Werelddiaconaat is primair kerkelijk diaconaat (2)

Op weg met 'Luisterend Dienen'

Er zijn positieve ontwikkelingen te melden, waarvoor we dankbaar kunnen zijn. Het inzicht is ontloken in vele bondsgemeenten, dat geven aan allerlei organisaties, hoe degelijk ook qua grondslag, nog geen kerkelijk werelddiaconaat is en ook niet de eerste verantwoordelijkheid is van de diaconieën. Wat het eerste spoor betreft, blijkt LD in vele streken en gemeenten aan te slaan; voor 1996 is door de commissie een begroting ingediend van ƒ 1.875.000. Ten aanzien van het tweede spoor kan gewezen worden op het eigen folder-en achtergrondmateriaal, op een Nieuwsbrief voor gemeenteleden, op uitgaven van vergaderopeningen Dienen door liefde en preekschetsen Dienend luisteren naar de Schriften, op artikelen in de Waarheidsvriend en Diakonia. De uitgave van materiaal voor catechese en basisscholen is in voorbereiding. In het kader van het derde spoor zijn er landelijke bezinningsdagen voor diakenen uit de hervormd-gereformeerde gemeenten en werkte dhr. D. van Dijk als parttime landelijk LD-consulent. In het vierde spoor zijn er door onze commissie kritische vragen aan CWD gesteld, of steun aan dit project in Azië of Afrika wél beslist via de Wereldraad van Kerken moet verlopen en steun aan dat project in Zuid-Amerika via Solidaridad, waarin ook de Rooms-katholieke kerk participeert; soms zijn er andere wegen gevonden. Ook werd er gehoor gegeven aan onze verzoeken om betere projectbeschrijvingen, om meer rapportage over de voortgang van en Gods zegen op een project en om te bezien of er niet te veel aan de strijkstok van het binnenlands apparaat blijft hangen. Dit betekent echter niet, dat alle diaconieën in onze hervormdgereformeerde gemeenten via LD weer naar het kerkelijk diaconaat zijn teruggekeerd, nu dit mogelijk en verantwoord is. Men collecteert in sommige kerken nog steeds niet voor LD, of als men het een enkele maal doet, gaat men daarnaast onverdroten voort met steunverlening die niet gericht is van kerk tot kerk. In onze tijd, waarin het individualisme zegeviert en de media een grote rol spelen, worden de keuzes vaak meer emotioneel bepaald, dan rationeel c.q. op grond van Schriftuurlijke overwegingen. Een arm kind in een televisiebeeld, namen als Artsen zonder grenzen, spreken meer aan dan structurele hulp aan een kerk overzee. Dit verschijnsel openbaart zich in alle hervormde gemeenten, niet alleen in de bondsgemeenten. Een bedenkelijke ontwikkeling in de laatste jaren is niet, dat allerlei bewegingen, van evangeliegemeenten tot pinksterbeweging toe, zendingsarbeiders willen uitzenden en projecten willen opzetten, maar wel dat zij daarvoor vaak zeer veel steun van onze gemeenten vragen, terwijl zij in feite van onze presbyteriale kerkstructuur en onze belijdenisgeschriften weinig of niets moeten hebben en onze doopopvatting relativeren. Nog steeds geldt, dat in de kerkbladen projecten nauwelijks meer dan qua naam onder de aandacht van de gemeenteleden worden gebracht: er wordt alleen meegedeeld, dat het voor de verre naaste is of dat een werkgroep de aanvragen heeft beoordeeld. Dit brengt mij tot een aantal vragen, a) Zijn de collecteroosters zo dichtgeslibd, dat er moeilijk nog iets kerkelijks als een LD-project bij kan en nauwelijks iets interkerkelijks of niet-kerkelijks af? b) Als ook in onze bondsgemeenten evangelische en dergelijke instanties gesteund worden, meet men dan niet met twee maten, daar men enkele jaren geleden het werelddiaconaat van de NHK niet langer wenste te ondersteunen, omdat dit te oecumenisch en te weinig naar Schrift en belijdenis was? c) Heeft de gemeente niet het recht te weten, waarvoor ze geeft? Zal als men meer van een project weet, ook wat de voortgang betreft en er vanuit die wetenschap ook in de eredienst voor de ontvangende kerk gebeden wordt, dit het geven niet stimuleren en aanleiding geven tot aandacht voor de verre naaste in verkondiging en voorbede?

Indonesië roept om kerkelijk diaconaat.

Zoals reeds in dit blad gemeld is, bezochten medecommissielid ds. Romein, dhr. A. Peters als diaconaal consulent en ondergetekende in februari 1995 de moderamina van een viertal synodes, vier theologische hogescholen en een twintigtal diaconale projecten in Indonesië. Daar is ons duidelijk gebleken, hoezeer diaconaat van kerk tot kerk noodzakelijk is. In Indonesië is gemiddeld 8% van de bevolking christen en 85% moslim, al is in Torajaland, waar de GZB en de Chr. Geref. kerken hun zendingsarbeid verrichtten het percentage hoger. Er is officieel vrijheid van godsdienst en van een heilige oorlog om het christendom te verdrijven is derhalve nog geen sprake. De moslimregering benut echter haar machtspositie, om het kerkelijk leven op een andere manier te beknotten. Voorbeelden zijn u in de bijdragen van Peters al genoemd: naast een kerkelijk ziekenhuis wordt een regeringsziekenhuis gebouwd. Het laatste vraagt een veel lagere patiëntenbijdrage, de rest wordt door het rijk gesubsidieerd. Vervolgens wordt gesteld, dat alle ziekenhuizen binnen maximaal vijf jaar aan bepaalde normen wat het niveau van het personeel en het instrumentarium moet voldoen. Het regeringsziekenhuis ontvangt hiervoor de middelen, het kerkelijk ziekenhuis moet het uit eigen middelen doen, of uit middelen verkregen via het wereld-diaconaat van kerk tot kerk. Gelukt het niet, dan moet men tot sluiting overgaan. Hetzelfde geldt voor christelijke scholen, projecten voor gehandicapten en samenlevingsontwikkeling. Kreeg men vroeger ook nog regeringsgeld vanuit Nederland via de ICCO, de Interkerkelijke Coördinatie Commissie voor Ontwikkelingsprojecten, deze hulp is een paar jaar geleden stilgelegd, nadat minister Pronk op een onheuse en ongenuanceerde manier kritiek had uitgeoefend op de mensenrechtensituatie. Ook werd toen door de regering Suharto de visaverlening beëindigd. Zo ontmoetten we op Java, Sulawesi en Bali kerken, die zich verweesd voelen. De historische banden lijken doorgesneden te worden, nu de laatste Nederlandse theoloog of arts of docent gaat vertrekken of al is vertrokken. Kerken die bang zijn: kerstening, zending zijn niet langer toegestaan, alleen het diaconaat is nog geoorloofd, al moet men de diaken ook dan soms 'motivator', toeruster noemen. Alle kerkelijke activiteiten worden onder de noemer van het diaconaat gebracht, want zo zei men: diaconaat is zending in vermomming. Het beroep op ons, op u, om via het programma LD dit kerkelijk diaconaat te steunen, is dringend. De gehele LD-commissie heeft na kennisneming van ons rapport tot advisering hiervan aan CWD besloten. We hebben gehoord en gezien, hoezeer hier in de kerkelijke projecten getuigenis en dienstbetoon, woord en daad samengaan. Als er jonge mensen opgeleid worden hoe hun sawahs in de dessa's te bewerken, dan is dit nauw verweven met godsdienstonderricht, het leren leiden van zondagsscholen en het voorgaan in gebed: Zij worden vaak de toekomstige kerkeraadsleden in de dorpen. Zo zou ik vele voorbeelden kunnen geven. Het bezoek van onze koningin en haar handelsdelegatie — het leek of de Verenigde Oostindische Compagnie opnieuw op reis was — aan Indonesië enkele maanden geleden heeft de kerken in dat land niet veel opgeleverd. In haar toespraak tot president Suharto werd, wat de terugblik op de relatie van beide landen in het verleden betreft, de bijdrage die zending en missie hebben geleverd met geen woord genoemd. Wat het heden betreft, werd de president helaas verzekerd, dat vrijheid van godsdienst niet alleen beleden, maar ook beleefd wordt. De kerken daar blijven derhalve aangewezen op de steun van hen, die aan de Koning van de kerk ook qua dienstverlening gehoorzaam willen zijn. Dat zijn er toch zeer velen in onze hervormd-gereformeerde gemeenten? Dat bent u toch ook?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen