Gevoelens van vervreemding na de triosynode

Het hervormd moderamen heeft er geen onduidelijkheid over laten bestaan hoe hij het brede hervormde verzet tegen S.o.W. weegt. In de door de secretaris-generaal (dr. K. Blei) namens het héle moderamen geschreven brieven in, antwoord op Open Brieven van het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond, het hoofdbestuur van de Confessionele Vereniging en 17 synodeleden, blijkt dat het moderamen niet meer van zins is de aanwassende stroom van kritiek en diepe zorg op het prijsgegeven van de Hervormde Kerk serieus te nemen. Er wordt gesproken over de 'tot op het bot verdeelde kerk' en desalniettemin wordt deze kerk de beoogde 'Verenigde Protestantse Kerk in Nederland' binnen geleid. Het verzet ligt op één vierde deel van de Hervormde Kerk. In het geheel van de triosynode lijkt het weinig. In de Hervormde Kerk is het, met ongeveer één vierde deel, een aanzienlijk deel (een kleine twintig classicale afgevaardigden).

We worden intussen als hervormd-gereformeerden, en verder ook allen die zich verder verzette tegen de gang naar de verenigde kerk, innerlijk verscheurd door de ontwikkelingen, die zich voordoen. We hebben gezegd: 'we kunnen niet weg en we kunnen niet mee'. Dat is tot vandaag onverminderd van kracht. Dat betekent heel concreet nee tegen de hier en daar geuite dreiging met afscheiding of het koketeren ermee. Het betekent echter óók, dat we niet mee kunnen naar de Verenigde Protestantse Kerk in Nederland.

Nu het hervormde moderamen bezig is met een beleid, waarin het zichzelf óver-roept, terwijl ook vanuit het moderamen reeds te kennen is gegeven, dat men het publieke gesprek met de modaliteiten zal gaan mijden, moet een verdere verharding worden gevreesd. De nieuwe samenstelling van het moderamen lijkt bovendien de polarisatrie alleen nog te zullen aanscherpen.

Dat ook hervormd-gereformeerde synodeleden en anderen innerlijk verscheurd worden in hun verantwoordelijkheid blijkt uit wat gezegd is ter synode. Iemands concrete verantwoordelijkheid (positie) kan ook meebepalend zijn voor de inhoud van wat gezegd wordt. Enkele toespraken, onderscheiden van strekking, geven we hiernaast door, zodat ook duidelijk kan worden wat bedoeld werd; méér dan wanneer men het doen moet met fragmenten in verslaggeving.

Er is met vrijwel algemene stemmen een motie aangenomen, waarin wordt opgeroepen tot voortgaande 'bezinning'. Niemand zal tegen zo'n oproep bezwaar kunnen maken. De oproep zal echter elke uitwerking op het S.o.W-proces missen, wanneer inzake het beoogde doel de kerk tot op het bot verdeeld blijft. Om herstel van welke kerk gaat het?

Wat geen rol meer lijkt te spelen in de weging van het verzet tegen S.O.W. is, dat velen binnen de Hervormde Kerk het gevoel en de overtuiging hebben, dat de kerk die beoogd wordt, niet meer 'hun' kerk zal zijn. Men zal niet op dezelfde wijze als binnen de Hervormde Kerk zich kunnen inzetten voor 'verbreiding en verdediging van de Waarheid', zoals al.90 jaar het oogmerk is van de Gereformeerde Bond. Alle pleidooien om de hervormd-gereformeerden in het proces mee te nemen zullen afstuiten op het feit, dat de kerk niet meer geworteld zal zijn in het hart, de liefde en het geestelijke leven van velen. Dat moet in een tijd van doorgaande secularisatie funest zijn. Zolang echter de Hervormde Kerk bestaat zullen velen haar 'nochtans' trouw blijven, aan haar lijden en zich hartstochtelijk kwijten van hun roeping. De Heere zal Zijn kerk ook in de toekomst leiden. Zal er nog een gebaande weg naast de heirbaan zijn, waar de karavaan op verder trekt? Nu knopen zijn doorgehakt, voelen we ons door de kerk verlaten. Het gevoel van vervreemding gaat diep, heel diep.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen