Boekbespreking

De werken van Piet Vroon (o.a. bekend van VPRO-radio 'welingelichte kringen'), hoogleraar functieleer en theoretische psychologie aan de RU Utrecht, hebben inmiddels een grote omvang aangenomen. Het nu verschenen boek is in vergelijking met eerdere pillen bescheiden qua omvang. Inhoudelijk voegt het, zo is mijn indruk, niet zo heel veel nieuws toe (afgezien van de nodige actualisering), zodat het vooral een handzame compilatie is van velerlei bedoeld als illustratie en concretisering bij een thema (ziel en lichaam) dat veelal beladen is met zwaarwichtige filosofische en theologische discussies.

Die zware discussies zijn in dit boek vermeden.

Maar of dit alles nu zo'n succes is? Mijn collega en recensent Van der Ploeg (Trouw 22-9-'95) schrijft dat Vroon 'doordraaft, preekt, dingen beweert die er net naast zijn, burleske grappen debiteert en zijpaden betreedt'. Zo loopt Vroon te hoop tegen de domoren, die zich geneeskundigen en zielkundigen noemen. Bestuurlijk Nederland heeft toch vooral te lijden onder een groot aantal nonvaleurs. Dat geldt ook voor de werelden van het management en de wetenschap. Daarmee wekt de hooggeleerde de indruk een gefrustreerd mens te zijn. Ik ken hem niet. Ik weet niks van frustraties van zijn kant. Maar handig vind ik het niet. Neem nu de kennelijk 'gevoelige' relatie, die de hooggeleerde heeft met het roemruchte antidepressivum Prozac (blz. 54-65). Ik begrijp dat het schaamrood mij naar de kaken moet stijgen nu ik het nog altijd in mijn botte hersens haal om Prozac wel eens voor te schrijven (om u een indruk te geven van de toonhoogte, die Vroon soms haalt). Bovendien moet ik er rekening mee houden dat een dezer dagen in de regionale krant te lezen zal zijn, dat een patiënt van mij, die ik Prozac voorschrijf, met mitrailleur of hakbijl gewapend de nietsvermoedende clientele van de plaatselijke supermarkt heeft neergemaaid o.i.d. Akkoord, de hooggeleerde wil maar zeggen dat er geen reden is om de biologische psychiatrie ondanks haar succes op te hemelen, zoals ik onlangs zelf nog in het ND en RD heb mogen uitleggen en zoals op 18 nov. jl. nog uit Trouw viel op te maken.

Gecompliceerd is bijvoorbeeld ook de relatie die de hooggeleerde heeft met godsdienst en niet in de laatste plaats met de orthodox gereformeerde varianten daarvan (blz. 106-113). Vroon kan maar niet bevatten hoe intellectuelen erin slagen op een kritische manier wetenschap te bedrijven ­en tegelijkertijd een fundamentalistische religieuze stroming aan kunnen hangen.

Van belang is op te merken, dat de hooggeleerde in eerder werk (bv. Wolfsklem 1992) veel uitvoeriger is ingegaan op zijn visie op godsdienst in relatie tot de evolutie van het menselijk gedrag. En in de laatste zinsnede liggen de uitgangspunten, die Vroon hanteert bij de onderbouwing van zijn visies. En ja, dan ligt het voor de hand dat je een aantal zaken niet meer kunt vatten dunkt me.

Verder vindt u in dit boek allerlei interessante zaken (bv. over het nut van vitaminen) maar ook aparte kwesties, die u vast al heel lang wilde weten zoals wat iemand, die doodgeschoten, opgehangen, gestenigd of geëlektrocuteerd wordt op het laatste moment doormaakt (blz. 79-84).

Kortom, er zit veel meer achter dan u wellicht zou denken. Of dat overtuigend is? Vroon houdt het er voor dat het vechten tegen de bierkaai is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen