Boekbespreking

Gé Speelman (red.), Bidden in meervoud; hindoes, boeddhisten, joden, christenen en moslims in gebed, 156 blz., ƒ 24,50, uitgave Kok, Kampen.
Onze samenleving wordt steeds multi-religieuzer. Mensen van allerlei religies kwamen en komen in ons land. We kunnen niet om hen heen.
Dat is de achtergrond van het verschijnen van dit boek, dat ons in vijf hoofdstukken vertelt hoe (en wat) er gebeden wordt door (in volgorde van ontstaan van de religies) hindoes, boeddhisten, joden, christenen en moslims. Elk hoofdstuk begint met een interview met een in ons land levende aanhanger van de godsdienst, waarin deze vertelt van zijn of haar gebedspraktijk en waarin we horen van de functie en betekenis van het gebed in de betreffende religie. Daarna volgt een aantal gebedsteksten. Met nadruk komt steeds de vraag aan de orde of men oprecht de gebeden van een aanhanger van een andere godsdienst kan meebidden. Bij verschillende gebeurtenissen (bijv. naar aanleiding van de Bijlmerramp) en in interreligieuze gebedsdiensten of bezinningssamenkomsten is dat het geval. In de bijdrage over het hindoeïsme, boeddhisme en de islam wordt deze vraag met ja beantwoord, in die van het jodendom en christendom met nee. De Bijlmerramp was een eenmalige situatie en geen poging om de religies te mengen, zegt de geïnterviewde uit het jodendom. De geïnterviewde van het christendom vraagt zich af of, wanneer volgelingen van verschillende godsdiensten samen bidden, zij dan dezelfde God aanroepen, en ze zegt terecht: mèt elkaar bidden: nee, vóór elkaar bidden: ja.
In het inleidende hoofdsmk wordt gezegd, dat men, als men naar de praktijk van het bidden kijkt, veel meer overeenkomsten ziet dan men op grond van de leer zou verwachten. Is dat werkelijk waar? Ik heb dat in de gebedsteksten niet kunnen ontdekken. Bovendien gaat het voor een christen om de vraag of we bidden tot de God en Vader van Jezus Christus. De inleider zegt zelf dat er vele verschillen zijn, niet alleen in de vorm van het gebed, maar vooral ook in de inhoud. In de gebedsteksten, die zijn opgenomen, komt dat ook duidelijk naar voren. Daarom begrijp ik niet goed de opmerking: 'Wie enigszins onbevangen tegenover niet-christelijke religies staat, zal veel van de gebedsteksten kunnen nazeggen en meebidden' (blz. 35). Dat doet me toch teveel aan syncretisme denken. Hoewel ook gezegd wordt: 'Voor een echte ontmoeting van de religies is het niet goed om de verschillen te verdoezelen'.
Het is een interessant boek vooral voor hen die veel met mensen uit een andere religie te maken hebben, al had ik liever vanuit christelijke visie een duidelijkere stellingname verwacht.
H. Veldhuizen, Zoetermeer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen