De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Boekbespreking

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Boekbespreking

2 minuten leestijd

Dr. Jean-Jacques Suurmond, Geestesgaven zijn gewone mensen; een praktische handreiking. Uitg. Ten Have, Baarn 148 blz., f29, 90.

De titel van dit boek doet merkwaardig aan. Dat wordt echter gauw anders als we het boek ter hand nemen. De schrijver bedoelt dat we geestesgaven niet zozeer moeten bezitten maar dat we geestesgaven moeten zijn. Dat zijn we als we onze medemens ontmoeten zoals hij is en zoals hij zijn mag. Het is 'de zachte plek in het gezicht van de ander zien en je daardoor laten raken'. Doen we dat, dan kijken we heel anders tegen onze medemens aan, wie hij ook is. Zo'n ontmoeting met de medemens is tevens een ontmoeting met God, zegt de schrijver. Dat is het geheim van het christenleven en het geheim van de kerk. Wie medemensen in hun nood ontmoet, ontmoet God in Christus zelf. Hetzelfde geldt voor onze omgang met al het geschapene. Van daaruit zegt de schrijver mooie dingen over onder andere de kerk als gemeenschap, het ambt aller gelovigen, het diaconaat, leven met conflicten, omgaan met rouw en de betekenis van tongentaal. Toch bevredigt het boek mij niet. Het is me te horizontaal. De Geest wordt teveel losgemaakt van het werk van Christus en de geestesgaven gaan op in de intermenselijke verhoudingen. Het charismatisch geheim van de gemeente zou liggen in de wezenlijke ontmoeting van de ander zonder dat het van (levens)belang zou zijn om hem te wijzen op de noodzaak van het geloof in Christus. De schrijver zegt: 'De klassieke katholieke gedachte dat er buiten de kerk geen heil is en ook de calvinistische idee dat de grote meerderheid van de mensheid verloren gaat, doet geen recht aan de intentie van de Schrift'. Ik zou dat willen omdraaien en willen zeggen dat de Schrift wel degelijk wijst op de ernst van verlorenheid. De charismata zijn tot opbouw van de gemeente. Maar we moeten ze wel dicht houden bij het geloof in Christus als de enige weg tot het heil. Ik houd het er liever op dat de Geestesgaven gaven zijn die de Geest geeft aan de gelovige, die leeft uit de genade van Jezus Christus en dat ze zo ten dienste van de gemeente en de ander zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 25 januari 1996

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Boekbespreking

Bekijk de hele uitgave van donderdag 25 januari 1996

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's