Aangezicht

Het woord 'aangezicht' (panim in het Hebreeuws, het volkse woord 'ponem' stamt daarvan af) is een van de meest voorkomende woorden van het Oude Testament. Vaak is het eenvoudig een plaatsbepaling, als er bijvoorbeeld gezegd wordt dat iemand 'voor het aangezicht' van de koning verschijnt, dan zou het ook genoeg wezen om alleen het woordje 'voor' te gebruiken. Het woord heeft een grote breedte van betekenissen. Het kan in eigenlijke zin het menselijk gelaat zijn, ook het aanzien, de blik van de ogen, de persoon van iemand, de voorkant enz.

Het aangezicht van de mens geldt als een spiegel van de ziel. Je kunt zien wat er van binnen leeft als je iemand aanziet: Een vrolijk hart zal het aangezicht blijde maken; maar door de smart des harten wordt de geest verslagen' (Spr. 15 : 13). Omdat op het gelaat tot uitdrukking komt wat er in het hart van de mens leeft, daarom kan het woord ook op de hele persoonlijkheid betrekking hebben. Het aangezicht van iemand kennen betekent dan dat er met die persoon een relatie is."

Het is een uitdrukking van innige ontmoeting als er gesproken wordt 'van aangezicht tot aangezicht'. Deze uitdrukking komt in de Bijbel een zestal keer voor, als aanduiding van de bijzondere ontmoeting van een mens met de HEERE. Zo heeft Jakob de Heere gezien in de worsteling in Pniël (dat betekent 'Aangezicht van God') en in de worsteling van 'van aangezicht tot aangezicht' is zijn ziel gered geweest (Gen. 32 : 30). De HEERE ging ook op een bijzondere manier met Mozes om: En er stond geen profeet meer op in Israël gelijk Mozes, dien de HEERE gekend had, van aangezicht tot aangezicht' (Deut. 34 : 10). Deze persoonlijke omgang werd kennelijk beschouwd als een bijzonder exclusief voorrecht. In het licht daarvan is het veelbetekenend dat het in het Nieuwe Testament in het 'lied der liefde' de verwachting mag zijn van al de gelovigen: Want wij zien nu door een spiegel in een duistere rede, maar alsdan [zullen] [wij] [zien] aangezicht tot aangezicht; nu ken ik ten dele, maar alsdan zal ik kennen, gelijk ook ik gekend ben' (1 Kor. 13 : 12).

Een bijzondere betekenis heeft het bijbelse kernwoord waar het gaat over het aangezicht van God. Het kan een aanduiding zijn voor het heiligdom, de plaats van aanbidding, waar smekelingen mogen komen om Gods genade te zoeken: Alzo zullen vele volken, en machtige heidenen komen, om den HEERE der heirscharen te Jeruzalem te zoeken, en om het aangezicht des HEEREN te smeken' (Zach. 8 : 22). Tot God gaan is naderen voor Zijn aangezicht, met de bede of Hij Zijn aangezicht in gunst en ontferming wil wenden tot zondaren. De gelovigen weten hoe benauwd het is als God Zijn aangezicht voor hen verbergt: maar toen Gij Uw aangezicht verborgt, werd ik verschrikt' (Ps. 30 : 8). Daarom is het in de Psalmen een vurig herhaald gebed: Laat Uw aangezicht over Uw knecht lichten; verlos mij door Uw goedertierenheid' (Ps. 31 : 16). We komen het ook tegen in de woorden van de hogepriesterlijke zegen: De HEERE doe Zijn aangezicht over u lichten, en zij u genadig'. Een bijzondere getuigenis van dat licht vinden we tenslotte in de woorden van de apostel Paulus: Want God, Die gezegd heeft, dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is Degene, Die in onze harten geschenen heeft, om [te] [geven] verlichting der kennis der heerlijkheid Gods in het aangezicht van Jezus Christus' (2 Kor 4 : 6).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen