Globaal bekeken

In het Albert Schweitzer Bulletin troffen we het volgende over Schweitzer de bekende dokter uit Lambarene, onder de titel Postzak:

'In 1913 vertrok hij naar Lambarene, het einde van wereld. Op die basis heeft hij het ook gekozen. Het was het meest achtergebleven gebied van de wereld. Lambarene was heel moelijk te bereiken. Er was helemaal niets. Er was geen arts, alleen een schuur die ingericht kon worden als ziekenhuis. Schweitzer heeft daar uiteindelijk een eigen ziekenhuis gebouwd. Tegenwoordig staat er een heel modern ziekenhuis dat hoogwaardige medische zorg geeft. Schweitzer was zelf de beste PR-functionaris voor Lambarene. Als een schoolmeisje naar hem schreef, beantwoordde hij de brief persoonlijk. Hij was iemand die heel weinig slaap nodig had, de uren die hij in de nacht overhield gebruikte hij om brieven te beantwoorden. In de Elzas hebben ze 30 tot 40.000 brieven van Schweitzer verzameld. Hij reisde altijd tussen Gabon en Frankrijk met de boot. De reis duurde drie weken. Hij kwam aan boord met een heel grote postzak. Tegen de tijd dat de boot aankwam, had hij honderden brieven beantwoord. Daardoor is Lambarene ook zo bekend geworden. Schweitzers motto was 'dan ook: 'Iedere moet zijn eigen Lambarene ontdekken'.'

'Het beroepingswerk tot op dit moment", zo luidt het opschrift boven een stukje in Herdersporen (Kwartaalblad over vacatures, c.q. beroepingswerk in de rechterflank der Nederlandse Hervormde Kerk).

'Natuurtijk is de vakantieperiode er debet aan, dat beroepingswerk dan op een laag 'pitje' stond. Niet alleen door die oorzaak is het, dat vergeleken met het jaar 1994 tot de maand september in de Nederlands Hervormde Kerk 12% minder beroepen uitgebracht zijn. De rechtertlank bleef daarbij niet achter, daar ging hetzelfde percentage voor op. Dat is niet omdat er in de rechterflank minder vacatures zouden zijn. De vacaturelijst uit Herdersporen van juli 1994 heb ik eens nageteld en ben toen tot de conclusie gekomen dat het aantal vacatures toen even hoog was als nu. Voor beide periodes telde ik ongeveer 90 vacante plaatsen.

Er wordt op dit moment vaak bedankt voor een beroep, wat zou kunen betekenen, dat er juist meer beroepen uitgebracht zouden worden. Ik denk, dat plaatselijke omstandigheden hierbij vaak een rol spelen.'

Dezer dagen is het eerste deel verschenen van de 'Verzamelde werken' van K. Schilder. Daarin staat een artikel onder de titel 'Weerhouding' geschreven in De Reformatie' op 26 juli 1940, toen de oorlog net was los gebarsten. Hieruit drie passages:

 . 'Er zijn altijd christen-menschen, die niet zoozeer teekenen der tijden verstaan als wel naar de tijden ter teekenen uitzien. Ze pogen niet zoozeer hun eig tijd te kennen, als wel de tijden der maranathatoekomst te herkennen; hun eigen voorstelling hebben ze zich gevormd van de messiaansche eeuw van de eindkatastrofe, en nu doen ze al hun best, het bepaalde toekomstbeeld, dat zich in hun geest eenmaal vast zette, weer te vinden in de feiten van den dag. Geen wonder, dat met name de spanningsvolle periode, die wij thans beleven, hun zoekenden geest prikkelt tot het instellen van een steeds vernieuwd onderzoek - met behoud van de eenmaal ingeslagen richting.

Het behoeft geen lang betoog, dat zulk doen gevaarlijk is. We hebben in de Schrift van de eindperiode der wereldgeschiedenis een min of meer afgerond beeld gekregen. De hoofdzaak is ons gezegd. Met name wat betreft de diepere bewegende krachten, die in laatste dagen aan het werk zullen komen. Maar verder is de Schrift niet gegaan. Een fotografisch beeld gaf zij ons niet. Wel weten we, dat de antichristelijke macht zich zal doen gelden, maar omtrent het politieke, culturele, economische 'raam', binnen hetwelk ­ de volgroeide antichristelijke macht haar gewicht in de schaal zal werpen, gaf de Schrift ons geen uitsluitsel. Vandaar dan ook, dat elke eeuw speculaties omtrent den Antichrist kon geven, welke in een bepaald tijdsgewricht bepaalde publieke personen of machten aangewezen hebben als parousie van den Antichrist. De feiten hebben niettemin al die overijlde en éénkennige speculaties achterhaald'.

. 'Hiermee is niet gezegd, dat onze tijd geen antichristelijke tendenzen vertoont. Zonder eenigen twijfel komt de Antichrist naderbij; en onze tijd leevert geen andere dan zevenmijlslaarzen; ook hèm dus niet. Ik zie mezelf nog als amper 9-jarig jongetje op de gaanderij van de Kamper Burgwalkerk staan na de Oudejaarsavondpreek, die ds. G. Elzenga had gehouden bij den overgang van 1899-1900. Een nieuwe eeuw: de preek had er veel van gezegd. Wat al een uitvindingen in de 19e, en wat zou de 20e baren ? Sedert zijn nog geen volle 40 jaar verstreken, maar wat is er al niet gebeurd? De pink van die 40 jaar is dikker dan de lendenen der in die preek overziene eeuw. Binnen één minuut is de stem van één mensch een paar maal over de wereld per radio heengegaan..

Alleen maar: de uitzendingen zijn nog te veel, en de uitzendstations nog te zeer gedifferentieerd en onderling te zeer polemisch, dan dat wij zouden vermogen te zeggen: hier is de Antichrist, of daar is hij. De concentraties van heden verloopen vlot en snel; stom buigen duizenden het hoofd; en wie niet door een diep ingevreten verknochtheid aan een goddelijk of voor goddelijk aangezien beginsel in de consciëntie is gebonden, wijkt spoedig voor 't dreigende geweld. ­En toch - al die concentraties wachten nog op een toppraestatie, op een kop-concentratie. De pluriformiteit is den Antichrist een onaanvaardbaar dogma; hij zal de uniformiteit begeeren, en niet rusten, eer hij ze heeft doorgedreven.'

. '(...) Dwars door alle fronten, die de wereld tot op den laatsten weerhouder toe, zal vermogen te vormen, zal het front loopen van den Christus tegenover den Antichrist. Er zijn kinderen Gods, die nationaal-socialist zich noemen. Er zijn ook kinderen Gods, die communist willen heeten. Tot beiden zullen wij - Amsterdam 1936, de Synode! - moeten komen met de vraag naar hun laatste principiëele overtuiging. En gij, mijn zie stel gij die vraag u bovenal...

Tegenover de tafel, waar ik dit artikel schrijf, hangt een­ groot portret van wijlen ds. J. C. SikkeL Ik moet ineens aan één van zijn hamerende woorden denken; wij zijn schapen van Christus, en schapen zijn er nu eenmaal, om geslacht te worden. Of de dag der slachting nabij is? Ik profeteer niet, en de rookende stokebranden, die vandaag in onze taal de lucht met hun gerucht vervullen, erken ik als profeten niet. Zelfs niet als voorspellers. Eén ding weet ik: de weerhouders van elkaar zien elkaar nog in de oogen en berekenen nog maar het tijdstip hunner definitieve onderlinge afrekening. Aan de vaststelling van dat moment kwamen ze nog niet toe. Misschien geeft God dan nóg weer een periode van rust, waarin nog weer andere frontlijnen kunnen getrokken worden. Maar de dag der slachting komt - en tot dien tijd hebben de schapen dat ééne groote ding te doen; te hooren naar de stem van hunnen Herder, den stal te zoeken, als Hij ze derwaarts roept, weide te vinden, waar Hij ze openstelt, en den waakhond te gehoorzamen, die - in dienst van zijn meester staat.

Dien Meester, die hun Herder is, ook al laat hij de wolven huilen, 'den waakhond blaffen, de huurlingen dommelen, den dief graaien naar de wol der schapen. Voorts hebben ze te bedenken, dat het beeld van Herder en schapen niet het eenige is. Een ander is dat van generaal en - soldaten.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen