In Memoriam ds. Ezau Kempenaar

Op de eerste zondag van het nieuwe jaar overleed ds. Kempenaar. De rouwkaart zegt: Op de dag des Heeren werd hij weggenomen'. Hij mocht bijna 80 jaar worden. De rouwkaart zegt ook dat hij sinds 1942 met vreugde in de wijngaard des Heeren mocht arbeiden. Hij begon in 1942 als hulpprediker in Vlaardingen. Twee jaar was hij daar werkzaam, in de tijd van de oorlog. Hij had ook graag zijn laatste preek in Vlaardingen gehouden, maar dat mocht niet zo zijn, omdat hij te zwak was. Zijn laatste preek hield hij in Werkendam, rondom de herdenking van 50 jaar bevrijding. Hij preekte toen over Johannes 8 : 36: Indien dan de Zoon u zal hebben vrijgemaakt, zo zult u waarlijk vrij zijn'.

In 1944 werd hij bevestigd tot predikant in Friesland, in Goenga. Daarna volgden Nieuw-Stadskanaal, Nieuwleusen, Woubrugge, Werkendam en Vriezenveen. Het was kostelijk om ds. Kempenaar en zijn vrouw te horen vertellen van de ervaringen in de pastorie en de gemeente in vroeger tijden! Na zijn emeritaat heeft hij in verschillende gemeenten bijstand in het pastoraat verleend. Zo ook in Gorinchem, waar we elkaar leerden kennen en waar vriendschap ontstond. Heel wat hebben we met elkaar gesproken, vooral ook de laatste tijd toen onze broeder zo ziek werd.

Wie was ds. Kempenaar? Laten we trachten hem te typeren:

1. Hij was al heel jong betrokken op de dienst van God. Toen hij nog maar 4 jaar oud was, wilde hij al predikant worden. Hierbij is het van belang te vermelden, dat hij een biddende moeder had, over wie hij met ontroering sprak. Vader was niet betrokken bij de dienst van God, maar moeder des te meer! Ds. Kempenaar had heel zijn leven een sterk verlangen om God te dienen. Hij genoot ook van zijn studietijd, toen hij zich voorbereidde op het ambt van predikant.

2. Hij was een kordaat, standvastig mens, die niet veel aarzeling kende. Hij was een man met een sterk roepingsbesef. Hij wist bij bepaalde situaties heel duidelijk: Dit móet ik doen. Bij een beroep naar een gemeente zei hij eens tegen zijn vrouw: 'Ik móet dit aannemen. Ook al wil jij het liever niet, en al komen de ouderlingen van de huidige gemeente om te vragen of ik blijf, ik ga tóch'. Dan was het hem volstrekt duidelijk!

3. Ds. Kempenaar was een man van het Woord. Altijd was hij in de Schriften bezig. Tot het laatst toe was hij op de Schrift gericht. Toen hij al zwak was, vroeg hij nog steeds: 'Waar heb je over gepreekt? ' En ook: 'Hoe heb je dat uitgelegd? ' Want hij wist waar de exegetisch moeilijke punten lagen bij een tekst. Hij leefde mét het Woord en uit het Woord. Hij zei weleens: 'Niet ons gevoel, maar het Woord is betrouwbaar'.

4. Hij was een trouw pastor. Pastoraat, meeleven met gemeenteleden, had zijn hart. Hij had aan de ene kant wel verder willen studeren, maar als hij wist van nood in de gemeente, verliet hij de studeerkamer en ging erop af. Hij deed ontzettend veel bezoekwerk. In Nieuwleusen ging hij samen met een ouderling regelmatig van 's morgens 9 tot 's middags 5 uur op huisbezoek (er werd dan bij gemeenteleden meegegeten!). En om 6.30 uur begonnen de catechisaties weer! Haast onvoorstelbaar!

5. Ds. Kempenaar was een bruggenbouwer in de kerk. Hij hoorde bij de rechterflank van de Hervormde Kerk, maar was niét aangesloten bij een modaliteit. Hij was zeer klassiek gereformeerd, maar wilde niet bij een 'richting' worden ingedeeld. Hij was eerder bruggenbouwer tussen rechtzinnige stromingen. Hij wilde verzoenend bezig zijn. Hij was een man van de kerk. Als je hem toch zou willen 'indelen', dan zou hij het liefst bij de Kohlbruggianen gerekend worden. Want hij wist met Kohlbrugge: 'De ben vleselijk, verkocht onder de zonde'.

Het lied dat in de rouwdienst gezongen werd, typeerde hem: 'Ik heb geen deugd of goede werken, en vind geen troost, die mij kan sterken, geen hopp, dan die ik op U bouw. Op Uw genade zal ik leven, op Uw gena de doodsnik geven, o Heer, aan Wien ik mij vertrouw'.

In het bovenstaande heb ik ds. Kempenaar wat getypeerd. We willen nog wat toevoegen. Eerst dit dat hij in zijn ambt trouw door zijn vrouw werd bijgestaan. Zuster Kempenar leidde heel wat meisjesclubs en vrouwenverenigingen. Dat werd toen ook wat van haar verwacht. Maar ze deed het ook met volle inzet. Samen hebben ze de gemeenten gediend.

Verder: Toen hij zo ziek was, werd de strijd hem niet bespaard. Hij zei wel eens: 'Ik heb veel mensen op hun ziekbed getracht te troosten, maar ik wist niet dat ziek zijn zó zwaar kon zijn'. Hij verlangde naar het einde. Of, zoals hij zelf zei: 'Om God groot te mogen maken in het Vaderhuis.'

Zo hebben we onze broeder begraven: Jesaja 40 is gelezen in de rouwdienst in Werkendam. In Hilversum is hij begraven. Daar was het graf van zijn schoonvader, ds. W. J. van Lokhorst, die in Hilversum predikant was en daar op vijftigjarige leeftijd overleed. Vader en schoonzoon konden het samen goed vinden. Nu zijn deze beide dienaren van het Woord in hetzelfde graf neergelegd.

Op de steen van ds. Van Lokhorst staat: 'Ik roem in God, ik prijs 't onfeilbaar woord'. Op de rouwkaart van ds. Kempenaar staat ook: 'Ik roem in God, ik prijs 't onfeilbaar woord'.

Daar gaat het dus om: om God en Zijn Woord! Om de lofprijzing van Zijn Naam! We wensen zr. Kempenaar, die tot het laatste toe de kracht ontving om haar man bij te staan, toe dat ze zich ook op deze God en Zijn onfeilbare Woord mag verlaten!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen