De rank en haar vrucht

De Heere Jezus is de ware Wijnstok. Door het geloof mag een arm en verloren mensenkind aan Hem verbonden zijn. Een rank zijn, die in Hem hecht en al haar levenssappen uit Hem opzuigt.

Maar dan hoort er wel bij dat je vrucht draagt. Daar is het de goddelijke Landman om te doen. Aan de Wijnstok moeten ranken groeien en aan die ranken moeten zich druiven zetten. In vers 8 verklaart de Heere Jezus dat nog nader als Hij zegt: 'Hierin is Mijn Vader verheerlijkt, dat Gij veel vrucht draagt'.

Wij mensen zijn toch geschapen om iets van de glans van Gods lichtende luister te weerkaatsen. Zoals een stukje glas in het zand het zonlicht opvangt en weerkaatst. Wat heeft de zonde dat toch ellendig bedorven! Er is geen glorie meer bij ons mensen. De eer is weg. Maar de geloofsband aan Christus vernieuwt ons leven. Wij gaan vruchten dragen. Vruchten der bekering waardig. Vruchten die passen bij het nieuwe leven, het Pinksterleven.

Als we in de Bijbel kijken naar die vruchten, hoeven we niet lang te zoeken. In Galaten 5 : 22 worden ze opgesomd: iefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, goedertierenheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en matigheid. Het lijkt een hele rij. Toch zijn het eigenlijk allemaal kanten van dezelfde zaak. Allemaal kleuren van de ene liefde.

Geestelijk leven, leven tot eer van God, iets weerspiegelen van de lichtende luister van God, dat is leven in de liefde, want God is liefde.

Nu zouden we kunnen zeggen: Hoor eens, dat spreekt toch vanzelf. Als je maar door het geloof in Christus bent ingeplant, dan komen die vruchten vanzelf wel. Dan hoef je daar niet meer apart aandacht aan te besteden. De Catechismus zegt toch ook: Het is onmogelijk, dat wie Christus door een waar geloof is ingelijfd, niet zou voortbrengen vruchten der dankbaarheid, want als Christus je reinigt door Zijn bloed, vernieuwt Hij je ook door Zijn Geest. Een goe­de boom brengt eenvoudig goede vruchten. En wie zou van de Heere Jezus willen beweren, dat Hij geen goede boom is? We moeten dan ook in de prediking alleen maar alle nadruk leggen op wedergeboorte en geloof, de rest volgt dan vanzelf Maar als het zo eenvoudig was, had Paulus zijn brieven niet hoeven schrijven. En we merken het ook hier, hoe de Heere Jezus door dit beeld opwekt tot vruchtdragen.

De Vader is de Landman, de wijnboer, zouden wij zeggen. Hij staat bij de wijnstok met zijn snoeimes in de hand. Keurend laat hij zijn blik erover gaan. Kijk, daar zitten ranken, die geen vrucht dragen. Ze zijn nutteloos. Met een snelle beweging van zijn mes kapt hij ze af, gooit ze opzij. Straks worden ze bij elkaar geraapt en verbrand.

Dat kan dus ook, dat je geen vrucht draagt. Bladeren nog wel, maar geen vrucht. Hoe dat precies is, legt de Heere Jezus verder niet uit. Maar we zouden kunnen denken aan naamchristendom. Je hoort bij de kerk, in buurt en familie word je geacht christelijk te zijn, maar je hebt geen wezenlijke verbinding aan de Heere Jezus. En je draagt geen vrucht. Bij buren-, of familieruzies ben je net zo hatelijk en grof bezig als de anderen. Op verjaarsvisite doe je met allerlei harde en liefdeloze roddelpartijen zo maar mee. Van de christelijke liefde is in ieder geval niets te merken in je leven. Helemaal eerlijk ben je ook al niet. En als het gaat over de wereldse dingen, kun je met alles meedoen en probeer je ook zoveel mogelijk weelde en welvaart om je heen te verzamelen. Dan ben je een rank zonder enige vrucht. En je hebt geen toekomst. Zo eerlijk moeten we wel zijn met elkaar. De Heere Jezus zegt dit niet voor niets. Hij zegt dit opdat we onszelf eerlijk zouden onderzoeken.

Misschien wordt u, wordt jou de spiegel voorgehouden. Dan is het niet hopeloos. We mogen onze knieën buigen voor Christus. We mogen het Hem belijden. Hij wil vergeven en vernieuwen.

Om vrucht te dragen moet je in Hem blijven. Dat zegt de Heere Jezus hier telkens weer: De rank kan geen vrucht dragen van zichzelf, ze moet in de wijnstok blijven. Ja maar, zegt u, wat is dat dan concreet, 'in Christus blijven'? Zou dat niet allereerst afhankelijkheid betekenen? Dat we het van onszelf niet kunnen. Dat we altijd weer en voor alles de Heere Jezus nodig hebben. U weet wel, dat ligt niet voor de hand. We zijn kleine zelfstandigen, grote zelfs, als het erop aankomt. Maar in Christus blijven, dat is zwak zijn in jezelf en machtig in Hem.

En dat neemt in je leven de vorm aan van het gebed. In Christus leven is biddend leven. Laat al uw begeerten met bidden en smeken en dankzegging bekend worden bij God. En dan niet maar zo een keertje bidden in een spontane opwelling, of als we erg in het nauw zitten. Nee, een biddend leven leiden.

En biddend leven kun je nooit zonder je te storen aan de woorden van de Heere Jezus. In Jezus blijven is ook in Zijn woorden blijven. Serieus rekening houden met die woorden. Je biddend inzetten om te gaan op de weg van die woorden.

In Hem blijven is vooral ook vertrouwen op Zijn beloften. Het leven van de rank in de Wijnstok is niet maar een vreselijk onzeker leven, waarin alles nog openstaat. Een leven, waarin eigenlijk alleen maar de angstige spanning heerst, dat het toch nog fout zal gaan. In Hem blijven is ook blij en vast vertrouwend leven. Het geeft best allemaal strijd en zorg, maar uiteindelijk hoeven we er niet over in te zitten. Want, wat een Wijnstok, wat een heerlijke en krachtige levensbron is onze Heere Jezus Christus. In onze zwakheid wordt Zijn kracht vervuld. God zal naar Zijn rijkdom al onze nooddruft vervullen in Christus Jezus. Hij die ons roept is Ook getrouw, Hij zal het doen. Hij die een goed werk in ons begonnen is, zal dat voleindigen tot op de dag van Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen