De drie klachten

In een donkere grot ligt een man te slapen. Het is Elia. Na een lange voettocht is hij uiteindelijk aangekomen bij de berg Horeb. Hij legt zich neer in één van de spelonken. Maar dan komt de Heere naar Elia toe. Hij wekt hem op en stelt hem de vraag: Wat kom jij hier eigenlijk doen Elia?
In die vraag klinkt een licht verwijt van God door. De Heere heeft Elia immers niet gestuurd op deze weg?! Vandaar die vraag: Wat kom jij hier doen?
Toch zit er ook een vriendelijke uitnodiging aan het adres van Elia in. De Heere spoort Elia aan om zijn hart helemaal voor Hem uit te storten.
Ondertussen ontgaat het ons niet dat de Heere ook ons vele malen in Zijn Woord aanspoort om ons hart voor Hem open te leggen. Wat een bevrijding kan dat zijn. Wat een opluchting! In het gebed kunnen wij alles aan de Heere kwijtraken. God is ons een Toevlucht!

De drie klachten stromen Elia over de lippen. Zoals het water van een rivier buiten haar oevers treedt, zo stromen de woorden uit de benauwde ziel van Elia. Hij doet eerst verslag van zijn werkzaamheden: Ik heb zeer geijverd voor de Heere! Vervolgens doet hij zijn beklag bij de Heere: Uw verbond verlaten, Uw altaren afgebroken en Uw profeten gedood. Tenslotte dient Elia zijn ontslag bij de Heere in: Ik alleen ben overgebleven.
Het is treffend dat Elia tot tweemaal toe precies dezelfde woorden voor de Heere uitspreekt. Daaruit blijkt dat Elia met een oprecht hart voor de Heere heeft geleefd. Hij weet zich met een ongedeeld hart verpand aan de zaak van Israëls God. En op grond van die hartelijke verbondenheid aan de dienst des Heeren giet hij zijn klachten voor de Heere uit.
Er wordt in onze tijd ook veel geklaagd. Wat een gekerm en geween! Kwam het maar voort vanuit een innerlijke betrokkenheid op en een geestelijke gebrokenheid onder de opdracht, die de Heere op onze schouders heeft gelegd. Dreef het ons ook maar uit tot de Heere om voor Hem in alle oprechtheid ons bezwaarde gemoed te luchten.

De eerste klacht: de kinderen Israëls hebben Uw verbond verlaten! De dienst aan Baäl heeft het volk Israël op een dwaalspoor gebracht. De afgoderij heeft tot een breuk met God geleid. Verbondsontrouw voert naar de afgrond.
Uw verbond verlaten. Die klacht nemen wij over als wij het oog richten op onze kerk en onze gemeente. Velen, binnen en buiten de kerk, lopen rond met een gedoopt voorhoofd. Hoeveel belijdende leden hebben in dit jaar de kerk reeds de rug toegekeerd? De uittocht gaat door! Wie zal niet wenen: Gods verbond verlaten!
Maar laten wij de blik eens naar binnen richten. Hoe staat het met de kerkgang in onze plaatselijke gemeente? In de morgendienst komt waarschijnlijk nergens meer dan een kwart van alle hervormde gemeenteleden in de kerk. En 's avonds zit waarschijnlijk driekwart van de hervormden aan de buis gekluisterd. Gods verbond verlaten! Maar er moet nog een stap gezet worden. Wij dalen af in ons eigen hart. Is het reeds tot de inwilliging van het Verbond met de Heere gekomen? Wel in het verbond, maar niet van het verbond? De Heilige Geest laat ons zien: wij zijn allemaal verbondsbrekers! En die smart doet ons hart ineenkrimpen. Het gebed wordt geboren: O, God van het verbond, neem ons op in Uw trouw en leer ons leven van Uw genade.

De tweede klacht: de kinderen Israëls hebben Uw altaren afgebroken. In dubbele zin komt dat openbaar op de berg Karmel. Gods altaar is gebroken, omdat het twee- en het tienstammenrijk gescheurd is. Vandaar dat Elia het gebroken altaar heelt door twaalf stenen bijeen te leggen.
Maar ook die andere breuk komt openbaar. Op de Karmel wordt het altaar voor de Baal opgericht. De afgodendienst heeft de dienst des Heeren verdrongen. De harten van de Israëlieten zijn gescheurd. Een gescheurd altaar en een verscheurd volk.
Uw altaren afgebroken. Wie geen vreemde in Jeruzalem is, weet van de machteloze verdeeldheid binnen de kerken. De grondslag van 'Schrift en belijdenis' heeft niet kunnen verhinderen dat de gereformeerde gezindte de indruk van een verscheurd en uiteengetrokken altaar wekt. Ook wij hebben Gods altaren afgebroken.
Andere altaren opgericht. Dat is de keerzijde. Wie het altaar van de levende God omvertrekt, bouwt een ander altaar daarvoor in de plaats. Nieuwe altaren verrijzen als paddestoelen uit de grond. En de offers worden gebracht op het altaar van sport en spel; brood en spelen; huisje, boompje, beestje.

De derde klacht: de kinderen Israël hebben Uw profeten met het zwaard gedood. De geheime dienst van Izebel heeft hard toegeslagen. De profeten des Heeren zijn niet meer! Behalve natuurlijk: Obadja, de twee groepen van vijftig profeten en Elia! Door 's Heeren hand het geweld onttogen! Wij mogen ons gelukkig prijzen dat wij in een land wonen, waarin de vrijheid van meningsuiting en godsdienst in de grondwet verankerd ligt. In Nederland wordt niemand vanwege zijn geloofsovertuiging ter dood gebracht. Laten wij deze vrijheid maar goed gebruiken. Tegelijkertijd bidden wij voor al die christenen, die wel omwille van hun geloof vervolgd en verdrukt worden.

Een ander gevaar bedreigt ons. De hedendaagse profeten des Heeren worden monddood gemaakt. Het paarse kabinet zal godsdienst terugdringen in de privésfeer. En op de werkvloer, in de schoolbank en op straat wordt het blijmoedige getuigenis van een christen menigmaal smalend ontvangen. Monddood gemaakt met het zwaard van de spot.

De drie klachten: Uw verbond verlaten, Uw altaren afgebroken en Uw profeten gedood. Elia vlucht er mee naar de Heere! En wat doet de Heere? Op de drie klachten volgen drie krachten. God laat Zich niet onbetuigd! Elia zal merken wat hij aan zijn God heeft. En die krachtige God leeft nog steeds. God is in Christus onze Troost in noden en onze Hoorder der gebeden!

H. J. van der Veen, Kampen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen