Een zondag in Barranquilla (Colombia)

Samen met dr. W. G. Teeuwissen maakten we de tweede helft van september een reis naar Midden-Amerika en Colombia. Het doel was: zendingsarbeiders te bezoeken, die door de GZB zijn uitgezonden, de contacten te verstevigen met kerken waarmee de GZB een relatie onderhoudt en bezien of er nieuwe openingen zijn voor zendingswerk in deze regio.

Ik wil vooral iets schrijven over zondag 24 september jl., een dag die we als bijzonder ervoeren. We waren in Barranquilla (Colombia), een stad met meer dan 2 miljoen inwoners. Ds. Teeuwissen was die zondag in twee gemeenten en ik was in twee andere gemeenten in de stad. 's Morgens was dat de Tabita-gemeente, een gemeente waar nogal wat studenten komen en mensen die een bepaalde plaats in de maatschappij hebben. Bepaald geen arme gemeente!

Om 9.00 uur begon de (eerste) dienst. Dat was onderricht — ook wel zondagsschool genoemd — voor volwassenen. De kinderen en jongeren waren ondertussen in hun eigen groep. Er werd een hele goede Bijbelstudie gegeven over Galaten 3, over de beloften van het Verbond.

'Het Verbond' heeft in deze landen in de protestantse kerken vaak weinig accent. Maar dit keer hoorden we een uitstekende uitleg over het Verbond, dat God met Abraham oprichtte en waarin ook de gelovigen van het Nieuwe Testament mogen delen.

Verering

Na de zondagsschool begon om 10.15 uur de dienst van de 'adoración' (van de verering van God). Eerst gaf een meisje leiding aan de lofprijzing, die ongeveer 20 minuten duurde. Een orgeltje (!) begeleidde de samenzang. Opvallend is het dat men 20 minuten achtereen met overgave zingt. Men bezingt de lof op de drieënige God, waarbij vooral het werk van de Heere Jezus naar voren komt: Zijn sterven en opstanding, Zijn overwinning en wederkomst. De (objectieve) heilsfeiten worden sterk benadrukt. Daarna gaan degenen naar voren die hun geld geven in de collecte. Twee zusters van de gemeente geven een eenvoudig getuigenis van wat de Heere God de afgelopen dagen voor hen deed. Vervolgens word ik naar voren genodigd om de preek te houden (de avond ervoor was ik hiervoor gevraagd). Over Handelingen 16 heb ik gesproken, over de Macedonische man en over Lydia, over de voortgang van het werk van God. Aandachtig en met instemming werd er geluisterd. Er was contact in het Woord. Dat is altijd een geschenk!

Vervolgens werd meegedeeld dat het echtpaar Verwijs, van de Noorderkerk uit Amsterdam, voor zendingswerk naar Colombia hoopt te komen. Ik hoor mensen zeggen: 'Dit is een antwoord op ons gebed van vele jaren!'

Om 11.30 uur wordt de dienst beëindigd met gebed en de zegen. Daarna gaat men elkaar begroeten en Gods zegen toewensen. Heel wat jongeren blijven nog een behoorlijke tijd bij elkaar op een binnenplaats achter de kerk. Het is intussen 12.30 uur geworden! En vanaf 9.00 uur zijn we al bij elkaar...!

De predikant vertelde me: 'De Tabitagemeente kent eenheid en "christelijke warmte". Een ieder is ook bereid om evangelisatiewerk te doen.' Een goed getuigenis! Deze Tabita-gemeente heeft iets wat de Geest van God werkte!

Arm

's Avonds gingen we over (soms zeer) slechte wegen de stad door, richting 'La Luz' (het licht). Hier troffen we een arme gemeente aan, die pas een paar jaar geleden ontstaan was. Dit waren niet 'vele edelen, vele rijken, maar de armen van de wereld' (1 Korinthe 1).

Zo'n 60 a 70 mensen waren samengekomen, onder wie ook kinderen en zuigelingen. Ook hier was er een tijd van 'alabanza', van lofprijzing. Men zingt vaak met gesloten ogen, omdat men zich op God concentreert. We zongen onder andere: 'Qué bello es el Senor', dat betekent: 'Wat schoon/heerlijk is de Heere Jezus'. En ook: Tu has sido precioso para mi'. 'U bent kostbaar voor me geweest'. En men zong er van dat God het gebed van de 'humilde' (de nederige) hoort. Ontroerend om dat de mensen hier te horen zingen! Dit is bepaald geen Gods-verduistering! Dit is Gods-presentie!

Toen ik uitgenodigd werd om te preken, deed ik dit n.a.v. Lukas 19, dat Christus Zacheüs roept. Hij kent ons bij name. Hij wil ons ontmoeten en ons leven redden en vernieuwen. Hij schrijft ons niet af, maar zoekt ons op.

Daarna bidt men samen hardop. Enkele moeders komen met zieke kinderen naar voren, opdat vooral voor hèn gebeden zal worden.

Getuigenis

Na de dienst sprak ik met de voorganger. Hij zei dat hij vrijgesteld was voor het werk in de gemeente en dat deze groep hem en zijn gezin onderhield! Dat ging maar net, maar verder zou God voorzien, zei onze broeder, daarbij denkend aan Filippensen 4 : 19. De voorganger en zijn vrouw hadden vier kinderen, tussen de 16 en de 22 jaar. 'Ze dienen allen de Heere, ' zei hij, en 'dat is de grootste zegen.' Hij zei dat de jongeren van de gemeente in deze wijk van prostitutie en drugsgebruik een goed getuigenis gaven.

De vrouw van de dominee ging vaak op pad om mensen te bezoeken en met hen te bidden. Ook bij buitenkerkelijken deed ze dat. Ze ondervond daarbij geen verzet, maar juist verlangen.

Tenslotte sprak ik een meisje van 14 jaar. Ze heet Dioselina. Haar vader was pas in de gevaarlijke zone van Colombia door de guerrilla vermoord. Ze ging de foto halen, waar ze samen met haar vader op stond. Ze zei dat ze hem erg miste. Hij was maar 38 jaar geworden. Iemand had tegen Dioselina gezegd dat er toch nog een hemelse Vader was. Maar ze zei: 'Het lijkt wel alsof God ver weg is. Ik ben geestelijk "desorientada" (gedesoriënteerd).' Dat is te begrijpen. We voelen een 'gebedslast' voor Dioselina, zij heeft ons gebed nodig.

Een meisje en de gemeente in 'La Luz'. Het Woord van de Schrift is waar: De duisternis gaat voorbij, en het waarachtige licht schijnt nu.' (1 Johannes 2 : 8).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen