Vrees niet - Geloof alleen

't Is beter als we redding wensen,
te vluchten tot des Heeren macht,
dan dat men ooit vertrouw op mensen
of zelfs van prinsen hulp verwacht.

Het is een vreugde er naar te luisteren als de gemeente 's zondags in Gods Huis deze machtige 118e psalm zingt.

Wat is tussen twee haakjes dat psalmgezang toch een geweldig onderdeel van onze Eredienst. Veronderstel dat we dat eens zouden moeten missen. Om te "huiveren! Maar waar het nu op aankomt, is of we deze woorden maar niet alleen uit volle borst zingen in de kerk, maar ze ook toepassen in de praktijk van het dagelijkse leven. Of anders gezegd: Of we ook echt, werkelijk uit de nood van ons leven, vluchten tot Gods genadetroon.

Als dat bij u en mij eens meer gedaan werd, wat zouden we dan op wonderbare wijze meer dan tot nu toe ervaren dat de Heere onze God werkelijk is een hulp in benauwdheden; dat Hij werkelijk is de barmhartige en genadige God die het maken kan en wil boven alle denken en bidden; dat Hij metterdaad acht geeft op de stem van ons geroep; dat het woord uit psalm 81: 'Doe uw mond maar wijd open en ik zal hem vol maken' maar niet alleen een mooie tekst is, maar Goddelijke Waarheid!

Hoe treffend zien we dit alles bij Jaïrus, de overste van de synagoge in Kapernaüm.

Hoe deze Jaïrus met Jezus in aanraking is gekomen, weten we niet. Waarschijnlijk heeft hij de Heiland horen spreken in de synagoge van Kapernaüm en zijn Zijn woorden diep in zijn hart doorgedrongen. Maar het kan ook wel eens gebeuren dat een mens eerst harde klappen moet krijgen of dat een zware beproeving hem krachtig uitdrijft naar die plaats aan de voet van het kruis, waar hij het van tevoren nooit ernstig heeft gezocht.

U kent allen het gezegde: Nood leert bidden. Nu is dat niet altijd waar. Nood brengt een mens ook wel eens tot verbittering en verharding, zodat hij God voorgoed de rug toekeert.

Maar als de Heere die beproeving door Zijn Geest toepast en heiligt aan ons hart, dan komt een mens op het beste plekje dat er op aarde te vinden is: aan de voeten van Jezus.

En nog groter wordt het als we daar niet alleen komen voor onszelf, maar ook voor anderen, voor je gezin, voor alle mensen, voor heel de wereld met alle nood die er is.

En wat is er een nood! Heerlijk als je op dat plekje ook mag komen als ouders voor je kinderen en als kinderen voor je ouders.

Pleiten we wel genoeg op Gods Genadeverbond? We weten welke angstwekkende tijd het is voor onze opgroeiende kinderen. De lucht zit als het ware vol met bacteriën van ongeloof en afval. Voordat ze het weten zijn ze besmet met alle gevolgen van dien.

Brengen we daarom onze kinderen wel genoeg in het gebed aan Gods genadetroon, zoals Monica dat eeuwen geleden deed voor haar kind Augustinus? En weer denk ik aan die psalmregel:

Opent uwen mond.
Eist van mij vrijmoedig
op Mijn trouw verbond.

Jaïrus en zijn vrouw hebben een dochtertje dat ernstig ziek is. Op het gerucht dat Jezus in Kapemaüm is, is Jaïrus naar Hem toegevlucht. Daar vinden we hem biddend en smekend aan Jezus' voeten. Ja, we lezen dat Jaïrus zéér bad, d.w.z. heel dringend en aanhoudend zoals eens Jacob bij de Jabbok; 'Heere, ik laat u niet los tenzij Gij mij zegent.'

We mogen pleiten of Gods Verbond, pleiten op de beloften die Hij ons eens in onze Doop heeft gegeven.

Jaïrus geeft ons een voorbeeld van een echt, levend gebed.

De apostel Jacobus schrijft: 'Gijlieden bidt wel, maar ge ontvangt niet omdat ge kwalijk bidt.'

Wat is dat, 'kwalijk bidden'? Kwalijk bidden is o.a. bidden, dat niet gepaard gaat met geloof.

De Hebreeënschrijver zégt: 'Wie tot God komt moet geloven dat Hij een beloner is van wie Hem zoeken.' Bidden is geloven dat God ons hoort en verhoort.

Na een gebed bij een zieke, zei deze na het amen van het gebed met tranen in de ogen: 'Mocht de Heere dit gebed nog eens verhoren, dominee.'

Ergens begreep ik dit 'och mocht' wel. Daar zat iets van diepe afhankelijkheid in. Ook iets van het besef dat Gods verhoring een eeuwig wonder zou zijn, want, Heere, ik heb het niet verdiend en 'k heb er geen recht op.

Toch heb ik in alle liefde en met alle voorzichtigheid een aanmerking gemaakt op het gezegde van die zieke. Wij hebben het inderdaad niet verdiend, maar waarom besluiten wij ons gebed dan met het woordje 'Amen'?

Amen wil zeggen: Het is waar, Uw beloften zijn waar. God laat geen bidder staan. Wanneer God verhoort en op welke wijze, dat weten we niet, dat laten we aan Hem over. Maar Hij zal het doen. De Heere kan niet af van Zijn eigen Woord en beloften. Al die beloften mogen we Hem voorhouden.

O, beste lezer, worstel dan toch met het Evangelie van Gods Beloften. Bid met de bijbel in uw hand, opdat u mag toegroeien naar het geloof van Jaïrus.

Dat geloof kan bestreden worden. Het kan nekslagen krijgen, zodat een mens verstomd en in grote radeloosheid temeer zit. 'Val de Meester niet langer lastig, want het kind is al gestorven', komt een dienaar van Jaïras zeggen.

Ga nu maar naar huis, Jaïrus. Dit is het einde. Tegen de dood is geen kruid gewassen. Het onmogelijke mag je niet begeren.

Maar wat zegt Christus? 'Jaïrus, vrees niet. Geloof alleen.'

Jamaar... Neen, geen ja maar, Jaïrus. Je hebt toch gehoord wat Ik gezegd heb? 'Vrees niet, geloof alleen.'

'Vrees niet, geloof alleen.' De Heere maakt het onmogelijke mogelijk! Dat gold toen.

Maar het geldt ook vandaag nog.

Geen nood zó groot, of er is uitkomst bij de Heere.

Geen verlorenheid zó diep of er is redding bij de Heere.

Geen zonde zó verschrikkelijk of er is vergeving bij de Heere.

Wanhoop nooit.

Christus is overwinnaar. Zie op Jezus.

Houdt u vast aan Zijn Woord.

Hij zal u nooit beschamen.

Alle dingen zijn mogelijk voor wie in Hem geloven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen