Uw wil geschiede (1)

Een derde bede voor God

Nog een derde gebed voor Gods zaak legt de Heere Jezus ons op de lippen. Nog worden wij met onze noden en zorgen teruggehouden. Drie is bij bidden een merkwaardig getal. Tot driemaal toe strekte Elia zich in een smeekgebed uit over de dode zoon van de weduwe van Zarfath, 1 Kon. 17 vs. 21. Ook de Heere Jezus en Paulus wisten van driemaal bidden. Mat. 26 vs. 39-44 en 2 Kor. 12 VS. 8. Driemaal bidden is doorbidden tot de wil van God duidelijk is. Hier betekent het, het gebed voor Gods Naam en Gods Zaak helemaal uitbidden. Daarbij kan de wil van God niet gemist worden. Dat God onze Vader Koning is mag immers uitkomen in de concrete gehoorzaamheid aan Zijn wil. Anders zou Hij maar een naamkoning zijn.

Gods wil

Intussen veronderstelt dit gebed dat God een wil heeft. Dat is niet vanzelfsprekend. Dat kennen wij van de openbaring van God in de Bijbel. Er gaan onder mensen andere Godsvoorstellingen genoeg rond. God zou bijvoorbeeld het zijn dat ons draagt, zijn of het fundament van ons bestaan, het geheim dat ons omgeeft, de liefdekracht die ons uitdaagt en trekt naar de toekomst. Een kern van waarheid bevatten zulke aanduidingen soms wel, maar ze zijn te bleek en te algemeen om recht te doen aan de concrete bijbelse openbaring van de HEERE. Hij is de persoonlijke God, die alle dingen werkt naar de raad van Zijn wil, Ef. 1 vs. 11. De van zijn krankzinnigheid herstelde babylonische koning Nebukadnezar was daar diep van onder de indruk. Dan. 4 vs. 35.

Als we daar over doordenken stuiten we op een moeilijkheid. In de Bijbel komt de wil van God namelijk op twee manieren voor. In bovengenoemde bijbelteksten ging het over de wil van God, zoals die uiteindelijk alle gebeuren omvat. Moeilijke vragen doemen dan op. Want hoe zit het dan met het leed, dat voor ons volslagen absurd lijkt? En vooral: hoe ligt de zonde in de wil van God besloten? We kunnen er hier niet verder op ingaan. Maar hoe we het ook keren of wenden, wie bijbels wil denken en geloven kan niet anders zeggen dan dat er uiteindelijk niets buiten Gods wil omgaat. Daarnaast spreekt de Bijbel nog op een andere manier over de wil van God. Dan gaat het niet over wat God doet, maar over wat wij moeten doen. In de Bergrede, waar we ook het Onze Vader vinden lezen we daarover in Mattheüs 7 vers 21. Nog enkele andere bijbelwoorden daarover vinden we in Mattheüs 12 vers 50, Johannes 4 vers 34, Romeinen 12 vers 2.

De klassieke dogmatische termen zijn hier: wil des besluits en wil des bevels. Voor de uitleg van dit derde gebed van het Onze Vader maakt het alles uit aan welk aspect van de wil van God je denkt. Denk je aan dat eerste, dan kom je uit bij een gebed om berusting in en aanvaarding van de wil van God. Je gebed is dan eigenlijk zelf al een teken van die overgave aan de wil van God. Onbijbels is dat niet. In Handelingen 21 vers 14 lezen we hoe de christenen te Cesarea zich aan de wil van God over Paulus' leven overgeven, als hij zich niet laat tegenhouden om naar Jeruzalem te gaan.

Deze uitleg komt nog al eens voor. De laatste twee regels van de berijming van dit gebed in Gezang E vs. 4 luiden: Dat ieder stil daarin (in de wil van God namelijk) berust en uw bevelen doe met lust. Deze berijming houdt dus beide mogelijkheden vast. In de Catechismus van Geneve doet Calvijn in afdeling 40 eigenlijk hetzelfde. Luther legt in zijn uitleg in de Grote Catechismus er sterk de nadruk op dat God Zijn wil zal doorzetten tegen die van de duivel in. De gelovigen mochten dan alles was ze van de duivel te lijden hebben met geduld dragen en te boven komen. Ook het bekende Schatboek van Ursinus reikt beide mogelijkheden aan.

Hier gaan we vooral op het tweede in. De toevoeging van de Heere Jezus: Gelijk in de hemel alzo ook op de aarde dringt ons toch meer in de richting van het bevel van God, dat uitgevoerd moet worden. De Heidelbergse Catechismus beperkt haar verklaring daar dan ook toe. Aan het eind van onze overwegingen komen we nog even op dat aspect van overgave en berusting terug.Het is de vraag namelijk of beide zaken wel zover uit elkaar liggen.

Gehoorzaamheid

Met het gebed Uw wil geschiede, vragen we dus om gehoorzaamheid. Dat veronderstelt een paar dingen. In ieder geval, dat we de wil van God kennen. Hoe kunnen we haar doen, als we haar niet kennen! Onze Nederlandse Geloofsbelijdenis verwijst ons daarvoor in artikel 7 naar de Heilige Schrift. Zij bevat de wil van God volkomen. Maar die wil van God leren kennen uit Zijn Woord vraagt wel een ootmoedige luisterhouding. Het is een bekend feit, hoe mensen met de wil van God aan de haal gegaan zijn. 'God wil het', dat stond op de vaandels van de kruisvaarders. De Duitse soldaten waren er diep van overtuigd, Gods wil te doen toen ze de Eerste Wereldoorlog ingingen, trouwens de Franse net zo goed. Zelfs in de Tweede Wereldoorlog is er geschermd met de wil van God. Ook in het persoonlijke leven is de verleiding groot om op allerlei idealen en verlangens van ons het etiket van Gods wil te plakken. In kerk en gemeente is het nog wel eens het argument om versteende gewoonten overeind te houden.

De wil van God leren kennen vraagt een ootmoedige luisterhouding, zeiden we. Zeker is niet alles onduidelijk in de Schrift. Er zijn heel heldere partijen als het gaat over de wil van God, maar toch zijn er ook onduidelijkheden. Bovendien laten dingen zich niet altijd zomaar rechtstreeks toepassen en overzetten in onze situatie. Geen wonder dat Paulus, de christenen in Filippi de kennis en fijngevoeligheid der liefde toebidt om te ontdekken wat Gods wil is, Fil. 1 vs. 9. In Romeinen 12 vers 2 gebruikt hij de uitdrukking beproeven, wat de goede, en welbehagelijke en volmaakte wil van God is. Dat betekent zoveel als onderkennen, inschatten. Verschillende mogelijkheden bieden zich aan, maar daaruit kies je wat de wil van God werkelijk is. Het andere verwerp je.

Het is immers mogelijk dat een daad uiterlijk volkomen beantwoordt aan de wet van God en dat daarmee toch in dat specifieke geval Gods wil niet gedaan wordt. Het oordeel, dat de Farizeeën wilden voltrekken aan de vrouw, die zij in overspel gegrepen hadden zou wel beantwoord hebben aan de letter van de wet, maar niet aan de liefde. In die liefde praat de Heere Jezus haar zonde niet goed, maar beschaamt de Farizeeën wel.

In Romeinen 12 vers 2 laat Paulus ook duidelijk zien wat ten diepste nodig is voor de kennis van de wil van God. Verandering namelijk en vernieuwing van ons gemoed. Zij worden werkelijkheid in ons leven in de geloofsovergave aan de Heere Jezus Christus. Maar dan zijn we ook niet overgeleverd aan een martelende onzekerheid. Alsof we het nooit helemaal zeker kunnen weten of we wel de weg van God gaan. Nee, want de belofte luidt dat God ons door Zijn Woord en Geest Zijn wegen bekend maakt en ons van dwaalwegen terugbrengt. Dat maakt niet onbekommerd, maar geeft wel de blijmoedigheid van het vertrouwen op God.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen