Zo makkelijk gaat het niet!

Een gesprek

Een paar maanden geleden had ik een gesprek met een meisje (vanwege de privacy noem ik haar maar Jolanda). Ze volgde afgelopen winter de belijdeniscatechisatie, maar was tot de conclusie gekomen dit voorjaar nog geen belijdenis te kunnen doen.

We hadden een boeiend en goed gesprek. Met haar toestemming geef ik een gedeelte weer van genoemd gesprek.

'Er zijn nog een heleboel dingen waar ik niet uit ben. Onze dominee legt er op catechisatie (en ook in z'n preken) heel sterk de nadruk op dat doop, belijdenis en avondmaal niet van elkaar losgemaakt kunnen en mogen worden.

Met m 'n verstand volg ik dat wel, maar me m 'n hart niet.

Dat zal ook wel een beetje komen door m 'n opvoeding, maar toch, ik weet het niet... Om aan het avondmaal deel te kunnen nemen moet je toch zeker weten dat je een kind van God bent. Ik weet niet of dat zo is! Daarom vind ik het allemaal zo vanzelfsprekend klinken als ik onze dominee hoor. Zo van: je bent gedoopt, dus doe je belijdenis en dus ga je aan het avondmaal... Zo gemakkelijk gaat het volgens mij niet!'

Tot zover het citaat van Jolanda.

In deze rubriek 'Ontmoetingen met jongeren', wil ik op de uitspraken van Jolanda wat verder ingaan. Ik richt me dan op de doelgroep van de Waarheidsvriend (ambtsdragers, gemeenteleden, ouders). Ik heb namelijk een sterk vermoeden dat dit blad door jongeren weinig gelezen wordt. Hopelijk kunnen ouderen hiermee jongeren helpen.

Belijdenis en avondmaal

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik het in grote lijnen eens ben met de dominee van Jolanda. Belijdenis doen is eigenlijk de brug tussen de beide sacramenten. Enerzijds is het antwoord geven op onze doop. Maar tegelijk betekent het ook: Toegang vragen tot het andere sacrament, dat van het avondmaal.

Ik weet best, hoeveel vragen en moeilijkheden hier liggen. Het zou niet eens goed zijn, als 't voor ons allemaal zo vanzelfsprekend zou zijn. Zo van: Ik ben gedoopt, en dus doe ik belijdenis en dus ga ik aan het avondmaal.

Het geloof zegt niet dus, maar nochtans. Maar het is ook niet juist, om het vanzelfsprekend te vinden om niet aan het avondmaal te gaan.

Doop; belijdenis en avondmaal zijn, als het goed is, drie schakels van één ketting. Immers het deelnemen aan het heilig avondmaal is ook weer een belijdenis. Als we aangaan aan de tafel van de Heere Jezus belijden we eigenlijk weer precies hetzelfde als in het uur van onze geloofsbelijdenis: Dat we zelf totaal verloren zijn, maar al onze verwachting stellen op Christus en Zijn Woord. Avondmaal vieren is in feite ook een vernieuwing van onze belijdenis: op dat grote 'Ja' van God zeggen we dan opnieuw amen. 'Ja, Heere Jezus, U kan ik niet missen.' En de andere kant is ook waar! Als we wegblijven van Gods tafel, dan leggen we daarmee ook een belijdenis af Maar een belijdenis, die ten diepste het tegenovergestelde is van onze openbare belijdenis des geloofs. Door weg te blijven, terwijl Christus nodigt, zeggen we eigenlijk dat we wel zonder Hem kunnen.

Ik vermoed dat we dat ook niet aandurven om te zeggen: 'Nee, Heere Jezus, ik probeer het toch maar weer zelf, zonder U'.

Voor jonge en oudere mensen, die met deze vragen nog al eens vastlopen, geeft Christus een boodschap, juist in Zijn avondmaal.

Geen vrijmoedigheid

Iemand zegt misschien dat hij of zij geen vrijmoedigheid heeft om aan te gaan. Dan van mijn kant nog een keer de vraag: Hebben we wel vrijmoedigheid om ongehoorzaam te zijn aan het Woord van Christus? Hebben we wel vrijmoedigheid, om eventuele oude kwesties en ruzies te laten zitten en ons niet te bekeren tot de Heere? Wanneer we beleden hebben en belijden moe­ ­ ten, dat we Christus niet missen kunnen, dan verwacht Christus ons aan het avondmaal.

Wanneer Christus ons er verwacht en ons niet aan Zijn tafel ziet, bedroeven we de Heilige Geest. Alle gelovigen - de sterken èn de zwakken - worden aan het avondmaal door Christus genodigd. Daarom gaan we nooit vrijuit, wanneer we ons - door het geloof - met Christus verbonden weten en aan het bevel van Christus niet gehoorzamen.

Een misverstand

Je komt bij jongeren en ouderen nog heel vaak de gedachte tegen dat we - om aan het avondmaal te kunnen gaan - een heel sterk geloof moeten hebben.

Dat beluister ik ook bij Jolanda.

Dat is een misverstand.

We komen niet aan het avondmaal om daarmee te laten zien dat we het er zo goed van hebben afgebracht. Integendeel! Aan het avondmaal belijden we juist dat we zoveel zonden hebben en dat we Christus nodig hebben.

En wat doet Christus dan? Hij zegt: 'Ik heb het je al vele keren door Mijn Woord laten horen dat Ik jouw Middelaar ben, Die je zonden vergeeft. Nu zal ik het niet alleen laten horen, maar ook nog eens laten zien: door de tekenen van brood en wijn. Dat is ter versterking van jouw zwakke geloof!' Zie je dat brood en die wijn? Als je soms je ogen niet vertrouwt, neem het in je hand, eet en drink. Dan is alle twijfel uitgesloten.

Echt voor mij?

Na alles wat er hiervoor geschreven is, kan ik me voorstellen dat er toch een jongere, misschien Jolanda wel! (of een ouder iemand, dat kan ook!) blijft tobben met die vraag: 'Is het wel echt voor mij? '

Het zijn zulke grote dingen: Geloven, kind van God zijn, bij Jezus aan Zijn tafel zitten...

Ik kan er niet bij!

Die vraag kan ik heel goed begrijpen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen