De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Boekbespreking

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Boekbespreking

2 minuten leestijd

Coen Boerma, Toen was geloof weer gewoon, Over geloof en organisatie: een pleidooi, Meinema Delft 1994, 56 blz., prijs ƒ 11,50.
Dit boekje in de serie Ter Sprake is een uitwerking van een artikel in Hervormd Nederland van 4 september 1993. Het zet in bij het gegeven dat de kerk als instituut niet hoog scoort, om het zacht te zeggen. Alles wat institutair is, wordt gewantrouwd, maar wel in het bijzonder de kerk. De vraag is hoe dat komt? Heeft de kerk hier niet zelf schuld aan? Institutaire vormen, zoals de bijbel, het dogma, de kerk en zelfs (christelijke en politieke) organisaties mogen er zijn, maar het institutaire is verzuild en verstard. Vooral in een tijd van individualisme is dat zeer funest. Toch ziet Boerma niet enkel kommer en kwel. Het geloof krijgt in onze tijd nieuwe kansen, aangezien het niet meer taboe is om God ter sprake te brengen. Daar moet de kerk op inspelen, op een creatieve manier. Via een omweg komt de auteur dan toch weer bij de zin van de organisatie terecht. Hij voert er zelfs een nieuw pleidooi voor. Maar dan anders dan vroeger. Niet verzuild, in zichzelf gekeerd, maar open en de ander erbij betrekkend. Het geloof moet weer gewoon worden. Drie middelen prijst Boerma vooral aan: het versterken van het catechetisch aanbod, het zoeken naar pastorale en diaconale initiatieven en het verbeteren van de kwaliteit van de kerkdiensten. De pluraliteit moet een plaats krijgen. Het is een ontdekkend boekje, waar we verlegen van worden. Toch vraag ik me af of de nood van onze cultuur in dit boekje voldoende gepeild is. Ik zal de laatste zijn die tegenspreekt dat de kerk gefaald heeft. Zeg maar eens hoe het wel moet. Zoals in dit boekje? Maar is de misère alleen maar het gevolg van een verkeerd omgaan van de kerk met Bijbel en de leer enz.? Ik denk dan: was het maar waar. En is religie wel geloof? Zou de kerk toch niet veel meer profetisch moeten getuigen op de barricaden van onze cultuur?
W. Verboom, Hierden/Harderwijk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 25 augustus 1994

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Boekbespreking

Bekijk de hele uitgave van donderdag 25 augustus 1994

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's