Geen hoop meer

Het lijkt wel of de mensen mij ontlopen,
alsof ik hen besmet met mijn verdriet.
Maar ik heb immers weinig meer te hopen,
geen wonder dat ik nergens uitkomst zie.

Soms voel ik mij zo eenzaam en verloren
en twijfel aan de zin van het bestaan.
Hoe ik ook roep, geen mens schijnt mij te horen,
ik zie geen nieuwe weg om in te slaan.

O God, dan zijn de dagen en de nachten
zo lang en bang en zo ondraaglijk zwaar,
dan lig ik enkel maar op U te wachten
en bid ik: God, maak Uw beloften waar!

Het komt toch wel. Heer, ooit, dat nieuwe leven?
Dat leven zonder angst, verdriet en pijn?
Mag ik het zien? Een ogenblik, maar even...
en zeg mij dat ik daar bij U mag zijn!

in 'Houvast', Boekencentrum, Zoetermeer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen