De opening van de stadspoorten

Het was een ingrijpende nacht geweest voor Paulus en de stokbewaarder. Met allen die bij hen waren. Een hart-verscheurende nacht, een hart-veroverende nacht. Je zult het allemaal maar meemaken in dat korte tijdsbestek. Waar eerst de cipier met de dood, de verlorenheid zelf, in de schoenen liep, loopt hij nu met blijdschap in zijn ziel. Hij was met 'al zijn huis aan God gelovig geworden'. Frisse vreugde. Vers geloof. Dat doet een mens, dat doet, als het goed is, de gemeente goed! Zulk geloof hebben wij allen nodig. Fris, vers, of moeten we zeggen: verfrist en ververst? Niet met eigen mengsels en maaksels, maar met Gods Woord in de kracht van Zijn Geest. God geeft er altijd weer aanleiding en gelegenheid toe. Zovele malen, zovele eeuwen. Hij opent, niemand sluit! In die belofte staat de verkondiging van het Evangelie. Van die belofte getuigen de Schriften en betuigt Handelingen de Waarheid. Om je aan vast te grijpen, aan op te trekken. Te laten vermanen en vertroosten in alle 'gesloten ruimten' en achter alle 'gesloten deuren'.

De dag breekt echter weer aan. En daarmee het dagelijkse leven. Formeel zijn Paulus en de zijnen nog altijd gevangenen. Maar niet lang meer. De stadsbestuurders sturen hun knechten naar de gevangenis met de boodschap: laat die mensen los. Heeft de aardbeving ook hun benen en bedden in de nacht doen beven? Is er bedreiging, zijn er angstgevoelens? Ongetwijfeld zal het nieuws van de wonderlijke gang van zaken in en rond de gevangenis zijn doorgedrongen tot in de hoogste kringen. God staat voor geen menselijke muren en hoogten en hoogwaardigen… De zaak lijkt nu met een sisser af te lopen. De schade wordt beperkt gehouden. Als die mannen de stad maar uit zijn, keert de rust wel weer. De gevangenen los, de cipier gered, de stadsbestuurders niet al te zeer aangetast in hun eer en waardigheid. Ze hebben immers wat gedaan…! Maar zo zal het niet gaan. Paulus rukt ze van hun hoge zetel. Ze zullen buigen. Heidenen, vriend en vijand, ze zullen komen en buigen, echoot het psalmboek – de lofzangen die zij Gode zongen – nog na.

Als de dag aanbreekt, de morgen gloort, het genaderood blinkt, nadert de Triomf. Door de nacht van strijd en zorgen…! Dat kon en kan niet anders. Liefde en lijden zijn in Jezus' Naam één. God sprak eenmaal al over zijn dienstknecht: Ik zal hem tonen hoeveel hij lijden moet om Mijn Naam. Maar niet alleen lijden. Zijn Naam staat garant voor de Overwinning. Hij, die dood en hel overwon. Die harten en gevangenisdeuren verbreekt. Hij maakt ruim baan voor het Evangelie. Door de stadspoorten, verder Europa in, de wereld door gaat Hij voor. Dit is een ontroerend moment. Terug in het dagelijkse leven, in de harde realiteit van het leven – gevangen, niet welkom… – zorgt God niet voor afgang, maar voor opgang. Gods Woord zal ingang krijgen in gans Europa. Zelfs de heidenen zullen eraan meewerken, de duivel zal moeten mede-werken ten goede met al zijn listen en streken. De stadsbestuurders zelve zullen de predikers uitgeleide moeten doen. Dacht Pauulus er nog aan terug, toen hij later aan de Filippenzen schreef, dat alle knie zou buigen, en alle tong zal belijden?! Vriend en vijand? Omdat Paulus zich beroept op zijn Romeins recht, moeten de bestuurders wel toegeven. En ontroerend, heilig lach-wekkend ook, zorgt God zo voor Zijn Woord en de dienaren, de kinderen van dat Woord. Middenin de dagelijkse leefwereld, in de harde strijd om het bestaan. Wie God vertrouwt mag weten van Zijn wonderlijk wijze wegen. Ten goede voor die Hem vrezen.

Zo klinkt er een heilige lach door Filippi. Het schijnen de mensen te zijn, die beslissen over leven en dood, over gebondenheid en vrijheid, maar het is de Heere Heere alleen, die dat beslist! Over eeuwig Leven en dood, over schuldige gebondenheid en over genadige Vrijheid. Door het kruis van de kerker, vindt God de Zijnen en zet ze in het licht van het Leven. Niet zonder dat kruis. Zonder Christus. Ook niet zonder het Licht en het Leven. Christus is Overwinnaar. Laat dan de volkeren woeden, de heidenen razen, de duivel blazen… In het geloof is de regering Gods zo'n troost. In dat geloof vermag Paulus alle dingen. Uit zichzelf? Nee, door Christus, die hem kracht geeft. Daarmee vertroost hij in het huis van Lydia de broeders. De hulp Gods kwam over in Europa, in Lydia, in de gevangenis. Zijn Hulp is onze Hulp. Of is het onze ergernis? In het ongeloof is Gods regering een ergernis. Op de gezichten van de stadsbestuurders, die Paulus en de zijnen liever kwijt dan rijk waren, verscheen ongetwijfeld een beleefde glimlach. Feitelijk een grimlach, een grimas. Verschrikkelijk, als dat 's mensen begeerte (: 39) kennelijk ook kan zijn: weg met dit Evangelie, geef ons onze rust, geef ons dit leven… Dat is uiteindelijk de dood. Heerlijk, als we 'verheugd, van zorg ontslagen' Hem roemen, Die ons blijdschap geeft. De lach breekt door de tranen heen: de Heere gaat voort met Zijn Woord. Daar mòeten de stadspoorten wel voor open…

W. P. van der Aa, Herwijnen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen