Globaal Bekeken

Eind januari van dit jaar promoveerde in Utrecht drs. Rein Brouwer op een proefschrift getiteld 'Pastor tussen macht en onmacht' (Een studie naar de professionalisering van het hervormd predikantschap). Van de stellingen bij het proefschrift noemen we de volgende:

• 'In de rechten van een emeritus-predikant lopen ten onrechte priviliges die voortvloeien uit het bekleden van het ambt van predikant, en maatschappelijke pensioenrechten, voortvloeiend een professionele loopbaan, door elkaar.'

• 'Het nog steeds sterk aanwezig zijn van het "priester-beeld" in de verwachtingen van protestantse gemeenteleden ten aanzien van predikanten, is voor een belangrijk deel het gevolg van de continuïteit in de kerkelijke eigendomsverhoudingen en in de financiële en rechtspositie tussen pastoors in de tijd vóór en predikanten in de tijd na de Reformatie in Nederland.

• 'De verschillende interpretaties van de cijfers u het KASKI-rapport over de voortgang van het Samen op Weg proces (Helderman, JAM./LG.M., Spruit Samen op Weg 1993 De samenwerking op plaatselijk vlak rapport no. 440, september 1993) bevestigen ten onrechte weer eens de vooroordelen tegen het gebruik van statistisch materiaal in een kerkelijke beleidscontext.'

• 'Het regelmatig voorkomen van een depressieve gemoedsgesteldheid bij prominente theologen (bijvoorbeeld D. Bonhoeffer, E.Lange, K. H. Miskotte) roept de vraag op of en in hoeverre een dergelijke psychische constitutie een voorwaarde is voor theologische excellentie, en wat dit betekent voor de beoordeling van de geschiktheid voor het predikantschap.'

Het front van het proefschrift, waarmee dr. L. Engelfriet (Bennekom) recent promoveerde aan de theologische faculteit te Utrecht, over het thema 'Bilderdijk en het jodendom' ('Bilderdijks waardering voor het joodse denken in confrontatie met zijn tijd'), bevat het hiervolgende gedicht 'Aan de joden onzes tijds':

'Zaad van Abram, uitverkoren,
Afgedwaalde, niet verloren.
Kinders der Beloftenis!
Laat der Vaadren hoop niet varen,
Die sinds viermaal duizend jaren
't Wezen van Uw wezen is.
't Godswoord, eenmaal uitgesproken.
Staat voor eeuwig onverbroken.
En het wordt of is vervuld.
Zoekt voor Heidensche verleiders,
uw getrouwe Heilverbreiders,
Met Zijn waarheidsglans omhuld!'

In 'Persbericht van de Universiteit Utrecht' trof me een bericht aangaande een ophanden zijnde promotie van Sylvia Nossent onder de titel 'Jonge baby denkt na, is sociaal en leert al voor de geboorte'. Zou voor de geboorte zo toch ook al de godsdienstige bewustwording beginnen?

'Baby's zijn sociaal, denken na en leren al van hun omgeving vóór de geboorte. Dat zijn - kort gezegd - de resultaten van een revolutie in het denken over de ontwikkelingen van baby's. Volgens psychologe Sylvia Nossent haken baby's gretig in op deze nieuwe visie. Ze komen steviger op hun benen te staan en beginnen als mens mee te tellen in de maatschappij in plaats van als een klein, onwetend, niet-sociaal diertje.

Klassieke ontwikkelingspsychologen zoals Piaget en Freud dachten dat baby's aanvankelijk nog geen onderscheid kunnen maken tussen henzelf en bijvoorbeeld een stuk speelgoed zoals een rammelaar. Jonge baby's zouden de rammelaar ervaren als een stuk van henzelf. In de loop der jaren hebben experimenten aangetoond dat baby's wel degelijk weten dat ze iets buiten henzelf te pakken hebben. Ook blijken ze verband te kunnen leggen tussen bewegen en rammelen. De baby onderscheidt al oorzaak en gevolg.

Sociaal

De baby blijkt niet alleen al heel jong na te kunnen denken, maar is ook al op zeer jonge leeftijd sociaal. Ouders wisten of vermoedden het vaak al lang, maar ook de deskundigen zijn In de loop der jaren opgeschoven: kleine baby's zijn sociaal en denken zelf na. Het maakt hen wel degelijk uit wie hen eten geeft. Ze herkennen de moeder direct na de geboorte aan stem en geur. Het is niet nodig om baby's aan te leren sociaal te zijn: ze zijn het al.

Ook blijkt dat de basis daarvoor al voor de geboorte wordt gelegd. Bij experimenten bleek dat baby's de stem van hun moeder herkennen na de geboorte. Het beeld van de jonge baby als een onbeschreven en bijna nog vegeterend organisme, dat psychisch en ­sociaal gezien nog geen mens is, is onjuist In de psychologie wordt de baby nu steeds serieuzer geno­men.

Volgens Nossent heeft het daarbij weinig zin om je af te vragen of die vaardigheden van de baby aangeboren of aangeleerd zijn. "Dat is net zoiets als een dam ­bouwen in de rivier en daarna constateren dat de rivier uit twee delen bestaat". (...)'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen