Torenspitsen-Gemeenteflitsen

LINSCHOTEN

Wie Linschoten van buitenaf nadert, wordt niet aangetrokken door een dorpsgezicht, waar de toren van de kerk het gezicht van het dorp bepaalt. Dat komt omdat de toren in 1877 behoorlijk is ingestort vanwege een ernstige verzakking. Ondanks de 8 a 10 meter die er tussenuit is gehaald, staat de toren nog steeds meer dan één meter uit het lood. Zodoende staat er in Linschoten een kerk met een korte en scheefgezakte toren.

Alhoewel de toren kort is, is de geschiedenis van de kerk daarentegen lang. Reeds in 1270 is er in een officiële oorkonde sprake van een 'versterkt huys', dat bij een parochie behoort. Bij de restauratie van de kerk, in 1974-1977, zijn er onder de steunberen van de zuidelijke muur van de kerk sarcofagen gevonden, waaruit blijkt dat er al vroeg een kapel in Linschoten heeft gestaan met in de directe nabijheid een begraafplaats. In één van de sarcofagen werd zelfs een muntje gevonden, dat dateert uit de eerste helft van de 12e eeuw. Waarschijnlijk heeft men over het bestaande grafveld een nieuwe, andere kerk gebouwd, waar de huidige kerk nog steeds een getrouwe weergave van is.

In de annalen van de kleine kerkgeschiedenis wordt vermeld dat de kerk in 1482 in brand is gestoken tijdens de Hoekse en Kabeljauwse twisten. Het heeft tot 1628 geduurd voordat de kerk weer helemaal hersteld was. Bij de restauratie in 1974-77 bleek, dat de kerk weer opgebouwd was op de resten van de in 1482 verbrande en verwoeste kerk. Dit is nog heel duidelijk te zien aan het verschil in steensoort tussen de onderbouw en de bovenbouw van de kerk. De wederopbouw van de kerk in 1628 had heel duidelijk te maken met de overgang naar de Reformatie. Het koor van de kerk, waar eeuwenlang het altaar had gestaan en wekelijks de eucharistieviering plaatsvond, werd symbolisch afgesloten met een koorhek, waarin een preekstoel werd geplaatst die aan beide zijden werd voorzien van de Wet des Heeren. De verkondiging van het Woord en het leven naar het gebod van God nam zodoende weer een centrale plaats in. Het koorgedeelte werd nu gebruikt voor consistorie. Na de restauratie van 1974-'77 is het koorgedeelte vanwege de nodige uitbreiding van het aantal zitplaatsen weer bij de kerk getrokken. Nu mogen ook daar gemeenteleden luisteren naar de verkondiging van Gods Woord en zich stellen onder de tucht en de belofte van Gods heilige wet. De preekstoel is nu een kwartslag gedraaid en is rechts voor het koor geplaatst. De twee borden met de Wet des Heeren zijn geruild met de kerk van Montfoort voor de twee borden met de tien geboden die daar als schilderijen hingen links en rechts naast de preekstoel. Toen in 1977 de restauratie van de kerk klaar was en er voor het eerst weer dienst gehouden kon worden in de kerk, luidde opnieuw de kerkklok, die toen reeds 500 jaar lang in de toren hing. Bovenin de toren hangt er namelijk een kleine Angelus-klok uit ca. 1400 en een luidklok uit 1477. Nog steeds klinkt elke zondag vanaf de kleine, scheefgezakte toren het klokgelui om de gemeente des Heeren, die er ook in Linschoten mag zijn, bijeen te roepen.

Zoals reeds vermeld ging aan het begin van de 17e eeuw de gemeente over naar de 'nije leer'. Dat gebeurde o.l.v. haar eerste predikant, C. van Boekhoven, die van 1625-1628 in Linschoten predikant was. In die tijd heeft men ook de wederopbouwvan de kerk naar reformatorische inrichting ter hand genomen. Symbolisch kwam de prediking van Wet en Evangelie centraal te staan. Vele eeuwen lang, tot op de dag van vandaag toe, is die prediking, in een rijke variatie aan predikanten, het centrum van het gemeenteleven geweest en nog.

Het is wellicht aardig om te vermelden dat er van 1763-1766 nog een neef van de bekende ds. Th. V. d. Groe in Linschoten heeft gestaan. Verder heeft de vader van de onder ons bekende ds. J. van Rootselaar ook in Linschoten gestaan. Dat was van 1932-1934. In september 1994 mocht ds. A Stekelenburg uit Houten gedenken dat hij veertig jaar geleden in het ambt van predikant werd bevestigd in Linschoten. Na hem zijn de volgende predikanten in Linschoten dienaar van het Woord geweest: R. E. Kuus, W. van Herpen, C. J. v. d. Plas, J. H. C. Olie en D. Siebelink. Thans mag ondergetekende vanaf 9 februari 1992 deze gemeente als tweeënveertigste predikant dienen.

Natuurlijk zou er heel wat over het gemeenteleven van Linschoten geschreven kunnen worden. Het moet echter bij een flits blijven. Laat dit vermeld mogen worden: dat nog steeds in de Grote of St. Johanneskerk in Linschoten getracht wordt om iets van haar patroon, Johannes de Doper, te laten doorklinken die op de oever van de Jordaan wees naar Jezus Christus en zei: 'Zie, het Lam Gods dat de zonden der wereld wegneemt.' Wie door het geloof leeft uit het volbrachte werk van dit Lam Gods, mag toekomst hebben. Dan mag er hoop en verwachting zijn dat God aan een ieder die in het verleden deel uitmaakte van de gemeente en ook in het heden mag staan onder de hoede van het Lam, Zijn belofte waarmaakt die geschreven staat op het kerkzegel van de gemeente: 'Het Lam zal ze weiden.'

Onder en vanuit deze hoopvolle belofte mag al het werk in de gemeente, onder jongeren en ouderen, nu en in de toekomst, plaatsvinden. Tot lof en eer van het Lam dat in het midden van de troon is!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen