De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Reformatie: Het zout der aarde (2)

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Reformatie: Het zout der aarde (2)

9 minuten leestijd

Wereldmijding

Geloven is niet alleen een zaak van het innerlijk leven. De binnenkamer opzoeken is goed. Wie echter het geloof beperkt tot de binnenkamer handelt in strijd met het Woord. Wereldmijding is de overtuiging dat Gods kinderen buiten de wereld moeten leven. Zij sluiten zich zo op binnen de muren van de kerk, onderhouden zich met gelijkdenkenden en hebben geen boodschap voor zondaren buiten de kerk. Wereldmijding maakt zelfgenoegzame mensen. De Dopersen bemoeiden zich niet met de wereld. Volgens hen lag de kracht van het christelijk leven in het isolement. Zij accepteerden de overheid niet en weigerden een eed af te leggen. De gereformeerden hebben zich altijd afgekeerd van de Dopersen. Wereldmijding is onbijbels. Christenen zijn niet van de wereld, maar leven wel in de wereld. Welke vergissing maken we door te denken dat we met een isolement veilig zijn? Ik meen de volgende: De wereld ligt niet buiten ons. De wereld zit in ons. In ons zondig hart. Je bent niet los van de wereld door je af te zonderen. Ik doe niet alleen zonde. Ik ben ook zonde. Jezus leert niet: Scheid je af van de wereld. Hij bidt voor het zout der aarde. Door Zijn voorbidding houdt Christus ons vast. 'Ik bid niet, dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat gij hen bewaart van de boze'.

Wereldmijding beschouw ik als struisvogelpolitiek. Het is je hoofd in het zand steken door te geloven vrij van de invloed van de wereld te zijn.

In het optreden van Noach leren we de Bijbelse houding tegenover de wereld. Zoals een sterk in de nacht de duistere hemel verlicht, zo verspreidt Noach licht in de donkere wereld van zijn tijd. Terwijl de zonde zich uitbreidt als een olievlek op het water, dient Noach God. Noach wandelt met God. Wandelen is in gemeenschap met God leven. Op een wereld zonder God gaan met God. Noach was geen wereldvreemde kluizenaar. Hij kende het huwelijksleven en de zorg voor opgroeiende kinderen. Noach leefde niet geïsoleerd. Bij hem treffen we geen wereldmijding aan. Hij zocht zelfs toenadering tot de mensen. Daarom noemt Gods Woord hem in 2 Petrus 2 vers 5 de prediker der gerechtigheid. Noach heeft geprobeerd met het Woord van God zijn goddeloze tijdgenoten tot inkeer te brengen. Noach behoorde tot het zout der aarde. Door het geloof heeft hij geleefd. Door de omgang met God kreeg deze prediker moed midden in een krom en verdraaid geslacht te profeteren.

Ook Paulus heeft overal en altijd het Evangelie verkondigd. Hij was geen godgeleerde die zich terugtrok met een boekje in een hoekje. Paulus heeft het wereldberoemde Athene bezocht. Daar woonden toen denkers en dichters. Athene had een naam wat betreft wetenschap en cultuur. In Athene was vooral veel godsdienst. Wat moet Paulus in Athene doen? In ieder geval is, hij niet als toerist gekomen om de bezienswaardigheden eens te bekijken. De apostel neemt ernst met het Woord van Jezus: Gij zijt het zout der aarde. Paulus verkondigt in Athene aan zondaren die geen kennis hebben aan de levende God, de opstanding van Christus. Hij ontloopt de confrontatie met de inwoners van Athene niet. De geleerden komen op hem af. Ontwikkelde mensen horen op de markt het eeuwig Evangelie. Paulus houdt hen Christus voor als de Zaligmaker van zondaren. Men neemt Paulus in Athene mee naar de Areopagus. Hier wil men rustig naar Paulus luisteren. De apostel wijst dit verzoek niet af. Hij grijpt elke gelegenheid aan om Gods Woord te verkondigen. De Atheners horen het blijde nieuws. De boodschap van zonde en genade. Paulus beweegt, gedrongen door de liefde van Christus, Verlorenen tot geloof en bekering. Velen op de Aeropagus hebben gauw genoeg van het Evangelie van de Opstanding. Ze vinden het onaanvaardbaar. Gelukkig zijn er ook die getroffen zijn door het Woord. Het bezoek van Athene bleef niet zonder zegen.

Geen aanpassing en compromis met de wereld

Overal is verleiding. Degenen die van Christus zijn, staan anders in de wereld dan de ongelovigen. De gelovigen zijn om Christus' wil vreemdelingen in deze wereld. Reizigers naar de Hemel. Ze hebben hier geen blijvende stad, maar zoeken de toekomende. De aartsvaders Abraham, Izak en Jacob hebben beleden dat ze gasten en vreemdelingen op aarde waren. Ze hebben niet geprobeerd zich in Kanaan thuis te voelen. Men kon dat toen zien. Abraham, Izak en Jakob woonden in tenten. Die tenten spraken: We zijn onderweg naar een beter vaderland.

Bent u ook een doortrekker? Door het vreemdelingschap zingen we onderweg naar het Hemels Jeruzalem: 'Ik ben, o Heer, een vreemd'ling hier beneên'. Het geloof in Christus scheidt ons van de wereld. 'Indien gij dan met Christus opgewekt zijt, zo zoekt de dingen, die boven zijn'. 'Want waar uw schat is, zal ook uw hart zijn'. Wie uit gehoorzaamheid aan Christus zich niet uitlevert aan het schema van de wereld, brengt in praktijk wat er staat in Romeinen 12 vers 2: 'En wordt deze wereld niet gelijkvormig'. Kort en krachtig klinkt de vermaning: Geen compromis met de - wereld. Geen verbond met de wereld. De wereld staat onder de heerschappij van de duivel en verzet zich tegen Christus. De wereld niet gelijkvormig worden, is tegen de stroom oproeien. Je niet in de gietvorm van de wereld laten persen. We leven wereldgelijkvormig als we de geest van de tijd aanvaarden en daarbij rustig leven, alsof het heel gewoon is.

Smakeloos zout

Jezus kent smakeloos zout. 'Indien nu het zout smakeloos wordt, waarmede zal het gezouten worden? Het deugt nergens meer toe, dan om buiten geworpen, en van de mensen vertreden te worden'. Hoe kan zout een andere smaak krijgen? Vreemd! Bij ons smaakt zout altijd naar zout. De gelijkenis van het zout der aarde is uitgesproken tot vissers uit Galilea. Zij begrepen wat voor ons niet meteen helder is: Zout kan smakeloos worden. Hoe? Het zout dat men in de tijd van de discipelen gebruikte, was niet voor de volle honderd procent zuiver zout. Er zaten ook andere bestanddelen in. Wanneer dit zout in een vat met vis was geweest, dan kon het gebeuren dat het zo met visvocht doortrokken was dat er een sterke vislucht en vissmaak aangekomen was en het zoutgehalte bijna onherkenbaar was. Door de vissmaak en vislucht werd het zout onbruikbaar. Men wierp het weg. Niet op de mesthoop. Op straat. De mensen liepen erover heen.

Smakeloos zout. Het is om van te griezelen! Zout dat het zoutend vermogen verloren heeft, is waardeloos. Het is bedorven. Wij houden niet van iets dat bedorven is. U maakt een pak melk open. Een bedorven lucht komt je tegemoet. Toch even proeven. Een klein slokje. Wat vies! We gooien het pak meteen weg.

Met smakeloos zout bedoelt Jezus discipelen zonder pit. Van smakeloos zout gaat niets uit. Het staat tegen. Het roept walging op. De gemeente van Laodicea gedroeg zich smakeloos. In een brief beschuldigt Christus de leden van lauwheid. 'Ik zal u uit Mijn mond spuwen'. God neemt afstand van zout dat smakeloos is geworden. Waarom? Smakeloos christendom belemmert de voortgang van het Evangelie. Steken we de hand in eigen boezem? Het zout der aarde mag de zoutsmaak niet verliezen!

'Gij zijt het zout der aarde'. Het is een aansporing tot volharding. Wie volharden zal' tot het einde, die zal zalig worden. Christus geeft volharding aan allen, die met Hem leven. Bent u het zout der aarde? Volgelingen van Jezus bidden: 'Heere, laat mij niet los? Bewaar mij er voor dat ik van zout der aarde verander in smakeloos zout? ' Het gevaar van smakeloos zout is naar twee kanten. Door verslapping en verstarring verliest het zout der aarde kracht.

Verslapping

Verslapping is meestal schipperen. We laten anderen niets proeven van de heerlijke schatten, die God geeft aan die Hem liefhebben. Men merkt in ons de liefde van Christus niet. We lezen in de Bijbel. We gaan naar de kerk. We zijn hoorders van het Woord en geen daders. Het horen naar het Woord zonder dat het wat uitwerkt in het leven van elke dag is een schande. Een preek moet handen en voeten bij ons krijgen. Horen zonder te doen heeft voor God geen waarde.

'Gij zijt het zout der aarde'. Jakobus zegt hetzelfde met andere woorden: Weest daders van het Woord. Het staat in de tegenwoordige tijd. Nooit mogen we verslappen. Het zout der aarde is altijd paraat. Elke dag worden de discipelen van Jezus geroepen tot een spreken en een handelen door het geloof. 'Een iegelijk dan, die Mij belijden zal voor de mensen, zegt Jezus, dien zal Ik ook belijden voor Mijn vader, die in de hemelen is'.

Verstarring

Bij verstarring denk ik aan verstrakking. Het komt voor bij mensen met een dode rechtzinnigheid. Ze houden strak de vormen. Met een aangescherpte rechtzinnigheid. Soms hoort bij verstarring de zonde van het farizeïsme. Het is allemaal schone schijn. Want het beleefd geloof ontbreekt. Er is geen uitstraling. Geen liefde en geen gunning. Ook treffen we vaak hoogmoed aan bij mensen met een godsdienst die alleen uit vormen bestaat en op uiterlijkheden is gericht. Volgens hun maatstaven kom je 'het zout der aarde' nergens meer tegen. Overal ontmoet je smakeloos zout. Maar zolang we nog bezig zijn het zoutgehalte van een ander te onderzoeken, gaan we onszelf voorbij. Wat dunkt u van de Christus? Een godsdienst met een zuivere leer, los van Christus, valt ook onder de kritiek van Christus. Het is onbruikbaar zout. We breken af en wekken als smakeloos zout anderen niet op de Heere te dienen. 'Gij zijt het zout der aarde'. Ik kom tot een samenvatting:

1. Volgelingen van Jezus zijn het zout der aarde.

2. Deze vergelijking haalt de allesdoordringende werking van het zout naar voren.

3. Leerlingen van Jezus zijn herkenbaar.

4. Gods kinderen zijn niet het goud, maar het zout der aarde.

5. Jezus wijst met zout der aarde op het ambt van de gelovigen.

6. Geloven is niet alleen een zaak van het innerlijk leven.

7. Anderzijds mogen we ons niet aanpassen en een verbond met de wereld sluiten.

8. Smakeloos Christendom is een aanfluiting.

9. Pas op voor verslapping!

10. Verstarring is een sta-in-de-weg voor een ander.

Reformatie: Het zout der aarde. Nooit mogen we vergeten dat het waar blijft: 'ecclesia reformata quia reformanda' (de kerk is hervormd om hervormd te worden).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 2 november 1995

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Reformatie: Het zout der aarde (2)

Bekijk de hele uitgave van donderdag 2 november 1995

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's