van het ontstaan van deze groep?
Wat waren de herkenningspunten in het contact en wat is de gemeenschappelijke behoefte? Zo pratend met elkaar miste men in de nieuwe kerkelijke gemeente een stukje waarde: herkend worden. Men voelde zich niet betrokken op het gemeenteleven en men miste de pastorale begeleiding in de individuele levensproblemen. Ook ervaarde men de kerk en de dogmatiek als een gesloten systeem. Het kernprobleem is, dat men zichzelf (nog) niet kan zijn in de gemeente en nu door middel van de bijbelstudiegroep toch in de behoeften kan voorzien van pastorale begeleiding en persoonlijke erkenning.

Er waren – zo bleek bij de huisbezoeken – discussies geweest, waarin overéénkomsten lagen; wanneer het gesprek zich echter toespitste op de vraag naar de toeëigening van het heil werd deze zaak door de ouderlingen steeds geïnterpreteerd als: 'kunnen deze nieuwelingen onderdeel uitmaken van de ingewijde kerngroep van de gemeente?' Meer bezoeken betekenden 'meer van hetzelfde', zoals bijvoorbeeld uitingen van bezorgdheid over het zieleheil van het bezochte gemeentelid en ontrading van het deelnemen aan het Heilig Avondmaal. Kortom de signalen, die de nieuwe leden uitzonden, werden niet goed begrepen of besproken, misschien zelfs genegeerd door de kerkeraad of als incidenteel en individueel beschouwd.

De leden van de bijbelstudiegroep hadden weinig diepgaande of anderssoortige contacten in de gemeente en hun spanning hoopte daarom op.
Hierdoor werden de randvoorwaarden voor het ontstaan van de bijbelstudiegroep gecreëerd en werd deze een uitlaat voor persoonlijk verdriet en lotsverbondenheid.
Zo is de bijbelstudiegroep in de kerk ontstaan tengevolge van een basale tegenstelling, namelijk erkenning willen en nìèt erkend wòrden.
De leden herkenden elkaars probleem en er ontstond een gevoel van solidariteit. Steeds zeiden ze tegen elkaar, dat ze als hoofddoel hadden de Bijbel te bestuderen maar, na het officiële gedeelte van de bijbelstudie, kwamen er geregeld emoties los, die de relatie met de gemeente betroffen.
Tegelijkertijd gaf dit weer een schuldgevoel, zodat het in de groep een beetje taboe werd om over dit soort dingen te praten.
De zaak, die het meest emotioneel lag, was: behoefte aan acceptatie in het gesprek met de kerkeraadsleden. Men vond het gesprek met hen autoritair en éénrichtingsverkeer en men wilde graag bij de kerkelijke gemeente horen en als gelovige geaccepteerd worden.
Er was ook kritiek op de taak, die de kerkelijke gemeente zich gesteld had, en hóé het werk werd uitgevoerd en men verlangde naar contact binnen de kerkelijke gemeenschap.

Alles op een rijtje gezet, was het moeilijk voor de leden van de bijbelstudiegroep om in de gemeente opgenomen te worden.
Zij voelden zich geïsoleerd en hadden binnen de gemeente geen contacten om hierover te praten.
In de contacten met de kerkeraad was er nauwelijks gevoelscontact; ze voelden zich door hen veroordeeld en afgewezen.
Angst om verloren te gaan kwam bij hen naar boven.
De leden van de groep beschuldigden de kerkeraad ervan alleen mensen met een zelfde zienswijze op te nemen, de macht onderling te verdelen en aan zichzelf te houden. Zij waren bang dat de kerkeraad toch niet kritisch naar zichzelf zou durven kijken en dat ze met vroomheid hen af zouden blijven weren.
In feite was er mogelijk in de gemeente toch wel erg veel behoefte om deze dingen te kunnen bespreken, zodat wat nu ervaren werd als macht en hen derhalve angst gaf voor hen gezag zou kunnen worden en veiligheid bieden. Men ervoer in plaats van ondersteuning onderdrukking, in plaats van insluiting, uitsluiting. In plaats van groei en bevestiging was er remming en vervreemding.
Men zag geen weg om de kerkeraad te motiveren om met deze problematiek iets te doen of hen überhaupt te overtuigen dat deze problematiek er was.
Wie zou dit moeten doen en hoe?

Eigenlijk hebben de leden van de bijbelstudiegroep een andere weg genomen door hun groepje op te richten.
Zij waren bang om afgewezen te worden, een rebel in de kerk te zijn; zij wilden geen werk van God beschadigen.

Hoe gaat het toe?
Hoe het nu toe gaat in de bijbelstudiegroep?
De bijbelstudiegroep komt éénmaal in de twee weken samen en de motivatie, is zeer hoog.
Ieder lid bereidt zich intensief persoonlijk voor. Er is één lid, dat het onderwerp inleidt. De vorm, waarin men dit doet, is vrij. De inleider doet ook het gebed.
Bij het bespreken van de problematiek uit de stof neemt ieder groepslid veel verantwoordelijkheid.
Er zijn in de groep twee posities: inleider of groepslid. Die kan een ieder vervullen.
Zo is er een sfeer van gelijkwaardigheid en wederzijdse acceptatie in de groep.
Men wil vriendelijk zijn voor elkaar, de ander steunen en bemoedigen.
Ook is er plaats voor het uiten van de persoonlijke beleving van het geloof van de leden, voor twijfels, angsten en zwakte.
Er is een luisterende houding naar elkaar.
Het is echter taboe om de kerk, de dominee of de ambtsbroeders te bekritiseren.
De mannen praten wat meer dan de vrouwen. Iedereen is steeds aanwezig.
Zo voorziet de bijbelstudiegroep haar leden van meer begrip van de Bijbel. De leden hebben het gevoel ergens bij te horen, kunnen zorgen met elkaar delen en ervaren het om dingen met anderen gemeenschappelijk te hebben.

Er is echter wel een contrast ontstaan in de persoonlijke opstelling van de leden van de groep naar de bijbelstudiegroep toe en naar de kerkelijke gemeente toe.
De opstelling naar de kerkelijke gemeente is een innerlijk-opstandige en tegelijkertijd teruggetrokken houding, maar de opstelling naar de bijbelstudiegroep is een mede-leidinggevende en elkáár helpende houding.
In de bijbelstudiegroep krijgt men zicht op de ander door wat deze vertelt uit zijn of haar geloofsleven en geloofsbe-leven. Zo vindt er een afstemming op elkaar plaats, die vooral voorziet in de bevrediging van een gevoelsbehoefte, waardoor wederzijds vertrouwen ontstaat.
Door deze vorm van uitwisseling ontstaat er een opbouw van het zelfgevoel en een verrijking en versterking van het geloofsleven.
In de bijbelstudiegroep is er een grote mate van openheid en zelfonthulling en hebben de leden sterk het gevoel zichzelf te mogen zijn.
Door de afwezigheid van een hiërarchische structuur is dat ook makkelijker mogelijk.

Wat moet de bijbelstudiegroep nu met zichzelf anders dan wat gebeurd is vertellen aan de kerk?
'Hieraan zullen zij allen bekennen, dat gij Mijn discipelen zijt, zo gij liefde hebt onder elkaar' (…).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen