In nederigheid pleiten

Om vandaag de dag ergens iets voor elkaar te krijgen, moet je toch wel hele goede argumenten aanvoeren. Immers zonder een gedegen' argumentering wordt een verzoek al spoedig van tafel geveegd. Dan heb je weinig in te brengen en kun je eigenlijk maar beter je mond houden. Wanneer we nu eens kijken naar dat gebed van Nehemia in dit 1e hoofdstuk, heeft hij dan zulke steekhoudende argumenten? Wat zijn zijn pleitgronden eigenlijk als hij zijn vragen en zijn smekingen voor de Heere neerlegt? Wanneer hij daar neerknielt aan dat hof van die Perzische koning Arthasatha, dan beseft hij maar al te goed, dat hij van zijn kant en van de kant van het volk van Israël niets kan aandragen voor God. Hij heeft eigenlijk helemaal geen argumenten en geen pleitgronden. Want wat kan hij te berde brengen? Dan is en blijft het wat dat betreft één grote puinhoop. Maar dan gaat hij opnieuw die oude beproefde weg: de Heere vastgrijpen in Zijn eigen Woord.

Als we hem dan in nederigheid horen pleiten, dan zien we als het ware daar een open bijbel liggen en Nehemia's handen wijzen naar de woorden, die geschreven staan. Uw Woord HEERE, daar hebt U mij verwachting op gegeven. Uw Woord in druk mij toegezegd, gaf aan mijn ziel vertroosting, geest en leven. Zo grijpt Nehemia God vast.

De Heere had door de mond van Zijn profeten al gesproken. De ballingschap was voorzegd. Maar toch ook dat het volk zich weer zou bekeren en de Heere zich weer over Zijn volk zou ontfermen. Hij kon Israël toch niet zomaar aan zijn lot overlaten. Hij had dat volk immers verkoren. Dan ligt Nehemia's diepste pleitgrond in Gods verkiezende liefde en genade. Dan is het vr|je gunst, die eeuwig Hem bewoog. Tegenover al onze ontrouw staat Gods onwankelbare trouw. Dan is er nog altijd Zijn verbond dat van geen wankelen weet. Vandaar ook de naam HEERE in vers 5 en vers 11 als de naam van de God van het ver­bond. Wat ligt hier een rijke pleitgrond voor Gods Kerk. Dan ligt het aan onze kant geheel en al verloren. Dan kunnen wij alleen maar zonde en schuld aandragen en daar kunnen we toch niet op pleiten, maar daar moeten we ons diep, diep voor schamen. Doch dan mogen we dag in dag uit, avond aan avond en morgen aan morgen onze handen vouwen, en onze vingers laten wijzen naar het Woord. Dan mogen we de HEERE herinneren aan Zijn genade, die vastligt in dat onwankelbare verbond. Een verbond dat God toch ook met u en jou en mij in de doop wilde oprichten. Wat heeft de HEERE daarin ons grote dingen beloofd: vergeving van zonden en eeuwig leven ons toegezegd, waar we van ganser harte in Christus geloven. Genade rijk en vrij voor een zondaar als u en jij en ik. Genade die God wil geven aan een ieder persoonlijk. Maar dat trekt dan ook door. Want dat blijft niet stilstaan bij de persoon in kwestie. Nee, genade maakt mededeelzaam. Wanneer we zelf die Christus hebben leren kennen, zullen we ook anderen in die rijke schat willen laten delen. Dan krijgen we ook de opdracht mee om anderen het evangelie te verkondigen. Maar ook de opdracht om met en voor elkaar te bidden. Nee, daarbij kun je en behoef je niet alle nood en zorg van de ander, of van deze wereld op je te nemen. Maar we mogen ze wel op Christus leggen in onze gebeden. Hij wil onze Voorbidder zijn. En waar er dan een dienen van de Heere gevonden wordt, waar land en volk weer terugkeren tot de God des levens, daar wil de Heere toch ook Zijn zegen geven.

Nee, dan durft Nehemia in onze tekst niet te zeggen dat hij en al die anderen als dienstknechten van God het altijd zo goed deden. Maar hij zegt: het is wel ons grootste verlangen om de Heere te vrezen. Is dat ook het verlangen van uw en jouw hart? Om God te vrezen en Hem te dienen? Niet om er zelf beter van te worden, maar dat de Heere aan Zijn eer komt?

Wat heeft de Heere dan toch een rijke beloften gegeven in Zijn Woord. Daar mogen we Hem dan toch ook aan houden. Leest u maar in vers 9: En zult gij u tot Mij bekeren, en Mijn geboden houden, en die doen; al waren uw verdrevenen aan het einde des hemels Ik zal hen vandaar verzamelen, en zal ze bren gen tot de plaats, die Ik verkoren heb, om Mijn Naam aldaar te doen wonen'. Wat is dat een rijke les. Wat mag er dan een pleiten zijn op de HEERE en op Zijn Woord en verbond. Dan kunnen en mogen we ons niet verheffen, maar ons wel samen neerbuigen voor Hem in de bede of Hij ons en onze kinderen, ons land en volk gedenken wdl om Zijns grote Naams wille, om Christus' wil.

En dan mogen we in die weg toch ook alle dingen aan de Heere voorleggen. Grote dingen van Hem vragen voor dit tijdelijke leven, maar dan mogen we ook vragen om bekering en eeuwig behoud. Komt knielt dan naast Nehemia neer en leg ook uw en jouw gebeden neer op Christus en Zijn volbrachte werk. Dan mogen we de Heere aanlopen als een waterstroom en Hij zal zich over ons ontfermen om Jezus' wil.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen