Opvoeden: een zware taak of een unieke opdracht! (2)

In gesprekken tussen ouderparen onderling komt vaak de vraag naar voren, welke leeftijdsperiode het belangrijkste is voor de opvoeding van de kinderen. Telkens wordt er gesproken over de opgroeiende kinderen, die steeds moeilijker worden.

Oudere kinderen letten immers veel meer op de fouten, die door hun ouders worden gemaakt. De leeftijd van 15 tot 20 jaar is volgens veel ouders een lastige periode in de opvoeding van de kinderen. Is dat werkelijk zo?

Veel ouders weten niet wat er in het innerlijk van hun kinderen gebeurt. De kinderen zijn vreemden voor hen en zij zijn vreemden voor hun kinderen. De ouders zijn niet tegenover de kinderen, zoals ze werkelijk innerlijk zijn. Ze hebben er nog behoefte aan om de rol te spelen van vader en moeder, die tegenover de 'kleinen' de grote mensen zijn.

Dikwijls is dat niet alleen het geval in de houding tegenover de kinderen rechtstreeks, maar meermalen schijnt het, alsof de ouders in tegenwoordigheid van de kinderen allerlei handelingen met zeer grote nadruk moeten verrichten.

Er zijn vaders van gezinnen, die, als ze aan tafel met de kinderen gaan bidden, plotseling een zeer gewichtige stem opzetten. Er komt iets galmends, iets onnatuurlijks in hun toon. De kinderen weten niet beter: 'Zo bidt vader!'

Een meisje zei eens tegen me: 'Het is met vader zo: als hij bidt, dan preekt hij; als hij ons een preekje wil geven, dan preekt hij niet, maar dan raast hij; als hij een grapje maakt, dat zo flauw is, dan we er niet om lachen, dan wordt hij nijdig en als we eens nijdig worden om de een of andere reden, dan lacht hij!'

Dit was niet vervelend bedoeld van het meisje, maar hieruit sprak een verlangen om eens te zien, dat vader echt kan zijn. In zulke gevallen is er dus iets niet in orde. Veel ouders begrijpen helaas niet, dat ze in hun houding met hun kinderen moeten meegroeien. Ze moeten begrijpen, dat een kind van achttien jaar anders is dan een kind van dertien jaar.

Een vader moet met een jongen van achttien een behoorlijk zakelijk gesprek kunnen voeren. Die jongen moet zo opgevoed zijn, dat hij het verdragen kan, een en ander te horen over het bedrijf van z'n vader. Een tweede probleem is, dat ouders niet gewoon-menselijk tegenover hun kinderen doen. Ik geloof dat het Gunning is, die er ergens op wijst, welke geweldige indruk het maakt op een jongen van zestien, die onredelijk door zijn vader was behandeld, toen vader heel gewoon tegen hem zei: 'Jongen, ik heb verkeerd tegen je gedaan. Wil je me dat vergeven? '

Dat is niet onderdanig zijn tegenover je zoon, maar wel eenvoudig christen zijn tegenover je zoon! Dat kan alleen als we inzien, dat deze jongen een gevoel heeft voor wat eerlijk is. Juist dit heel gewoon en eerlijk zijn tegenover kinderen, dat maakt de verhouding vertrouwelijk. Dat is een manier om ze vast te houden. Binnen het opvoedingsproces is dat een unieke opdracht! De wereld om ons heen oefent grote invloed uit op het leven van onze kinderen. Het voorbeeld van vrienden en vriendinnen werkt soms allerbedroevendst. Veel ouders kunnen moeilijk op tegen de invloeden van buitenaf De opvoeding van onze kinderen moet verband houden met de invloeden van de omgeving.

Het is opvallend, dat ouders, die geïsoleerd wonen als christen in een niet-christelijke omgeving, soms zo voortreffelijk hun kinderen weten op te voeden, dat hun kinderen met de niet-christelijke kinderen in hun omgeving kunnen omgaan, zonder dat dit verkeerde invloeden op hen uitoefent. Zij weten hun kinderen bij de opvoeding elke dag tegenwicht mee te geven.

Een van onze grote fouten is, dat we dikwijls alleen maar werken aan het richting geven aan de kinderen, als die kinderen volgens de opvatting van de ouders in overtreding zijn.

Een jongen van veertien zei eens: 'Vader praat alleen over God als ik iets verkeerds heb gedaan'. Deze jongen gaf aan, dat veel ouders aan de positieve opvoeding weinig toekomen.

We moeten met onze kinderen spreken over de dingen yan het leven en de richting in het leven. Over de zonde, die ons altijd bedreigt en over Gods Liefde die ons altijd opzoekt. Deze positieve opvoeding is heel hard nodig!

Het gesprek tussen ouders en hun kinderen is bijzonder belangrijk. Jongeren van zestien of zeventien jaar praten vaak met hun vrienden en collega's. Dat is goed, hun wereld wordt groter en ook van de mensen om hen heen kunnen ze veel leren. Maar deze mensen mogen nooit de plaats van hun ouders innemen, 't Gevaar is dan aanwezig, dat de ouders buiten het leven van hun kinderen komen te staan. Daarom vraag ik steeds aan jongeren om met hun ouders in gesprek te blijven.

De opvoeding begint niet bij het kind dat tot zijn verstand is gekomen. Al heel vroeg in het kinderleven moet de vertrouwelijke omgang worden geleerd. Het kind moet heel wat van zijn ouders leren.

De Catechismus spreekt in Zondag 39 onder meer over 'goede onderwijzing'. Maar minstens zo belangrijk is het goede voorbeeld dat gegeven wordt. Kunnen onze opgroeiende kinderen aan ons zien iets van onze oprechte liefde voor de dienst van God?

Hoe beleven wij onze kerkgang en avondmaalsgang?

Hoe is onze praktijk bij het regelmatig bijbellezen?

Hoe zijn onze gesprekken?

En hoe is het met onze gezinsgebeden aan tafel?

Konden en kunnen onze kinderen merken, dat dat allemaal echt is, en oprecht - of: konden zij misschien door een bepaalde schijn heenprikken?

Spreken wij met onze kinderen ook over de jongste dag?

Tijdens een gesprek met jongeren bleek, dat ze bekend zijn met de eerste dag, de Scheppingsdag. Maar de jongste dag...?

Velen weten hier geen raad mee.

Tussen deze twee polen van de wereldgeschiedenis bevinden we ons op dit moment. Op de tijdbalk, die we ons kunnen voorstellen tussen de eerste en de jongste dag, staat ook vandaag aangegeven.

Juist met betrekking tot vandaag heeft onze God ons iets heel indringends te zeggen. Dat kunnen we lezen in Hebreeën 3 vers 7 en 8a: 'Daarom, gelijk de Heilige Geest zegt: Heden, indien gij Zijn stem hoort, zo verhardt uw harten niet'.

In deze tekst gaat het uitgerekend over vandaag: HEDEN!

Deze aarde heeft haar langste tijd gehad. We leven in de laatste dagen.

De Geest is op deze aarde om het werk van Christus toe te passen.

Dat is niet zomaar een opvatting van mensen, maar dat is de Boodschap vanuit Gods Woord. De laatste dagen zijn begonnen op de Pinksterdag. In het laatste der dagen, zegt God, zal Ik uitstorten van Mijn Geest op alle vlees.

Ik wil dit vergelijken met de loop van een rivier. Elke rivier heeft een bedding. Sommige rivieren treden op bepaalde tijden van het jaar buiten hun oevers, maar dit zijn uitzonderingen. De normale loop van de rivier is de bedding.

De Geest heeft ook onze kinderen op het oog.

Wat is nu de bedding van de stroom van de Heilige Geest?

Dat zijn 'uw zonen en uw dochters!'

Jesaje zegt: 'Op uw zaad'.

U komt de belofte toe en uw kinderen', zei Petrus.

De Heere zei tot Abraham: 'Ik ben uw God en de God van uw zaad'.

De dichter van Psalm 45 zingt: 'In de plaats van de vaderen zullen de zonen zijn'.

Hier is sprake van de brede bedding van de Geest.

En in Psalm 146 lezen we: 'Uw God, o Sion, is van geslacht tot geslacht'.

Betreft dit ook onze kinderen?

Als we een klas met jongelui vragen: 'Wie wil er naar de hemel? ', dan zullen waarschijnlijk alle vingers omhoog gaan. Zelfs als we het aan willekeurige voorbijgangers vragen, zullen veel mensen - kerkelijk of onkerkelijk - antwoorden, dat ze graag naar de hemel gaan.

Naar de hemel, dat willen we allemaal.

Maar wat zoeken we daar?

Velen geloven dat het een heerlijk paradijs is.

Anderen menen, dat het een plaats is, waar vrede en liefde is.

Als dat alles is, bedoelen we een hemel zoals wij mensen die bedacht hebben. Dan bedoelen we niet de hemel waarover de Bijbel spreekt. Volgens de Bijbel is de hemel de plaats waar de Heere woont. Daar woont Hij in al Zijn goddelijke heerlijkheid.

Het is van heel groot belang, dat we als gezin onderwijs krijgen vanuit Gods Woord om Hem te leren kennen.

Hij staat aan de deur van ons hart en het hart van onze kinderen en roept het ons toe: 'HEDEN!'

Het heeft eeuwigheidswaarde om met onze kinderen te spreken over de jongste dag. De volgende dichtregels geven dat weer:

Waken bij Zijn Woord en wetten en ook op de teek'nen letten, nu vooral in deze tijd.

Nu de wettelozen groeien, Jezus Woorden zelfs verfoeien, en steeds feller Hem bestrijdt.

Wat een troost bij wakend bouwen, onze zorg Hem toevertrouwen in verdrukking die ons wacht. Olie geeft Hij in de lampen en volharding zelfs bij rampen, door Zijn Geest, licht, moed en kracht.

We hebben samen nagedacht over slechts enkele van de vele problemen, die in een gezin aan de orde kunnen zijn. We hebben geprobeerd de weg te wijzen, die we in dergelijke omstandigheden kunnen gaan. Dat is niet de weg van de moedeloosheid en de capitulatie, hoe begrijpelijk ook.

Het is de weg van het geloof, dat de wereld overwint. En van het gebed van een rechtvaardige, waar kacht aan verleend wordt (Jak. 5 vers 16). Het is de weg van de christen, wiens ja ja en wiens neen neen is (Matth. 5 vers 37).

We hebben gesproken over zorgen die ouders kunnen hebben over hun kinderen, maar die ze ook samen gelovig en biddend tot een oplossing proberen te brengen. Als die pogingen door de Heere worden gezegend, dan is er reden tot grote dankbaarheid.

Dan blijkt ook, dat de zorgen man en vrouw nog dichter tot elkaar gebracht hebben, en daarbij ook dichter tot de Heere. Dan mogen we ervaren, dat opvoeden een UNIEKE OPDRACHT is!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen