In memoriam ds. L van de Peut

Geboren te Delfzijl (1920), door overplaatsingen van zijn vader naar Zevenaar en Utrecht. Op eind augustus 1936 verscheen hij in die stad op het Chr. Gymnasium in de vierde klas en daar ontmoette ik hem voor het eerst (dus ruim 58 jaar geleden). Samen met Aart Terlouw werden wij al gauw gedrieën bevriend, o.a. bevorderd door het allen woonachtig te zijn in Utrecht-W en de spoedig gebleken wens om na het gymnasium theologie te gaan studeren.

Zo begon deze nieuwe levensfase in najaar 1939 aan de RU-Utrecht en daarbij meldden wij ons ook als leden van 'Voetius'. De studiejaren waren 'vreemd' omdat na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog en de daarop volgende bezetting in 1941, Leiden en in 1942 Utrecht en alle andere universiteiten werden gesloten. Gelukkig kon er na enige tijd 'clandestien' worden afgestudeerd.

Bert van de Peut was in 1943-'44 hulpprediker bij ds. B. van Ginkel in zijn wijk in Utrecht-Z., toen bekend als 'Hoograven'. Toch wilde hij wel naar een eigen gemeente. Na tevoren gehuwd te zijn met Mary Tissen werd hij op 3 september 1944 bevestigd in Besoijen (N-B).

Dat was achteraf gezien net op tijd, want half september kwam de spoorstaking en kort daarna de bevrijding van o.a. Noord-Brabant. Maar de opmars kwam tot staan en de Bergse Maas werd frontlijn tussen Duitse en Engelse legers tot voorjaar 1945. Al die tijd bestookten de legers elkaar met artillerie en zo werd zowel in de Langstraat als het Land van Heusden en Altena vreselijk veel verwoest. Het jonge paar kreeg toenmaals in de grote pastorie ±18 evancués te gast.

De kerkelijke zaken werden zo goed mogelijk behartigd, maar de meervoudige opbouw kon pas worden opgevat na afloop van de oorlog.

In 1950 werd een beroep aangenomen iiaar Elst (U.). Na 6 jaar arbeid daar, nam hij de herdersstaf op in Renswoude (1956). En daar is hij bijna 27 jaar werkzaam geweest tot zijn emeritaat in 1983. Dat lijkt een welhaast bovenmenselijke opgave. Toch heeft hij dat ook zelf verkozen, want op hem werd ook nog een enkele keer een beroep uitgebracht.

Ook al wordt daartoe veelal het zwijgen toe gedaan, het is m.i. eerlijker dat gewoon te noemen. Mijn vriend Bert is beslist niet vastgelopen in deze lange diensttijd. Hij heeft al die jaren trouw gestudeerd voor zijn preken en voorbereiding der catechisaties.

En de hervormde gemeente Renswoude is zeer trouw gebleven in kerkbezoek, want het was ook de (geestelijke) moeite waard. Gods Geest is kennelijk in persoonlijke en geestelijke beleving ervaren. Het is nimmer een eenvoudige zaak om een collega theologisch te typeren, mede gezien de oneindige variaties en opvattingen ook binnen de geref gezindte. Toch meen ik te mogen zeggen: hij beoefende in zijn dienstwerk, wat Luther noemde 'Christum treiben'. En dat heeft tevens behoed voor scherpte naar de ene of andere zijde, het was toch altijd duidelijk. Zo heeft hij ook in het persoonlijke pastoraat velen gediend in droeve en blijde dagen.

In kerkelijke en maatschappelijke kringen in en om Renswoude raakte hij langdurig betrokken: jarenlang scriba van de classis Doorn en quaestor van de ring Rhenen (hij was goed in het kerkrecht thuis!). Zo was hij ook 20 jaar bestuurslid en voorzitter van de chr. school ter plaatse. Tevens heeft hij vanuit de vijftiger jaren vanuit de diaconie de basis gelegd voor het maatschappelijk werk vanuit de christelijke optiek.

Aan de soms heftige discussies over dominantie van de verticale of horizontale lijn, deed hij niet mee; wel toonde hij in persoonlijk en ambtelijk optreden, dat die twee lijnen geïntegreerd samen kunnen gaan.

In alle jaren van trouwe dienst werden zowel hijzelf als zijn vrouw nog wel eens met ziekte en verdriet geconfronteerd. In Eist is hun een kind door de dood ontvallen. Toch wist hij in betrouwen op zijn God altijd weer de arbeid te hervatten.

Na zijn emeritaat (1983) ontving hij in juni 1986 de onderscheiding van Ridder in de orde van Oranje Nassau. En dat achtte heel Renswoude ten volle verdiend.

Hij had zelfs na zijn emeritaat nog de veerkracht om gerichte studie theologie ter hand te nemen. Helaas is dat niet bekroond met een afronding. Zijn spankracht nam in de loop der latere jaren toch af, ook al heeft hij zolang dat kon vele gemeenten op zondag gediend.

Het einde kwam menselijk gezien nog vrij onverwacht.

In een zeer druk bezette rouwdienst op 8 april namen gemeente en kerkeraad van een zeer getrouwe dienaar des Woords, afscheid.

Dit stuk van gedachtenis kan het beste worden afgesloten met de woorden, waarin zijn vrouw, kinderen en familie kennis gaven van zijn heengaan:

'Want ik weet, mijn Verlosser leeft. 'Job 19:25. Na enkele jaren met veel zorg is in volledig vertrouwen op zijn Here en Heiland voor ons nog onverwacht uit ons midden weggenomen, mijn geliefde man, onze zorgzame vader, lieve opa en dierbare broer

Lambertus van de Peut

Emeritus predikant van de Ned. Herv. Kerk

Ridder in de orde van Oranje Nassau Delfzijl, 24 juni 1920 Renswoude, 4 april 1995

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen