Want van U is het Koninkrijk

We worden — opnieuw — bepaald bij de inhoud en de betekenis van het gebed wat Jezus ons heeft geleerd. Het is dienstig om tot dat bidden op te wekken en daarin te leiden. Het is de Heere Jezus Zelf, Die als de grote Profeet en Leraar, ons de betekenis en de inhoud van het gebed heeft geopenbaard. Hij is ook daarin Middelaar, om ons in dat bidden te leiden. Maar Hij openbaart daarin dan mede het gebed, zoals dat leeft in Zijn tere ziel. Hij gunt ons daarin een blik in zijn eigen biddend binnenste. Het leven, het Middelaarsleven van de Heere Jezus ging naar God uit, ook in bidden en smeken.

Daar kan dan ook geen enkel misverstand over bestaan, dat wij ook moeten bidden, zonder ophouden. Dat wij daarin niet traag moeten zijn. Wij, zwakke mensen, wij zijn niet sterk. Ook niet in het bidden. We herinneren ons, we kennen het gebed des Heeren. Gods Naam moet geheiligd worden. Zijn Koninkrijk moet komen. Zijn wil moet worden gedaan. Wij mensen, wij hebben daarvoor nodig: brood, vergeving en overwinning in de strijd. Om dat laatste ging het in het vorige artikel: dat we in de strijd mogen overwinnen. Want we zingen niet mee in het koor dat er in deze wereld geen strijd moet zijn. Dat het leven van een kind van God altijd even glad en gepolijst verloopt. De strijd is er en dat is bepaald geen spiegelgevecht. Doodsvijanden houden niet op ons aan te vechten. Het kan dan ook niet ophouden, want God heeft dat zo bepaald. Als er dan ook geen strijd zou zijn, was het verloren. Zonder strijd geen overwinning, geen leven, geen hoop.

Het slotakkoord

Het slot van het gebed, dat Christus ons leert, is een geweldige bemoediging voor hen die hun hoop op God vestigen. Het is het slot van het héle gebed. Het is de geestelijke overdenking — en er valt véél over te denken — wie de Heere is voor hen die Hem aanroepen in de Naam van Zijn Zoon. Het is de lofverheffing. Heel het bidden wordt gestempeld tot een lofzegging, want heel het leven van de kerk is een lofzang. De kerk, als zij op haar plaats is, zingt haar loflied op alle hoogten, maar ook in alle diepten. Aan de oevers van de Rode Zee heeft het gebed tot de levende God geklonken. Dat gebed was een lofzang. Er is in de woestijn gebeden, vanuit de diepte, in angst en leed verward. Onder de schaduw van de doodsdreiging werd gezucht en geschreid. Na uitredding en overwinning werd de lofzegging opgeheven tot een offer van dankzegging. Gods kerk zong in de tempel. Op de grens van oud en nieuw verbond zong ze de lofzangen van Maria en van Zacharias. Dan is het gebed een Te Deum: wij loven U, o God!

In de slotwoorden van het ónze Vader wordt heel het gebed overzien. En wordt de enige pleitgrond voor dat bidden als een belijdenis voor de Heere opgeheven: Want van U is het Koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid'. Daarin is de lofprijzing van de Heere, dat alleen Hij waardig is de eer te ontvangen. Dat alleen Hij machtig is, de gebeden van Zijn volk te verhoren. Maar daarin is tegelijk de belijdenis van onze onwaardigheid, het besef van onze onmacht en onvruchtbaarheid. Daarin is het grondig kennen van onze nood en ellende. Zo gaat het bidden over in belijden en aanbidden. Zo wordt Zijn lof vergroot.

Koninkrijk

Spreekt de Schrift over 'Koninkrijk van God' of 'Koninkrijk der hemelen' denken we aan de werkelijkheid dat Christus Koning is en dat de Vader door Zijn hand alle dingen regeert. Daarbij denken we ook aan de werkelijkheid dat er onderdanen zijn, die Hem als Koning eerbied bewijzen, hulde toebrengen. Dat zijn zij die leven van Zijn genade, leven onder Zijn heerschappij, buigen voor Zijn rijkswet. Zeggen wij dan aan het slot van het volmaakte gebed 'Van U is het Koninkrijk' — dan zeggen we daarmee: U bent Koning! Het geloof heeft er weet van: We zijn gelukkig niet zonder Koning. Anders kon het niet, kon het nooit. Even gelukkig is het dat deze Koning van Israels God gegeven, nooit zonder onderdanen is en zijn zal. We zijn in Zijn Koninkrijk als we in de genade mogen leven, mogen bidden en mogen strijden. Dan mag er zijn, het Woord des geloofs, dat de overwinning niet is aan de machten en de krachten die woeden. Niet aan hen die de touwen verscheuren en de banden van zich werpen. God heeft Zijn Koning gezalfd. De strijd is beslecht ten gunste van Jezus Christus. Hij heeft de troon van satan in deze wereld verpletterd. Hij heeft ontvangen alle macht in hemel en op aarde. Hij heerst en Hij zal heersen. Als Koning gaat Hij met spoed voort, naar het einde, naar de jongste dag, waarin Christus zijn heerschappij terug zal leggen in de handen van Zijn Vader. Want van U is het Koninkrijk.

Kracht

Als u dit dan hebt gezien. Zijn heerschappij hebt gezien, dan liggen die andere woorden in het verlengde ervan. Immers, er volgt: van U is de kracht. In de tekst van het onze Vader naar Mattheüs' Evangelie staat hier het woord dynamiet. Daarin ligt heel het dynamische vermogen uitgedrukt, dat iemand bezitten kan. Het betekent maar niet dat wij maar weinig macht hebben, dat de duivel wat meer macht heeft en dat God alle macht heeft. Het wil eenvoudig zeggen dat bij de Heere alle macht is. Dat de Heere alle dingen in Zijn macht heeft. Hij heeft alles gemaakt. Hij bestuurt alle dingen. Hij beschikt alles. Hij kan alles schenken. Bij Hem is ook de macht, die de duivel heeft; ook de macht die ons eigen vlees heeft. De boze, die woedt, de satan die haat, de verdorven wil die zich verzet, die hebben allemaal ontvangen kracht. Dat zijn alleen maar toegelaten machten, die slechts werken met geleende kracht. De Koning heeft de macht, van Hem is de kracht!

Heerlijkheid

En in de verhoring van het gebed, daar is Gods heerlijkheid in. De heerlijkheid van God is een door en door bijbelse uitdrukking. Het is de uitstraling, de glans, de ma­ jesteit waarmee de Heere over Zijn volk regeert en waarin de Zijnen het leven hebben. Die heerijkheid was erbij de Sinaï, die is met Zijn volk meegegaan. Die heerlijkheid zal naar Jesaja's woord geopenbaard worden. De schrijver van de brief aan de Hebreeën breekt uit in lofzang, als hij gewag maakt van het feit dat God Zijn Zoon gezonden heeft, om vele kinderen tot de heerlijkheid te leiden. Het is naar de Schriften dat het toegaat naar het feit dat de aarde vol van die heerlijkheid zal zijn. Zo is er in dit gebed de lofzang, die wordt aangeheven door het geloof De lofprijzing op Gods deugden. Het gebed wordt besloten met de lofprijzing van Gods koningsmajesteit, van Zijn almogende kracht en van Zijn glans en schittering. Op deze belijdenis van Gods macht en majesteit rust dit gebed. De Koning is sterker dan alle weerstanden. Wat een bemoedigende overdenking dat de Heere de wil heeft en de kracht ons als Zijn onderdanen te zegenen, te leiden, te dragen en te beschermen. In dit bidden is het roepen vanuit de totale onwaardigheid van ons mensen. In dit bidden gaat het, steeds weer, om de dankbaarheid, om de vrucht voor de Heere, de vrucht van onze lippen die Gods Naam belijden. Geloofd zij God. Van U is de heerlijkheid tot in eeuwigheid. Zijn Naam moet eeuwig de eer ontvangen. Al hier en nu. Alles in ons leven mag en moet staan onder de hoogspanning van de eer van God. De vervulling van al onze behoeften moet strekken tot Zijn eer. Dat is ook het eindpunt, waarheen onze smekingen zich uitstrekken. Opdat wij zouden zijn tot prijs van Zijn heerlijkheid. Dan zal, hier in beginsel en straks ten volle, mijn mond al Zijn deugden prijzen.

Amen

En dan zeggen we het 'amen' op ons gebed. Een kerkvader noemde dat woord het zegel van het gebed. En een zegen heeft altijd als doel om vastheid en zekerheid uit te drukken. Het is waar, het is waarachtig, het is getrouw, zo is het. Dit 'amen' is een woord van overwinning. God hoort de gebeden van Zijn kinderen. Hij hoort mij. Het is nog meer waar: Hij verhoort mij. Om dat te verstaan, zijn de oefeningen van het geloof nodig. Om in het gebed niet alleen te spreken, maar ook te luisteren. Om de gedachte los te laten, dat het gebed een optellen en uitstallen is van onze verlangens en begeerten. Dat is oneerbiedig bidden. Het zal, ook in ons bidden gaan om de eer, de roem, de Naam en de heerlijkheid van God. Zo kan de psalmdichter de Heere roemen als de Hoorder der gebeden: Hun bede heeft Hij nimmer afgewezen. Zo komen de moede strijders in de worstelende kerk tot overwinning. Zij, die jaren in het duister hebben getast, die een koperen hemel boven zich waanden, die misschien vertwijfelden toen God alles afbrak in hun leven wat nog uit henzelf was. Daar ging de hemel open voor het geloof Daar goot God om Christus' wil en uit genade Zijn milde vertroosting over hen uit: Hun bede heeft Hij nimmer afgewezen. Daar werd Hij verheerlijkt. De strijd is niet tevergeefs. Daarin buigt God Zelf, door Zijn Geest, ons gebed in de richting van Zijn welbehagen. Dan vertrouw ik mij in het gebed aan de Heere toe. En ligt er in dit 'amen' voor Zijn aangezicht: Ik reken op U, ik bid tot U. Het is waar: Gij hoort mij. Het is nog meer  waar: Gij verhoort mij. Wij weten, dat, zo wij bidden naar Zijn wil, God ons verhoort. Daarom zegt het geloof 'amen' op het gebed. En weet, dat het in de dag van de Heere Jezus Christus in zal gaan tot de schatten van Gods heerlijkheid, die het in het gebed mocht zien. Dat zal als een oogst zijn.

Strijdt dan nu de goede strijd van het geloof, ook in het gebed!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen