De opening van de gevangenis

Opschudding in de stad. Afschudden, of liever, uitschudden wordt het antwoord van Paulus. Een vrouw heeft een waarzeggende geest. Op weg naar 'het gebed', de biddende eredienst aan God, ontmoeten ze haar. Haar waarzeggerij werkt: deze mensen zijn dienstknechten van God de Allerhoogste. En ze weet ook nog wat ze zeggen: de weg tot de zaligheid. Het is zo waar als wat. Maar het getuigenis is niet waarachtig. Daarom schudt Paulus haar in de Naam van Christus uit en zo de vrouw van zich af. Van zulke 'volgelingen' is het evangelie niet gediend. Het ging immers niet om de ere Gods, maar om de teerkost van haar heer. Om winst. 'Prediking' uit winstbejag wordt verworpen. Niet omdat geld stinkt, maar omdat het gerammel van de geldbuidel bij de heerlijke tonen van het evangelie zo vals klinkt. Jezus zei het al, dient niet de Mammon, maar de Levende God.

Natuurlijk blijven de gevolgen niet uit. Wie tegen de gevestigde orde, de gebruikelijke zeden, ingaat, hoeft niet op sympathie te rekenen. Wie dan ook nog aan de geldkraan draait… Paulus en Silas worden opgepakt, gegeseld en in verzekerde bewaring gesteld. In de binnenste kerker, het diepste deel, de krochten van de aarde. Daar zitten ze dan. Hun rug open, hun voeten in de stok. Vast. Opgesloten achter gevangenisdeuren. Verzegeld en verzekerd. Dit komt er nu kennelijk van als je louter God dient en niets of niemand anders. Waar was die Macedonische man? Waar is Lydia met al haar mogelijkheden? Verovert God zo Europa? Had misschien maar beter in alle stilte doorgelopen naar de rivier. Nu missen ze 'het gebed'. Hun afwezigheid zal opvallen. Ja zo zou ons devies luiden: bemoei je met je eigen zaken. Ieder voor zich, en God voor… Godsdienst is privé immers?
Toch niet voor Paulus en de zijnen. Liefde en lijden zijn onlosmakelijk verbonden. Niet los verkrijgbaar. Dat weten ze maar al te goed. En ze aanvaarden het. Ze dragen dit kruis, achter Hem aan! De enige manier om het te kunnen dragen overigens. Het kruis – het vervloèkte kruis – droeg Hij immers?! En het gebed? Moeten ze het nu missen? Nee, te middernacht, baden en zongen ze Gods lofzangen. Gehoorzaam aan het Woord – te middernacht zal ik opstaan en u loven – draagt het Woord hen door deze diepte heen. Het Woord doet kruisdragen en maakt het kruis te dragen. Biddend en zingend. Zingend bidden en biddend zingen. Zoals Luther later zou zeggen: wie niet zingt, kan niet bidden, wie niet bidt kan niet zingen. Onze psalmen en lofzangen en geestelijke liederen zijn zo doorwrocht van lijden, leven en loven. Ze zijn eigenlijk niet los verkrijgbaar op cassette of CD… Laat u maar voorzingen, voorbidden, als ook u uw kruis moet dragen en het is te zwaar, loodzwaar. Jezus droeg hèt kruis, opdat wij bevrijd van zonde en vloek ons kruis Hem vrolijk nadragen mogen.

Dan doet God schudden. De aarde scheurt en schokt. Geest en aarde; voor God is niets te wonderlijk. Hij doet ze schudden op hun grondvesten. De deuren gaan open, boeien vallen af. De gevangenen zijn vrij. Waar menselijkerwijs een immense chaos en een groot tumult los zou barsten, blijft het integendeel wonderlijk stil en kalm. De rust van de biddende en zingende Paulus en Silas heeft zich als een omarmende zegen verspreid over de ganse kerker. God zorgt, dat ook de wereld deelt in de vrede en zegen van Zijn Woord via Zijn dienstknechten. Daar hoeven wij ons niet eens zozeer druk om te maken. Of, zoals de catechismus zegt, het kan niet anders, het is onmogelijk, dat de vrucht niet volgt… In die rust roept Paulus de stokbewaarder een halt toe. De man verloor in één klap alles. Zijn eer, zijn waardigheid als gevangenbewaarder, zijn toekomst. Hem wacht een gewisse dood onder de handen van de scherprechter die het vonnis over een falende cipier zou voltrekken. Zijn leven werd zinloos, bleek verloren.
Onzalig, leeg. Als rechtgeaard burger van het Romeinse rijk houdt hij die eer aan zichzelf en wil zich in zijn zwaard storten. De laatste waardigheid die hij meent te bezitten: de beslissing over zijn eigen leven. Maar die wordt hem ontnomen. Gode zij dank. Wie is hier eigenlijk de gevangene? Wie was de gevangene? Niet Paulus en Silas. Die waren al die tijd vrij. Kind aan Huis bij God. In en uit door Jezus Christus, de verse en levende weg tot God, De Deur, de toegang. Die kende de stokbewaarder niet. Hij zat gevangen in zijn eigen leven. Als laatste en bittere grens de dood. Geen uitzicht, geen toekomst, geen vrijheid. Hij wist niet van kwaad, van zonde en doodsschuld, hij wist niet van heil. Gevangenen van deze wereld, die voorbijgaat. Paulus brengt hem het heil en behoedt hem voor kwaad.
Hoever gaat Zijn beleid! Paulus ruilt zijn vrijheid – hij had kunnen vluchten, nog wel met dankzegging en lofprijzing voor Gods wonderbaarlijke uitredding… voor het leven van de cipier. Dat zal zelfs tot eeuwig Leven leiden. Eenmaal ruilde Christus, de grote Ruil. Normaal moet er één huilen waar twee ruilen. Hier niet. Hier huilt uiteindelijk alleen wie niet ruilt, wie gevangene van dit aardse leven blijft en het met de dood bekoopt. Nu lachen er uiteindelijk twee. In de hemel en op aarde is er blijdschap over een zondaar die zich bekeert. Daar zijn geen gevangenisdeuren tegen bestand.

W. P. van der Aa, Herwijnen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen