Verkiezing

Woorden van Leven

Het woord 'verkiezing', dat in veel dogmatische overwegingen een sleutelpositie inneemt, komen wij in de Bijbel in de Statenvertaling slechts vijfmaal tegen. Dat wil overigens niet zeggen dat het een onbelangrijk woord zou zijn, verre van dat. Met het werkwoord 'verkiezen', en de vrucht daarvan ('uit)verkoren(en)' - woorden die veel meer te vinden zijn - bepaalt ook dit woord ons bij de soevereiniteit van Gods genadige voorkeur. Waar God het subject is, daar gaat het bij het O.T. woord 'bachar' o.a. om de keus voor de plaats waar Hij aangebeden wil zijn, voor de koning, die Hij als instrument van Zijn heerschappij verkiest, en het volk Israël dat Hij Zich als persoonlijk eigendom verkoren heeft uit alle volkeren. Dat volk is overigens niet uitverkoren vanwege de eigen uitnemendheid boven de andere volkeren. Het is een wonder van Gods genade: Want gij zijt een heilig volk den HEERE uw God; en u heeft de HEERE verkoren, om Hem tot een volk des eigendoms te zijn, uit al de volken, die op den aardbodem zijn (Deut. 14:2). Deze verkiezing kan overigens nergens aanleiding zijn tot een zelfgenoegzaam besef van 'verkorenheid'. Het is veeleer de stimulans tot dienst. Israël is door God verkoren uit alle volkeren, om Gods bedoeling met het oog op het heil voor alle volkeren te dienen. Zo geldt het aspect van dienst ook in het persoonlijke van het leven van de apostel Paulus, waar de Heere van hem zegt: Want deze is Mij een uitverkoren vat, om Mijn Naam te dragen voor de heidenen, en de koningen, en de kinderen Israels' (Hand. 9:15).

Het Nieuwtestamentische woord voor verkiezing is 'eklogè'. Het heeft een bijzondere plaats in Rom. 9-11, waar Paulus spreekt over de verkiezing van Israël en het 'overblijfsel', naar de verkiezing der genade' (Rom. 11:5, zie ook 9 : 11 en 11:28). In de betekenis van dit woord zijn de daad en het resultaat van Gods verkiezende genade nauw met elkaar verbonden. Het is de verkiezende God, Die naar Zijn eeuwig voornemen Zijn volk tot een 'eklogè' tot een gemeenschap van 'uitverkorenen' geheiligd heeft. Zo spreekt Paulus de gemeente erop aan: Wetende, geliefde broeders, uw verkiezing van God' (1 Thess. 1:4). Paulus verbindt dit dan met de vrucht van zijn dienst van het Evangelie in hun midden. Door de kracht van de Heilige Geest zijn ze navolgers des Heeren geworden en hebben ze zijn woord aangenomen en leven ze nu in de blijdschap des Geestes. Dit alles samen is de verkiezing waar Paulus dankbaar melding van maakt. De apostel Petrus vermaant de gemeente met het oog op de verkiezing als volgt: Daarom, broeders, benaarstigt u te meer, om uw roeping en verkiezing vast te maken; want dat doende zult gij nimmermeer struikelen' (2 Petr. 1:10). De verkiezing van Godswege is hier dus niet maar een geruststellend feit, maar een stimulans tot geheiligde activiteit. De verkiezing betekent mede een beroep op de verantwoordelijkheid tot een leven in de godzaligheid en de liefde, waarin de verkiezing ook zeker mag worden. Wonderlijk, hoe de verkiezing Gods, die puur berust op Zijn genadig eeuwig voornemen en op geen enkele wijze afhankelijk is van iets in de mens, zo verbonden wordt met een menselijke opdracht van 'vast maken'. Dit is de wijze waarop verkiezing en verantwoordelijkheid niet strijden met elkaar, maar elkaar juist bevestigen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen