Nederlanders zijn veel hartelijker dan ons was verteld...

De cultuurschok

't Was me het wintertje wel! Of niet dan? Weer volop gelegenheid om te schaatsen en sneeuwpoppen te maken. Eindelijk weer eens strenge vorst, - 15 graden Celsius soms hier en daar. In die barre winterse omstandigheden zetten begin februari jl. vier leden van de Christelijke Kerk van Midden-Sulawesi voor het eerst hun voeten op de ijskoude Nederlandse bodem, komend uit een schitterend tropisch land met een temperatuur van ca. 30 graden boven nul! Da's wel even wennen! Gelukkig maar, dat het HKI in Oegstgeest een grote klerenkast heeft met allerlei body-warmers, dikke jassen, dassen en wanten. Voor onze gasten geen overbodige luxe. Betoverend, dat was het wel. Voor het eerst sneeuw zien, de 'rijp' aan de bomen voelen, op 'water lopen' en met een 'uitgestorven' landschap kennismaken.

Is het mogelijk je op zo'n situatie voor te bereiden? Een van de delegatieleden, de arts Wayong bracht het wel heel komisch onder woorden: 'Thuis oefende ik met mijn hand in de koelkast. Ik hield m'n hand er dan enige tijd in en voelde daarna hoe koud die hand geworden was. Dat gevoel van kou stelde ik me dan een beetje voor in Nederland'.

Ervaringen

Ja, die zijn er volop. Waar men vooral van onder de indruk kwam, is het vele werk dat door zoveel vrijwilligers wordt gedaan. Bijvoorbeeld de enorme inzet van ambtsdragers, die naast een drukke baan, zoveel voor de kerk doen en daarvoor niet betaald worden. Maar ook de inzet van mannen en vrouwen die een week van hun vakantie geheel belangeloos beschikbaar zijn voor een vakantieweek voor gehandicapten. De Nederlandse zorg voor lichamelijk en verstandelijk gehandicapten heeft de delegatie overigens zeer geïmponeerd. Mevr. W. S. Tobigo, een delegatielid, zegt hiervan: 'Gehandicapten worden uitstekend begeleid. Ze behouden hun waarde als medemens en worden niet als paria's uit de gemeenschap gestoten. Bij ons wordt ook wel wat voor gehandicapten gedaan, maar niet zoveel. We zouden wel meer willen, maar het geld is er niet voor.'

Over de gastvrijheid in Nederland zegt mevr. Tobigo: 'Nederlanders zijn veel hartelijker dan ons was verteld.' En verder: 'Hier in Nederland hebben de mensen doorgaans een goed bestaan: vooral voor de contacten doen veel vrouwen aan vrijwilligerswerk. In Indonesië moet er veel meer een gevecht om te overleven geleverd worden. We moeten werken voor onze kost en komen ook om financiële redenen vaak niet aan meer toe dan de opvang van eigen familieleden en mensen uit de directe omgeving.'

Opvallend vond de delegatie de verhouding tussen de overheid en de burgers. Er is sprake van een open relatie. De overheid doet veel met het belastinggeld voor de burgers, waardoor de burger bewust belasting betaalt. De delegatie kwam naar aanleiding van een gesprek met het college van burgemeester en wethouders van Barneveld, onder de indruk van de organisatie van het bestuurlijk apparaat en de veelheid aan allerlei welzijnsvoorzieningen en sociale activiteiten voor de burgers. Het was een hele eer voor de gasten, ontvangen te worden door een burgemeester. De delegatie werd ook nader geïnformeerd over de rolverdeling van kerk en staat op de terreinen van welzijn en onderwijs.

Diaconale visitatie

Een belangrijke doelstelling van de delegatie was om kennis te maken met het diaconale werk van de kerk. In maart van dit jaar hoopt de "GKST een congres te houden over het thema: "diaconaat'. Diaconale ervaringen hier opgedaan hoopt de delegatie mee te nemen naar en in te brengen tijdens het congres.

Aan verschillende diaconale projecten werd een bezoek gebracht zoals o.a.'Het Missionair Diaconaal Centrum 'De Herberg' in Oosterbeek, het jongeren-ontmoetingscentrum 'Meet-In' te Ede, twee dagactiviteitencentra voor gehandicapten in Barneveld en het Roosevelthuis in Doorn. Een boeiende ontmoeting was er met de diaconie van Ederveen. De delegatie was aanwezig tijdens een diaconievergadering, nam deel aan de opening van de vergadering en liet zich informeren over het diaconale werk en het beleidsplan van de diaconie. Voor de voorzitter van de diaconie, dhr. J. V. d. Heetkamp, was deze avond extra bijzonder. Het was de avond van zijn afscheid en dus zijn laatste vergadering. De aanwezigheid van een delegatie uit Indonesië was voor hem op deze laatste vergadering wel heel bijzonder. De tekst voor de meditatie trof ons allen: 'Alles heeft een bestemden tijd, en alle voornemen onder den hemel heeft zijn tijd'. 'Hetgeen geweest is, dat is nu, en wat wezen zal, dat is alrede geweest; en God zoekt het weggedrevene'. (Prediker 3 vers 1 en vers 15) Wat een machtige God, die het 'weggedrevene' zoekt...!

Opvallend vond de delegatie, dat de diaconie de vinger aan de pols houdt bij verschillende maatschappelijke ontwikkelingen, dat het diaconaat diep geworteld is in het bewustzijn van de mensen; er is altijd een collectezak voor de diaconie. Wel kreeg de delegatie de indruk dat er veel bureaucratie is (vergadercultuur!) en vond men het merkwaardig dat diakenen niet op huisbezoek gaan. 'Hoe kom je noden op het spoor en hoe kom je er nu achter of iemand geld nodig heeft', waren indringende vragen!

In het hart van de gemeente

De aanwezigheid van de delegatieleden in de erediensten was een groot feest. De Indonesiërs woonden hervormde kerkdiensten bij in Barneveld, Ede en Elburg, waarmee ze voor de kerkgangers 'de kerk overzee' een gezicht gaven. 'Met de kerk van alle tijden en alle plaatsen belijden wij ons algemeen ongetwijfeld christelijk geloof', kreeg in de Barneveldse Goede Herderkerk een extra dimensie. Dr. Wayong las het Apostolicum in zijn landstaal. In Ede werd door ds. Ruagadi de zegen op de gemeente gelegd. Ook werden in de diensten enkele liederen door de gasten gezongen en zongen gemeenteleden enkele Indonesische liederen. Na afloop van de diensten waren er ontmoetingen al of niet met een broodmaaltijd met kerkeraden en gemeenteleden. Intensief werd in de ene gemeente gesproken met jongeren en elders met een evangelisatie-ouderling over o.a. contacten met moslims.

In Elburg werd de dienst geleid door de voorzitter van de PKV Gelderland, dr. L. Westland, in Ede door ds. A. Romein en in Barneveld door ' ds. M. Aangeenbrug. Enthousiast waren vooral ook de diakenen. Heel bijzonder vonden sommigen het om nu eens heel dichtbij de ander verweg te ontmoeten. Een diaken zei: 'Waar je voor collecteert heeft een naam gekregen en achter die naam zie je een gezicht'. Er werd ook veel aandacht over het bezoek in de diverse kerkbladen geschonken. In Bruchem werd een gemeente-avond bezocht! Speciaal voor de gasten georganiseerd. Alle catechisanten waren opgetrommeld met de mededeling: 'Vanavond geen catechisatie, maar ik reken wel op jullie', zei ds. Roseboom. En... ze waren er! Althans de meesten.

'Waar de nieuwe dag ontluikt...'

Hoogtepunten van het bezoek waren het verblijf in de gastgezinnen en de massale koor-en samenzangavond in de Oude Kerk van Harderwijk met medewerking van drie koren, waaronder het bekende mannenkoor 'Hallelujah' uit Urk. Ruim 1000 personen waren aanwezig. Ademloos werd er door de zelf zo graag zingende gasten geluisterd naar de koren. (In Indonesië zingen ze enkele keren per week 's avonds in kleine groepen bij elkaar aan huis!) Enthousiast was door de diaconie van Harderwijk en door enkele andere diaconieën uit de regio aan de voorbereidingen van deze avond meegewerkt. 'Zoiets moet je meer doen', sprak een Veluwse diaken mij aan. 'Samen zingen en luisteren naar de koren, dat spreekt de Veluwe aan.' Iemand anders verwoordde het zo: 'Treffend dat op deze manier het hart van het (wereld)diaconale werk aan de orde komt: van Christuswege bewogen zijn met anderen. Dat te mogen doen, vanuit het verzoenende werk van onze Heiland, met heel het hart God danken'. De voorzitter van de adviescommissie Luisterend Dienen sloot op een bijzondere wijze af met verwijzing naar het lied: 'De dag, door uwe gunst ontvangen'. Hij zei: 'Vanavond zingen wij hier onze lofzang, de nacht komt en onze zangen zwijgen. Maar toch gaat de lofzang door, altijd op elk moment, want als het hier donker wordt en het daglicht onderduikt, gaat men in Indonesië weer zingen, ginds waar de nieuwe dag ontluikt:

'Zodat de dank, U toegezonden,
op aard' nooit onderbroken wordt,
maar steeds opnieuw door mensenmonden
gezongen en gesproken wordt.'

't Was een prachtige ontmoeting, omdat het God om mensen gaat! En mensen hebben namen, heel persoonlijk! En de Heere kent degene die de Zijnen zijn! Zijn onze naasten ons bij naam bekend?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen