HGJB-project 'Kanaan in India' - our God is a living God -

Timmapuram, een klein dorp met zo'n 3000 inwoners op steenworp afstand van de miljoenenstad Hyderabad in Zuid-India. Alles gaat zo z'n gangetje. Een loslopend varken. Vrouwen met zwaarbeladen manden op het hoofd op weg naar de markt. Spelende kinderen bij de dorpswaterpomp. Aan de kant van de weg zit een groepje mannen in de schaduw van de palmbomen de laatste nieuwtjes uit te wisselen. Niets bijzonders.

Toch wel. In Timmapuram gebeuren heel bijzondere dingen. De Geest van God is aan het werk. Prabhukumar, een 18-jarige jongen vertelt:

'Zoals in deze hele streek zijn de meeste mensen hindoe. In alle hutten zie je platen hangen van onze goden. Ook bij mij thuis hebben we "idolworship" (goden-aanbidding). We zijn bang voor boze geesten en er zijn veel problemen, zoals ziekte bijvoorbeeld. Toen kwam Balraj, een evangelist en die zei: "Er is slechts één God en Die kan je bevrijden van al je problemen. Hij wil echte verlossing geven". Voor mij is er daarna veel veranderd. Ik ken nu vrede en vreugde. Ik woon nog steeds thuis. Mijn ouders zijn geen christen, ik ben de enige in ons gezin. Ze zeggen: "Als je Jezus verlaat, geven wij je alles wat je maar wilt". Ik wil Jezus niet verlaten. Zelfs als ze me wegsturen, geef ik Jezus niet op.'

In Timmapuram en omgeving behoort 90% van de bevolking tot de hindoe-godsdienst. Het hindoeïsme is zo vervlochten met de culturele en sociale structuren, dat het voor de dorpelingen bijna onmogelijk is, christen te worden. Eén van de kenmerken van het hindoeïsme is het kastensysteem. Het kastensysteem kent allerlei rangen en standen. Wie overgaat tot het christelijk geloof, valt automatisch buiten het kastensysteem en verliest daardoor allerlei rechten, behorende bij een bepaalde groep. In de Indiase cultuur is een christen in feite een rechteloze. Ondanks dat gaan Balraj en vier andere evangelisten door met hun werk. Al fietsend trekken ze langs de dorpen met de Bijbel onder de snelbinders. Overal waar groepjes mensen zitten, stappen ze af, slaan ze de Bijbel open en vertellen het Evangelie. En... ze mogen de vruchten zien. Prabhukumar: 'We hebben geen kerk, maar Balraj komt hier twee keer per week: op woensdag en op zondag en dan hebben we een dienst bij iemand in huis. Niet lang geleden zijn er 15 mensen tegelijk gedoopt. Dat was een heel bijzondere gebeurtenis, daar bij het dorpsmeer'.

Het is niet eenvoudig om in een Indiase dorpssamenleving te volharden in het geloof. Een vader uit een christelijk gezin in Gummadavalli vertelt: 'Niemand komt meer bij ons op bezoek. Ze zijn bang om met ons te praten, want we hebben een vreemde God geaccepteerd. Een oom uit een naburig dorp is vanwege zijn geloof beboet met 500 roepies, en ze sloegen hem drie keer met een schoen'.

De evangelisten mogen, de mensen bemoedigen. Overal waar ze komen, getuigen ze: 'Our God is a living God' (onze God is een levende God).

'Word and Deed India' wil het Woord-getuigenis van deze evangelisten ondersteunen met het Daad-getuigenis. Het Evangelie leert dat het onmogelijk is de Heere God te dienen en geen oog te hebben voor de naaste. In Timmapuram, Gummadavalli en vijf andere dorpen is veel armoede. Door o.a. 'onderwijs en gezondheidszorg wil 'Word and Deed' de levensomstandigheden van de dorpelingen verbeteren. In samenwerking met clubs en verenigingen in de Hervormde gemeenten voert de HGJB dit voorjaar een actie (streefbedrag: ƒ 500.000, - ) voor de bevolking van dit deel van India.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen