Levende stenen

Over de toerusting van de gemeente

In Zeist hingen rond de kerstdagen van 1994 posters met de volgende tekst: Vergeet op zijn verjaardag de jarige niet'. Zo ver is het blijkbaar gekomen: wij zijn uitstekend in staat om 'kerst' te vieren zonder aan het Kind te denken. In die wereld leeft de gemeente van Jezus Christus, in een wereld waar geloven en gemeente-zijn steeds minder vanzelfsprekend worden. Nederland is zendingsland en het is al lang niet meer zo dat dat alleen in de grote steden geldt. De koude wind van de secularisatie gaat aan geen enkele gemeente voorbij.

Dat vraagt om bezinning en training, die gericht is op de roeping van de gemeente in een samenleving waar de kerk geen vanzelfsprekend gegeven meer is. De IZB merkt dan ook heel duidelijk dat de vraag naar toerusting de laatste jaren toeneemt. Overigens, gemeente-opbouw en toerusting, zo nieuw is het nu ook weer niet. Steeds weer wijst het Nieuwe Testament ons er op dat de gemeente een gezonden gemeente is, een gemeente die de hoge roeping heeft om de grote daden van de Here te verkondigen en die daartoe opgebouwd en toegerust moet worden. Opvallend is dan dat het getuigenis naar buiten en de geestelijke opbouw naar binnen hand in hand gaan. Ze versterken elkaar. Wie het Evangelie doorgeeft leert het ook zelf op een nieuwe en diepere wijze te verstaan; en wie het niet doorgeeft, heeft die er wel ooit iets van begrepen?

Juist in het gezonden zijn wordt de gemeente gebouwd, 'als levende stenen' (1 Petr. 2 : 5). Gemeente-zijn, dat is komen en gaan: komen tot Jezus de Hoeksteen, gebouwd worden tot een heilige tempel, en dan die uitgaande beweging: het doorgeven van Gods grote daden, in woord en wandel. Het zijn grote woorden, die tot leven komen in gewone gemeenten. Grote woorden, waar we elkaar op wijzen in de gemeente, als we ons bezinnen op onze roeping in deze tijd. Bij die bezinning wil de IZB de plaatselijke gemeenten van dienst zijn en de toerusting van de gemeente is meer en meer een kerntaak geworden.

Altijd bereid tot verantwoording

'Ik wil het wel vertellen, maar hoe? ' Een veelgehoorde vraag van evangelisatiewerkers. Want de vragen die in evangelisatiewerk op je afkomen, zijn vele. En dan is het je roeping om verantwoording af te leggen van de hoop die in je is, om woorden te geven aan dat watje gelooft, om zelf te wéten wat je gelooft, zodat je ook wat te zeggen hebt. Het gaat niet alleen om woorden, maar je zult als het zo uitkomt toch ook wat moeten zeggen. Als daarnaar gevraagd wordt bijvoorbeeld en dat kan je zomaar overkomen. Dan moet je wel klaar zijn om rekenschap te geven van de hoop die in je is, om al luisterend het gesprek met de ander aan te kunnen. Al luisterend, want de vragen van de ander zijn soms ook je eigen vragen en je kunt er zo door aangevochten worden. Dat is niet altijd even eenvoudig. Dan is het ook goed, dat je in de gemeente dat met elkaar wat oefent, dat je elkaar daarvoor toerust. Niet om op elk gewenst moment een pasklaar antwoord te kunnen leveren, wel om zo het gesprek aan te kunnen gaan dat, misschien wel door je eigen twijfels heen, iets van het Evangelie oplicht.

Ieder zoals hij gaven heeft gekregen

Getuige zijn kan op heel veel verschillende manieren. Met woorden en met daden. Door iets te zeggen, maar ook door er te zijn. Op dat gebied valt nog heel veel te leren en is veel bezinning nodig. Bijvoorbeeld over de samenhang tussen missionair en diakonaal werk, en over het missionaire gehalte van de 'gewone' activiteiten in de gemeente. Ook de manier waarop we met elkaar omgaan, ook de opbouw van de gemeente zelf heeft alles met haar uitstraling naar buiten te maken. Dan wordt ook duidelijk dat iedereen een plaats heeft in de gezonden gemeente. Samen delen we de roeping, alle leden van het lichaam van Christus, ouderen en jongeren, vrouwen en mannen, samen de levende stenen, samen 'begaafde' mensen, samen dienstbaar. Denkend vanuit de gaven proberen we dan ook te zoeken naar nieuwe mogelijkheden om het getuigenis van de gemeente gestalte te geven. Met hoofd, hart en handen. Door het gesprek aan te gaan, maar ook door gastvrij te zijn. Het werk van de Here Jezus was veelkleurig. Hij predikte niet alleen, maar Hij genas en Hij leerde ook. Zo is ook de dienst van de gemeente in de wereld veelkleurig en kan iedereen daarbij betrokken worden, 'ieder zoals hij gaven heeft gekregen'. Gods 'menigerlei genade' kan op vele manieren uitgedeeld worden. De Heilige Geest is zeer creatief.

Waakt in de gebeden

In de toerusting wordt aandacht gegeven aan gebed en bijbelstudie, niet omdat dat nu eenmaal zo hoort, maar omdat het van levensbelang is. De ervaring is, dat juist gemeenteleden die actief bezig zijn met evangelisatie een scherpe blik krijgen voor wat er allemaal mis is in de gemeente: de zonde van de lauwheid, de liefdeloosheid en ongeïnteresseerdheid. Om dan de tijd te nemen en aandacht te geven aan gemeenschappelijk gebed, om je ook in het nadenken over je missionaire taak te laten voeden door het Woord van God en te laten leiden door de Geest, is niet overbodig. Het is zelfs broodnodig, want evangelisatie is een riskante onderneming. Je leert twee kanten op kijken: je kijkt vanuit de gemeente naar 'hen die buiten zijn', met bewogenheid, met verlangen om anderen te betrekken bij het Evangelie. Je kijkt gaandeweg ook steeds meer met de ogen van anderen naar de gemeente. Het gaat om een dubbele solidariteit: solidariteit met 'afhakers', en solidariteit in de schuld van de gemeente, die maar al te vaak zelf een steen des aanstoots is. Om in die spanning te staan is een lange adem nodig. Er is een lange adem nodig om het vol te houden in het evangelisatiewerk èn om het vol te houden in de gemeente. Die lange adem schenkt ons de Pinkstergeest. In het samen luisteren en samen bidden ontvangen we Zijn nieuwe kracht.

De gemeente wereldwijd

Uitgangspunt voor de missionaire toerusting is de plaatselijke gemeente; daar moet het gebeuren. Maar die plaatselijke gemeente staat in een groot verband. Zij is deel van de kerk van alle tijden en van alle plaatsen. Er is de gemeenschap met hen die ons voorgingen en we kunnen voor ons staan in de wereld van nu leren van de kerkgeschiedenis. Er is ook de gemeenschap der heiligen wereldwijd, met wie wij het éne geloof en de éne roeping delen. Dat besef bewaart ons er voor om ons te verliezen in kleine binnenkerkelijke problemen, wat zo fnuikend kan zijn voor het evangelisatiewerk. Door ons voortdurend bewust te zijn van onze plaats in de kerk wereldwijd leren we zien waarop het aankomt. Vandaar dat er op dit punt samenwerking is met de GZB, die contacten heeft met zusterkerken overzee. Vandaar ook dat er samen met de GZB een stuk zendingswerk gestalte krijgt binnen Europa, waar ook Nederland bij hoort. Zo kunnen we, bemoedigd door het geloof van broeders en zusters ver weg en uitgedaagd door hun kritische vragen, van elkaar leren.

De God die ons geroepen heeft

Training, bezinning en toerusting, we geven het terug in de handen van God, in de overtuiging dat Hij degenen die Hij roept, ook bekwaam maakt. Hij is het die de gemeente bevestigt, versterkt, fundeert, door alle vragen en tekorten heen. Soms kun je je erover verbazen dat ondanks veel weerstanden en tekorten toch mensen de weg naar de gemeente weer vinden. Soms kun je de moed verliezen door de weerbarstigheid van de situatie. En toch. De gemeente, het is de plaats waar temidden van de zondaren Jezus Christus woont, de Gezondene bij uitstek. Het is de plaats waar we het geloof belijden in de Geest, die Here is en levend maakt, die beweging brengt in wat verdord is en verstard. De gemeente... je zou toch zeggen: als het daar niet gebeurt, gebeurt het nergens!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen