Globaal bekeken

Een lezer stuurde een overdruk van een interview in het blad Management Team met oud-Shell-manager Carl Niebling. Daarin komt het calvinisme ter sprake. Maar hoe?

'Niebling was betrokken bij de oprichting van het Centre for International Business Studies dat culturele invloeden in het bedrijfsleven onderzoekt Het is immers onvermijdelijk dat cultuurverschillen zich in de bedrijfsvoering uiten. Hoe "vijandig" is Nedertand eigenlijk? "Het denken in termen van vijandschap past niet in de Nederlandse cultuur", reageert Niebling. "Verwacht hier vooral geen openlijke vijandigheden. Nederland Is een land van laster en achterklap. Openlijke vijandigheden met inzet van zware wapens, dat ligt hier niet goed. Stiekem gedoe, dat wel. Nederland is een verradersland. Dat zagen we tijdens de oorlog en ik zie het nog. Kijk maar eens naar al die kliklijnen en meldpunten. Dat is toch calvinisme ten top (sic!, v.d.G.). Daarom is de Nederlandse bureaucratie ook zo gevaartijk. In een wat slonziger land is dankzij de corruptie met enige bureaucratie best te leven. Maar in Nederiand is alles zo star. Ik heb liever een land dat... eh, dat Iets flexibeler Is. Laten we het zo maar noemen".'

Niebling wordt 'de vader van het vijanddenken' genoemd. Vandaar.

In De Kerkvoogdij troffen we het volgende bericht over Fiscale kinderarbeid:

'Ook al is kinderarbeid afgeschaft, in menig agrarisch bedrijf helpt het kroost een handje mee. Zo ook bij een Brabantse tuinder. Daar verdienen de kinderen van 11 en 14 jaar volgens hun vader kost, inwoning en kleding door in het bedrijf te werken. Om die reden wil de man de kosten die hij maakt voor zijn kinderen als loonkosten van de bedrijfswinst aftrekken. Daar voelt de belastinginspecteur helemaal niets voor. Volgens hem vloeien de kosten van het voeden en het onderdak bieden voort uit de normale verplichtingen van een ouder ten opzichte van zijn kinderen. De leerplichtige kinderen vormen dus geen fiscale bedrijfslast Omdat de tuinder vindt dat de inspecteur er helemaal naast zit, ligt de zaak nu op het bord van de Bossche belastingrechter.'

In het Europarlement in Straatsburg zei ir. L van der Waal (SGP-GPV-RPF) n.a.v. het rapport Stewart Clark het volgende over drugbestrijding:

'Het is schokkend in het rapport Stewart Clark te lezen hoe groot de omvang van het druggebruik is en hoe schrikbarend de toename ervan. Wat Is daarvan de oorzaak?

In paragraaf 58 zegt het rapport dat veel jongeren aan de drugs gaan omdat ze niet weten welke zin ze aan hun leven moeten geven. Mijns inziens wordt hiermee het probleem in zijn kern geraakt Het druggebruik is eerst en vooral een sociaal probleem. Daarvoor is een complex van oorzaken aan te geven. Ik denk aan de grote stedenproblematiek, nieuwe armoedegevallen, de werkloosheid en dergelijke. Maar vooral wil ik wijzen op de ingrijpende veranderingen die zich in de laatste tientallen jaren in de westerse samenleving hebben voorgedaan.

Door de ontkerstening, de vervaging van christelijke normen en waarden en de aantasting van vertrouwde samenlevingsverbanden zoals het gezin zijn veel jongeren niet meer aanspreekbaar op hun maatschappelijke verantwoordelijkheid. De maximalisering van de persoonlijke vrijheden en de vergaande individualisering heeft vereenzaming en sociaal isolement veroorzaakt. Hier ligt allereerst een taak voor de ouders en de opvoeders. Maar de politiek zou hierover ook eens na moeten denken.

In zo'n samenleving lijkt de drugbestrijding soms uitzichtloos. Dat doet dan de vraag rijzen of we met de gebruikelijke aanpak wel op de goede weg zijn. Maar hiermee komt de politiek voor de fundamentele keus te staan of de overheid ongewenste maatschappelijke verschijnselen moet tegengaan of zich bij de feiten moet neerleggen. Er zijn grenzen aan wat de overheid kan doen. Maar er zijn maatschappelijke wantoestanden die we niet kunnen aanvaarden ook als we weten dat de bestrijding ervan niet het gewenste resultaat oplevert

Zo'n probleem Is het drugprobleem. Het gaat niet alleen en allereerst om de maatschappelijke overlast maar om de vraag of we het aanvaardbaar vinden een groep mensen aan hun verslaving ten gronde te laten gaan en het druggebruik zich verder te laten verspreiden naar anderen. Daarom zal de combinatie van preventie en bestrijding en behandeling gericht moeten zijn op terugkeer van de slachtoffers naar het sociale leven. Omdat wij deze noties in het rapport te veel missen hebben wij ons ondanks de talrijke positieve elementen van stemming onthouden!'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen