Aids en de kerken

In de Waarheidsvriend nr. 8 (23 februari 1995) beschrijft drs. Meijer een voorlichtingsdag over het pastoraat voor aidspatiënten en stelt de vraag of wij, vanuit gereformeerde optiek, en vanuit ons verstaan van de Schrift inzake van homofilie een roeping hebben om pastoraat te bedrijven in deze concrete nood.

In het kader van het evangelisatiewerk in Delft draaien er een aantal Bijbelleesgroepen voor rand-en buitenkerkelijken. In de zomer van 1993 neemt iemand zijn vriend mee van ongeveer 40 jaar. Hij blijkt katholiek te zijn opgevoed en is op zoek naar God. In januari 1994 word ik gevraagd bij Paul in het ziekenhuis te komen. Hij heeft me heel wat te vertellen. Het wordt een zitting van vier uur. Na een aantal jaren met het HlV-virus te hebben rondgelopen, is de diagnose aids gesteld. Paul ligt lichamelijk doodziek op bed na een hevige epilepsie-aanval. Met hoge koorts vertelt Paul moeizaam zijn levensverhaal. Hij vertelt over zijn gevecht met zijn homofilie als jong volwassene, over zijn relatie met zijn eveneens besmette vriend, over de enorme dreun die hij heeft moeten verwerken na het bericht dat hij besmet is. Over het feit dat z'n evangelische buren van de Heer getuigen en samen met Paul en zijn vriend bidden..., over zijn oude dorpsgenoot die inmiddels op krachtdadige wijze bekeerd is en tot een Pinkstergemeente behoort, die hem komt vertellen dat een homofiele relatie van God niet mag. Over dat hij meegenomen werd naar een Bijbelleesgroep wat hij als zeer fijn ervaart. Dan vertelt Paul iets dat nog mooier is. De tranen liepen inmiddels over onze wangen. Dat hij juist hier in het ziekenhuis door de Heilige Geest is aangeraakt en dat hij zich een wedergeboren kind van God mag noemen. Over zijn wens uit het ziekenhuis te komen en dan te mogen getuigen van Zijn Koning.

Inmiddels is Paul thuis en houden we intensief contact. Uit de vlaggenhouder van zijn huis wappert blijmoedig de Er is Hoop regenboog. Uiteraard roept dit veel reacties op. (Zijn van niets wetende huisarts vraagt hem of er een nieuw medicijn uitgevonden is.) Het artikel van drs. Meijer heb ik Paul laten lezen en hem naar zijn reactie gevraagd. Hij vond het artikel eerlijk en oprecht en was blij met het feit dat iemand uit onze kerk zich interesseert voor homofielen c.q. aidspatiënten. Hij vertelt van zijn ervaring dat hij pastoraal aan zijn eigen kerk weinig heeft gehad. Na het pastorale gesprek over zijn besmetting met de plaatselijk pastoor heeft er hoegenaamd geen vervolg plaatsgehad. Op het laatst laten ook zijn evangelische vrienden hem in de steek. Paul is dan ook van mening dat voor de kerken zowel homofielen als aidspatiënten niet bestaan. Hij vindt dat er vanuit de kerken teveel geoordeeld wordt en dat zijn groep zich slecht geaccepteerd voelt binnen de kerk. Zijns inziens wegen de kerken de ene zonde zwaarder dan de andere zonde. De homoseksuele zonde wordt zo zwaar aangerekend dat de homoseksueel als persoon niet meer geaccepteerd wordt. Het negatieve beeld van de kerk dat de homofiele mens heeft, is in sterkere mate bij de aidspatiënt terug te vinden.

Ondanks alles is Paul van mening dat onze kerk (lees: de Bijbelgetrouwe christep) de homofiele medemens en de aidspatiënten niet aan de 'moderne pastor' over moet laten 'omdat ze anders de kans niet krijgen om God te leren kennen'. Een paar dagen na het gesprek gaf Paul mij een bladzijde uit het dagboek van ds. Troost. Het gaat over de geschiedenis van Ruth die zeer welkom op de akker van Boaz is. Het thema is schuilen. Ds. Troost schrijft: 'De vogel kruipt weg onder de vleugels van de moedervogel. Veilig en warm vindt het daar wat het nodig heeft: geborgenheid. Zo gaat het met Ruth, de jonge weduwe van Moab. Een heidense vrouw die komt schuilen in Israël. Kan dat zo maar? Ja zeker, bij de God van Abraham, Isaak en Jakob is iedereen welkom. Hij kan troosten, meer dan een moeder troosten kan. Hoe God dat doet? Hij gebruikt er mensen voor. Boaz, in dit geval. Boaz laat zien wat Gods bescherming betekent Ruth is welkom bij hem. Rust warmte, veiligheid, geborgenheid, eten en drinken - wij mogen het elkaar geven, in Gods Naam. En wij mogen het ook zelf ontvangen, om Jezus' wil.' Het is een duidelijk antwoord van Paul op de vraag of we de aidspatiënt voorbij mogen gaan!

Overigens hoeft de homoseksualiteit bij de uitoefening van het pastoraat niet direct ter sprake te komen. Uiteraard komt het wèl een keer ter sprake. Dan moet de pastor duidelijk zijn; maar zich tevens zeer liefdevol opstellen.

Wat opvalt is de wonderlijke weg die de Heere met het leven van Paul gaat — God gebruikt zijn ziekte om Paul als Zijn kind te winnen. Hoeveel aidspatiënten in uw omgeving wil God voor Zijn Koninkrijk winnen?

— Het levensverhaal van Paul toont aan dat juist de Bijbelgetrouwe boodschap aan een ieder vertelt moet worden. Ook vandaag werkt zij heilzaam. Mensen worden tot het zoeken naar de Heere Jezus gebracht door eenvoudige getuigenissen.

— Het evangelie wordt aan Paul verteld door niet-vrijgestelde gemeenteleden. Ik denk dat deze groep beter in staat is met aidspatiënten in contact te komen. Zij worden minder geïdentificeerd met de kerk waartegen de aidspatiënt zoveel vooroordelen heeft.

— Zoals bij veel evangelisatiewerk wordt de start gegeven door vriendschapsevangelisatie. Juist hier liggen kansen voor ieder bewogen gemeentelid.

— De boodschap dat homoseksualiteit in de Bijbel veroordeeld wordt wordt hem aangezegd en werkt heilzaam. Zoals Paul zelf zegt reageerde hij daar eerst furieus op. Tóch zette dit gesprek hem tot nadenken. — Paul is bereid aan een ieder te getuigen van de ommekeer in zijn leven. Misschien iets voor uw gemeente-avond?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen