Ds. Harke Harkema:

Op 5 augustus jl. heeft de Heere Zijn knecht en kind Harke Harkema opgenomen in eeuwige heerlijkheid. Hij werd ruim 81 jaar oud. Zijn leven is boordevol activiteiten en werkzaamheden geweest. Zijn dienst in de bediening der verzoening is velen tot zegen geweest.

Harke Harkema werd in Hilversum geboren. Zijn vader had zich vanuit Friesland als schilder gevestigd in het Gooi. Hij had een broze gezondheid en al snel moest het schilderswerk worden neergelegd en begon hij een boekwinkel. Menselijk gesproken, moest het gezin Harkema veel te vroeg man en vader missen. Het moment dat vrouw en kinderen afscheid moesten nemen maakte op de 13-jarige Harke diepe indruk. Zijn vader vertelde van de begeerte van de ouders dat hun zoon de Heere dienen mocht in het ambt van predikant. 'Maar', zei de vader erbij, 'alleen als de Heere je roept en niet omdat het onze wens en diep verlangen is.'

Harke Harkema had een scherp verstand en ging via de mulo naar het gymnasium in Hilversum. Vervolgens werd hij student te Utrecht. Maar nog niet in de theologie.

Aardrijkskunde en geschiedenis hadden altijd zijn belangstelling gehad. Toch kon hij er niet van harte in studeren. In dat jaar rijpte de overtuiging dat hij predikant mocht en moest worden. Hij werd daarvoor ingewonnen en door de Heere overwonnen. Een door hem aan de Heere gevraagd teken werd gegeven. Zijn studie verliep voorspoedig. Zijn 'voorstel' ging over Genesis 3 : 9. Het eerste woord van de sprekende God tot de gevallen mens. Heel zijn leven zou die overtuiging hem voortdrijven: de levende God spreekt, de afgoden van vroeger en nu zijn stom. De Heere gaf Zijn hoogste Woord in Christus. Harke Harkema heeft vanaf zijn eerste tot zijn laatste preek begeert niet de christen te prediken, nog minder zichzelf, maar Christus alleen! En dan de volle Christus, naar Zijn drie ambten: riester, Profeet en Koning. Na het colloquium kwamen er verschillende beroepen. In januari 1940 trad hij in het huwelijk met zijn overbuurmeisje uit de Havenstraat in Hilversum: Agatha Maria Visch. Samen betrokken zij de pastorie van Noordeloos en mochten zij daarna 55 gezegende huwelijksjaren ontvangen. God schonk hen vijf kinderen en later mocht daar nog een pleegzoon bij komen. Twee en een halfjaar bleven zij in hun eerste gemeente. In die jaren lag het priesterlijke van het ambt van Christus de prediker Harke Harkema het meest na aan het hart. En dat bleef tot het laatste toe in zijn woorden doorklinken: Wij bidden u van Christus' wege, laat u met God verzoenen'. Alle preken hadden als kern: er is verzoening door Zijn voldoening.

Het Brabantse Wijk bij Heusden riep hem uit Noordeloos weg. In Wijk zou hij zes en een half jaar blijven en er de spannende dagen meemaken van het einde van de oorlog. Als één der laatsten verliet ds. Harkema met zijn gezin het bedreigde dorp. Tijdens de evacuatie in een koude winternacht werd de enige dochter geboren. Na de oorlog mocht hij tijdelijk burgemeester van Wijk worden. Ds. Harkema heeft het nooit geschuwd zich ook maatschappelijk dienstbaar te maken, al hield hij zich verre van partijpolitiek. In de jaren van opbouw bleef hij, ondanks zeer veel beroepen, zijn Wijkse gemeente trouw. Pas toen de kerk gerestaureerd was, voelde hij dat hij voor Zeist, dat hem voor de tweede maal kwam beroepen, niet mocht bedanken. Zo verliet het gezin Harkema het hen, nog altijd, geliefde Wijk in juli 1949. De intredetekst in de Oude kerk in Zeist was: 'Spreek Heere, want Uw dienstknecht hoort!' Weer klonk uit zijn mond de prediking dat God de Sprekende is. In deze jaren kreeg ds. Harkema ook meer het profetische van Christus' ambt in het oog. Hij studeerde, groef in het Woord en ontdekte steeds weer nieuwe dingen. Zijn preken was met gezag, want hij stond immers in dienst van de hoogste Profeet. Zo heeft hij zeventien jaar de gemeente Zeist gediend als dienaar van het goddelijk Woord. Eén van zijn Zeister leerlingen typeerde zijn prediking als 'bewogen en met een charisma'. Heel velen, jong en oud, mocht hij zo tot zegen zijn.

In 1965 kon hij, voor zijn gevoel, niet bedanken voor de benoeming tot directeur van de Gereformeerde Zendingsbond. Al jaren had hij zitting in het bestuur van de GZB en zo ging hem het werk van de verkondiging van het Evangelie in de wereld ter harte. Nu werd hij gegrepen door het koninklijke ambt van Christus. Het woord van de apostel in 1 Kor. 15 'Hij moet als Koning heersen...' zette hem aan tot grote ijver in arbeid in het Koninkrijk. Nu kon hij gaven ontplooien die hij altijd al gebruikt had, maar die hem nu zeer van pas kwamen in zijn verantwoordelijke positie: leiden, organiseren, structuren aanbrengen, lijnen uitzetten. In de volle breedte van de Gereformeerde Bond was hij gezien en werd hij gerespecteerd. Velen zullen hem zich blijven herinneren van de zendingsdagen, waar hij de leiding van had. Humoristisch en ernstig, waardig en bewogen. Aankondigen dat een kind vader en moeder kwijt was, begroeting van zendingsarbeiders, opening van de dag. Het was bij hem in goede handen. Met een slottoespraak op de zendingsdag van 1978 nam hij afscheid van de GZB. Stilzitten was er niet bij. Bilthoven deed een beroep op hem als bijstand in het pastoraat. Tot 1984 heeft hij die gemeente mogen dienen. Tien jaar later gaf hij daar nog leiding aan de hem zo vertrouwde bijbelkring. Sinds 1984 woonde hij samen met zijn vrouw weer in hun oude woonplaats Zeist.

Naast het predikantswerk wist men hem voor allerlei andere functies te vinden in kerk en maatschappij. In de verschillende bonden en vele kerkelijke commissies kwam men zijn naam tegen. Dat kwam door zijn opstelling: 'gewoon Hervormd'.

De Vaderlandse kerk was hem van huisuit dierbaar. Hij was niet kerkistisch, maar breed katholiek. Binnen de Gereformeerde gezindte waren er officiële en persoonlijke contacten. Een van zijn laatste bestuursfuncties was het voorzitterschap van de stichting tot ondersteuning van het Shaare Zedek ziekenhuis in Jeruzalem. De Hervomde scholen in Zeist hebben aan hem vele jaren een bekwaam en betrokken voorzitter gehad. Contacten leggen kostte hem geen moeite. Hij had een geweldig geheugen en wist gebeurtenissen, namen, personen, feiten, verbanden juist te plaatsen.

Ds. Harkema, een man door de Heere begiftigd met veel gaven en talenten. Hij heeft ze mogen gebruiken in de dienst van zijn Zender en Opdrachtgever. Zelf zei hij: 'Ik stond ook niet alleen. Daar was altijd de hulp en de liefde van mijn vrouw, van mijn gezin, van broeclers en zusters in de Heere om mij heen. Bovenal was daar altijd die God, bij Wie ik schuilen mocht'.

In de laatste gesprekken bleef er van Harke Harkema niets anders over dan een arm en ellendig mens, die nochtans op de Heere bleef hopen. Hij beleed te weten van die diep menselijke zondige neiging onszelf te bedoelen. Hij moest - en mocht - leren aan zichzelf te sterven en alleen de Naam van Christus over te houden.

In het laatste halfjaar van zijn leven werd het stil, om en in hem. In die stilte mocht hij weten, geloven, ervaren en zien: de Heere is bij mij. Zijn lievelingspsalm, Ps. 43 : 3 en 4, ging voor hem in vervulling. De Heere zond licht en waarheid. Daardoor geleid, mag hij zich nu eindeloos verheugen en de enige Hogepriester, hoogste Profeet en eeuwige Koning aanschouwen en grootmaken. Harke Harkema is ontslapen. De Vader verloste hem van alle nood. Van genade mocht hij leven. De prijs van Christus' bloed werd betaald om zondaren te redden en vrij te kopen. Daar mocht hij bij behoren. De Heere bewaarde de uitgang en de ingang, zijn ziel bewaarde Hij. En die zal Hij bewaren, tot in eeuwigheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen