Het Koninkrijk Gods en de aardse machten (4)

III Jezus' Apocalyps

Ik wilde tenslotte terugkeren achter Berkhof en Augustinus naar de Meester zelf en zijn eindrede vanaf de Olijfberg. Mattheüs 24. Die mis ik — wonderlijk genoeg — integraal bij beide modellen. Bij Berkhof missen wij wat Jezus zegt over oorlogen, geruchten van oorlogen, aardbevingen en pestilentiën. Er is meer lijden in de wereld dan het 'christelijke' lijden. Het zijn de tekenen waarvan Jezus zei: nog is het einde niet, of dit is nog maar het begin der smarten. En bij Augustinus missen wij zowaar het beslissende teken: dit Evangelie van het Koninkrijk zal gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken en dan zal het einde zijn. En zo missen wij juist het klare getuigenis van de Heiland zelf: die rampen, vergis je niet, die zijn niet het teken; het teken is de wereldwijde zending. De gemeente beleeft dit meestal zo niet en wij hebben haar dit juist te melden. De gemeente denkt bij schokkende rampen aan het einde en weet amper hoever het is met de wereldwijde zending. En dat terwijl onze 20e eeuw voor 't eerst laat zien dat de kerk echt wereldomspannend is geworden, de meeste landen open zijn gegaan, de grote taalgebieden zijn bereikt. Spannende zaak: zal dan in 2000 echt eindelijk het zendingsbevel van de Meester zijn volbracht: gaat dan heen, onderwijst alle volken. Ja, er zijn nog miljoenen onbereikten, m.n. in Azië. Ja, er zijn nog vele kleine taaigebiedjes waar de Wycliffe's werken. Maar er zijn ook de gigantische radiostations, die 80% van de wereldbevolking kunnen bereiken.

Het beslissende teken is ons niet gegeven om uit te rekenen, maar het is wel de rode draad door het labyrinth van de wereldgeschiedenis. En terwijl wij ons tegen de andere tekenen moeten en mogen weren (hulp bij rampen, weerstand tegen afval en antichrist) mogen wij aan dit positieve teken zowaar meehelpen! Het Evangelie van het Koninkrijk! Het Koninkrijk dat Jezus predikte, waarvan Zijn wonderen zichtbare tekenen waren, heerlijke voortekenen, maar een Koninkrijk, dat tegelijk nog verborgen bleef, ondergronds zoals het zaad in de grond en de schat in de akker, het Koninkrijk waarvan de Koning nog lang kan wegblijven, het Koninkrijk dat de kleine kudde zal beërven. De apostel Paulus predikte dat Evangelie aan vele volken, stichtte overal gemeenten, maar noemde de kerk nog niet het Koninkrijk. Dat komt nog! Ook wij moeten kerk en koninkrijk niet vereenzelvigen. (Voor jongelui kun je de kerk met een vliegveld vergelijken en het Koninkrijk met het luchtruim. Je moet wel op een vliegveld in een vliegtuig stappen om het luchtruim in te kunnen, maar het vliegveld is het luchtruim niet). Het Koninkrijk is veel ruimer dan de kerk. Gelukkig maar! Men moet het ook niet losmaken van de kerk. Je hebt tegenwoordig ook een theologie van het rijk zonder Koning en zonder ingang. Vrede, gerechtigheid, heelheid van de schepping zonder Christus en zonder wedergeboorte. Maar wij moeten van de weeromstuit het Koninkrijk niet gaan beperken tot de Kerk. Het Evangelie van het Koninkrijk moet gepredikt worden aan alle volken. Die volken waarvan Jezus in Zijn eindrede eerst zei: volk zal opstaan tegen volk. Dus aan die tegen elkaar botsende volkeren zal het Evangelie worden verkondigd. Dwars tegen de nationalistische machten in.

Ontwapend

Het Evangelie houdt ook in dat Christus deze machten aan het kruis heeft ontwapend en openlijk over hen heeft getriomfeerd (Ef 2 : 15), maar evenzeer dat de gemeente in de strijd tegen de machten de wapenrusting Gods moet aantrekken. Anders blijven we toch niet staande. Het ergste is wel, als de kerk zich afgeeft met die machten: erken die het nationalisme steunen. Veel nationalistische conflicten in de wereld hebben een godsdienstige kant en voor de argeloze tv-kijker is godsdienst een oorzaak van veel ellende. Het Evangelie van het Koninkrijk moest juist de vrede tussen de volkeren dienen, en de gerechtigheid.

Ik denk dat de media goede voorlichting moeten geven: welke rol speelt de godsdienst in deze conflicten? Maar speciaal de christelijke media hebben hier een taak: haal religieuze en sociaal-politieke factoren zindelijk uit elkaar, bv. in ex-Joegoslavië. Anderzijds moet m.i. het kerkelijke nieuws niet een ander verhaal en een eigen wereldje zijn naast het wereldnieuws. Christelijke media moesten er 'keen' op wezen om bij bepaald nieuws ergens in de wereld meteen te vragen hoe daar de kerk leeft en functioneert en mogelijk onder de machten lijdt. Meeleven met de kerk onder het kruis is wezenlijk onderdeel van verwerken van het wereldnieuws. Zo deden we dat in de Koude Oorlog met de kerk achter het IJzeren Gordijn, zo doen we dat nu met de kerk in China, of in islamlanden als Iran, waar dominees werden vermoord. Ik denk ook dat de kerkelijke pers zelf geroepen is om het nieuws zo te belichten en met dit wereldwijde kerknieuws zo om te gaan. Want wij kunnen en moeten niet alles op de preekstoel brengen: daar is ook het leerhuis en de pers. Daar moet m.i. een kerkelijk blad (bv. onze Waarheidsvriend) niet een heel ander blad zijn dan een zendingsblad (bv. Alle den Volcke). In een kerkelijk blad moet zendingsnieuws staan. Het wereldwijde perspectief mag in geen enkele sector ontbreken. Dat voorkomt verkokering. Dan is zending, hulp aan verdrukte kerken, wereldwijd diaconaat, niet echt geïntegreerd.

De rondgang van Evangelie door de volkerenwereld zal m.i. weer eindigen waar zij begonnen is: in Israël. In Jezus' eindrede wordt over de uitlopende vijgeboom (en andere bomen) gesproken als teken. Velen denken hierbij aan Israël (en de omliggende volken). Als dat exegetisch niet juist zou zijn, zijn er toch de 'totdat'-teksten: Jeruzalem zal door de heidenen vertreden worden totdat de tijden der heidenen zullen zijn vervuld en: totdat gij zult zeggen: gezegend is Hij die komt in de Naam des Heeren. Daar mogen wij dan m.i. Romeinen 11 naast leggen: de verharding is voor een deel over Israël gekomen totdat de volheid der heidenen zal zijn ingegaan, en zo zal geheel Israël zalig worden. Dat er in de V.S. al een half miljoen Messiasbelijdende joden zijn en dat in de staat Israël het N.T. meer dan ooit bestudeerd en als lesstof op de scholen bekend wordt, doet ons de adem inhouden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen