Torenspitsen-Gemeenteflitsen

OOSTERWOLDE

Als het hier gaat over Oosterwolde, moet u denken aan Oosterwolde op de noord-west Veluwe. De buurtschappen Noordeinde en Kerkdorp behoren hier bij.

Vanouds stond er één kerk. Over het verre verleden weten we echter maar heel weinig. Notulen van voor 1816 zijn er niet meer. Mogelijk verloren gegaan bij overstroming of bij brand in 1844.

Het predikantenbord leert ons dat de eerste reformatorische predikant hier begonnen is in 1592 (ds. J. Nenkius 1592-1617).

Ook is bekend dat de St. Nicolaaskerk in de 14e eeuw gebouwd is en wel op de plaats waar sedert de 9e eeuw een houten kapel stond.

In de bouw van deze kerk hadden drie zusters een groot aandeel.

Op een klok uit 1613 stonden de woorden: Verbum Domini manet in aeternum', wat betekent: Het Woord des Heeren bestaat tot in eeuwigheid.

Ook was er een glazen bokaal, die vroeger werd gebruikt als avondmaalskelk. Hierop waren de kerk van Oosterwolde, een os en een koe gegraveerd.

7 maart 1844 sloeg de bliksem in de torenspits. De kerk werd daarbij zo beschadigd, dat hij afgebroken moest worden en er een nieuwe moest verrijzen. Stond de oude kerk in Kerkdorp, tussen Noordeinde en Oosterwolde in, de nieuwe moest komen in Oosterwolde. Daar vanwege de vele overstromingen de bevolking naar hogere plaatsen trok, had de kern van het dorp zich verlegd. 7 september 1845 is deze kerk in gebruik genomen. Noordeinde wilde vanwege de afstand (ongeveer 5 km) toen zelf een kerk, waarvoor koning Willem de Derde indertijd zijn toestemming heeft gegeven, zoals de notulen vermelden.

Het werd en is nog een combinatie van woonhuis en kerk. De voorgangers die er voor het eerst komen, verbazen zich gewoonlijk wel als ze, daar aangekomen, de deur van een woning binnengaan en vervolgens in de consistorie komen, te weten de kamer van het kostersgezin, die daartoe dienst doet. Vergaderruimte is er verder niet. De catechisaties worden er in het kerkje gehouden en voor andere activiteiten in de week is men op Oosterwolde aangewezen.. Jarenlang, tot ongeveer het midden van deze eeuw, is deze gemeenschap gediend door een godsdienstonderwijzer. De laatste was dhr. J. Hubach, die in 1954 vertrokken is naar Hardinxveld-Giessendam. Sindsdien wordt het bearbeid vanuit Oosterwolde.

Elke zondag mogen hier nog 2 diensten gehouden worden. Er woont één diaken, die daar altijd dienst doet en de 6 ouderlingen van Oosterwolde doen er om de beurt een zondag dienst.

De kerk van Oosterwolde is in 1962, om de groei op te vangen, uitgebreid met 2 zijbeuken, elk goed voor ruim 100 zitplaatsen, waarmee het totaal van zitplaatsen gekomen is op ongeveer 600.

Geslachten mogen hier al samenkomen. Hierin blijkt Gods trouw.

Hoewel de kerkelijke wateren in Oosterwolde niet altijd rimpelloos waren en het niet altijd even geestelijk toeging. Zoals in en na de tijd van ds. L. H. A Bahler (1870-1880) die niet de ligging had van het nogal orthodoxe Oosterwolde; die in 1875 in Brighton een op­ wekkingsconferentie had bijgewoond en mede onder de invloed daarvan getracht heeft in Oosterwolde een behoorlijk ander geestelijk klimaat te scheppen.

De strijd liep wel eens hoog op. We lazen: 'Er werden stenen door de ruiten gegooid en de mensen werden bij het naar huis gaan (van bijbelkringen aan huis) met stenen bekogeld. Ook de pastorie moest het wel eens ontgelden. Zo is er wel eens een eiken paal door het raam van de woonkamer gesmeten en is er drek uit een beerput door de ramen geworpen', in het laatste gedeelte van de vorige eeuw.

Gelukkig mocht en mag er ook zijn een andere strijd, de geestelijke strijd, de goede strijd, de strijd om in te gaan door de enge poort, de strijd op de smalle weg ten leven; die strijd waarbij zondaren al het hunne schade en drek leren achten om de uitnemendheid der kennis van Christus. Dat wil de Heere nog werken door het Woord, dat nog verkondigd mag worden. Dat Woord, dat blijft, zoals op die oude klok uit 1613 stond verwoord (zie boven). Zo mag het werk van de Heere hier nog voortgaan onder jong en oud en bouwt Hij nog Zijn Kerk. Hij geve getrouwheid in de prediking om ook in deze tijd, van verwereldlijking, van kerkverlating, van evangelische bevlogenheid, te prediken Wet en Evangelie, zonde en genade, de 2 wegen, de 3 stukken, ja, de noodzakelijke bevindelijke kennis daarvan. Moge er zo, door de bediening van de Heilige Geest, tot in lengte vanjaren een volk zijn dat Hem dient en vreest en dat roemt in vrije genade, in Oosterwolde, Kerkdorp en Noordeinde. Van dat laatste schreef wijlen ds. J. T. Doornenbal, nadat hij in Noordeinde gepreekt had: 'En nu heb ik ook kennisgemaakt met dit deel van onze classis, het uiterste einde, in het Noorderland, aan de zee (gelegen aan Veluwemeer); maar ook de verste uithoek van de kerk is Immanuëlsland en Hij wil er wonen met Zijn Geest. En Hij geeft krachten tot elke arbeid in Zijn Naam verricht. En zo zal deze arbeid niet ijdel wezen in de Heere.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen