De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Boekbespreking

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Boekbespreking

2 minuten leestijd

Aruna Gnanadason, Geen geheim meer, De kerk en het geweld tegen vrouwen, Kok, Kampen, 82 blz., ƒ 19, 50.

In leidinggevende functies en pastoraat komen hulpverleners in aanraking met de realiteit van 'geweld tegen vrouwen', met name het seksuele geweld. Het is jarenlang een taboe geweest dat met name in het pastoraat langzaam doorbroken wordt. Een als prioriteit gekozen thema voor het Oecumenisch Decennium Kerken Solidair met Vrouwen (stuurgroep van de Raad van Kerken), dat loopt van 1988 tot 1998.

De schrijfster tracht door haar verhalen en gegevens bij te dragen aan het zichtbaar maken van de problemen en doet een beroep op de kerken om te handelen. Zij analyseert specifiek christelijke redeneringen die geweldsituaties goedpraten.

'Een gruwelijk verhaal', zo becommentarieerde de vertaler van de Engelse tekst dit boekje.

Het is onthutsend als ons — gedocumenteerd! — de werkelijkheid van geweld binnenshuis, seksuele intimidatie, verkrachting, prostitutie, postorderbruiden onder ogen worden gebracht. Om nog maar te zwijgen van verborgen vormen van geweld. Het is inderdaad een zaak van mensenrechten.

Het stilzwijgen over wijdverbreid seksueel geweld wordt terecht meer en meer verbroken en de vraag 'Waar staat de kerk? ' is van groot belang. Evenzeer trouwens die andere vraag: 'Is het gezin een veilige plaats voor vrouwen en kinderen? De laatste vraagstelling geeft aan hoe in onze tijd huwelijk en gezin meer dan ooit worden bedreigd.

Het boekje sluit af met 'De theologische visie van vrouwen'. De vanwege geweld lijdende Christus aan het kruis moet vooral gezien worden als Jezus die met ons lijdt en huilt. Dit laatste zou in de navolging van Christus veelmeer dan het eerste naar voren moeten komen. Vooral de solidariteit van Jezus staat model en zo kunnen we solidair met de ander verdergaan. Contextueel begrijp ik de bedoeling wel, maar het is me te eenzijdig.

Inderdaad erkende Jezus het verband van de persoonlijke en structurele pijn waarin de Samaritaanse vrouw vastzat, maar juist daarom blijft het niet in solidariteit steken. Hij droeg het geweld om haar van geweldhebbers te bevrijden.Zijn verlossing overtreft solidariteit en sluit deze in.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 15 juni 1995

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Boekbespreking

Bekijk de hele uitgave van donderdag 15 juni 1995

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's