Globaal bekeken

Bij een artikel van dr. R. ten Kate in het Hervormd Weekblad, over 'Het schrift op de wand' stond een vertaling van 'Belsazar', geschreven door Heinrich Heine;

'In Daniël 5 vers 30 staat dat Belsazar, de koning der Chaldeeën, gedood werd in dezelfde nacht, waarin tijdens zijn feestmaaltijd het schrift op de wand door Daniël was ontcijferd. Er staat echter niet bij door wie hij is gedood. Hierop heeft de Duitse dichter Heine een antwoord gegeven.

Belsazar

Het middernachtelijk uur begon,
in stille rust lag Babylon,
Alleen slechts boven in 's konings kasteel
daar heerste lawaai van zijn personeel. Daar boven in de koningszaal
hield Belsazar zijn koningsmaal.

De gasten zitten in schemerlicht,
de fonkelende wijn verhit hun gezicht.
De bekers rinkelden bij zoveel vreugd;
dat deed de stugge koning deugd.
Des konings wangen waren vol gloed,
de wijn vergrootte zijn drieste moed.

En blindelings drijft de moed hem voort:
hij lastert God met goddeloos woord.
De koning roept dan een slaaf, trots en fel;
die gehoorzaamt snel aan 's konings bevel.
Hij komt met gouden gerei op zijn hoofd,
dat was uit Jehova's tempel geroofd.

En de koning greep met schennende hand
een heilige beker, gevuld tot de rand.
Hij ledigt hem tot op de bodem terstond,
en roept dan luid met schuimende mond: 
"Jehova, ik voorspel u eeuwig hoon!
Ik ben de koning van Babylon!"

Maar het schelle lachen verstomde direct,
het werd doodstil in het grote vertrek,
want zie, want zie, aan de witte wand
daar kwam te voorschijn een mensenhand;
die schreef, die schreef op de witte steen
vurige letters, die schreef en verdween.

En de koning zat daar met een blik, heel strak,
en knikkende knieën, niet op zijn gemak.
En de gasten zaten daar, griezelig kil;
zij waren verbijsterd; 't bleef akelig stil.
De magiërs kwamen, maar stonden te beven,
zij konden van 't schrift de verklaring niet geven.

Maar Belsazar werd in diezelfde nacht door al zijn knechten omgebracht.

In De Zaaier (Alblasserwaard) citeerde ds. H. Klink te Hoornaar Maarten Luther over aanvechtingen.

'Dit citaat is uit een brief waarvan ik de strekking afgelopen zondagavond in de preek doorgaf. Hij komt uit een brief die hij schreef aan een man die vaak door aanvechtingen gekweld werd en die van zichzelf dacht dat hij daarin helemaal alleen stond. Luther, die zelf veel aanvechtingen gekend heeft, schreef:

Je moet er vooral aan vasthouden dat deze boze en droevige gedachten niet van God zijn, maar van de duivel. Want God is geen God van droefheid, maar van troost en blijdschap. Wat is leven nu anders dan verblijd te zijn in de Heere? Probeer jezelf aan zulke gedachten te gewennen, opdat je ze spoedig mag verjagen, zeggende: de Heere heeft je niet gezonden. Deze leugenachtige gedachte is niet van Hem, die jou heeft je niet geroepen. In het begin is de strijd zwaar, maar door oefening zal ze gemakkelijker worden. Want niet alleen jij moet zulke gedachten verduren, maar alle heiligen: zij hebben echter gestreden en overwonnen. Daarom moet Jij zulke gedachten verduren, maar alle heiligen; zij hebben echter gestreden en overwonnen. Daarom moet jij ook niet wijken voor het kwaad, maar er onverschrokken tegenin gaan. Het beste wat je in deze strijd kunt doen, is dat je deze gedachten niet aankijkt, niet onderzoekt, of op haar beschuldigingen ingaat, maar je moet haar als het geblaas van een gans verachten en er geen aandacht aan schenken. Wie dat heeft geleerd, zal overwinnen. Wie dat niet heeft geleerd zal overwonnen worden.

Want er aandacht aan geven en ermee gaan disputeren totdat die gedachten het zelf opgeven en vrijwillig heengaan, betekent dat je ze prikkelt en sterker maakt. Het volk Israël moet voor jou een voorbeeld zijn, die hun slangen niet overwonnen door er naar te kijken of ermee te worstelen, maar door het oog ergens anders heen te wenden, namelijk tot de koperen slang. Dat is de ware en zekere overwinning in deze strijd.

Daarom zul je er goed aan doen wat meer met anderen plezier te maken, of je met andere vermaken bezig te houden, en achteraf je geweten er niet over te bezwaren. Want God heeft geen behagen in die volslagen nutteloze droefheid. Want de droefheid over de zonde is van korte duur en tegelijk ook aangenaam door de belofte van de genade en vergeving van de zonden. Die andere droefheid is echter van de duivel, en zonder belofte, het is puur een bezorgdheid over nutteloze en onmogelijke dingen, die God alleen aangaan. De Geest van Christus trooste en verblijde jouw hart. Amen.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen