Eben Haëzer

Praeses, synode, Zorg en onrust, verwarring en verlamming, Deze woorden vertolken de gevoelens van velen in onze kerk. De situatie, waarin de hervormde kerk zich bevindt, baart ons grote zorg. Verdeeld tot op het bot dreigt nu allerwegen botbreuk.

Wanneer het proces verder gaat zoals de zgn. trio-synode van januari jl. voorstaat, zullen er in vele gemeenten dramatische toestanden ontstaan waarvoor wij als synode verantwoordelijk zijn. Zo gaat toch een zieke moeder niet met haar kinderen om! Juist zij, die ondanks afscheiding en doleantie bleven, die ondanks golven van modernisme bleven, die de kerk trouw bleven en liefde voor haar koesterden en ook financieel royaal bleven ondersteunen, hebben het benauwd. Wij zijn in grote verlegenheid en onstellende verwarring.

Wanneer ik hier spreek van 'wij', dan is dat niet een gering deel van het kerkvolk, dat zondag aan zondag trouw ter kerke gaat en dat van harte begeert te leven naar Schrift en Belijdenis.

Moeder, vele vele kinderen zijn in nood. Zien wij dat? Willen wij het zien? Of zijn we een voortdravend blind paard?

Samen zijn wij ziek. Heel ziek. Laten wij toch samen genezing zoeken. Samen!

Wanneer de zaken doorgezet worden zoals het voorliggende besluit aangeeft, kunnen we het 'samen' van samen-op-weg gerust vergeten. Hoezeer ik de weg van afscheiding/doleantie betreur en afwijs. Samen gezond worden. Is er een weg? Het is mij de twee jaar dat ik afgevaardigd ben naar de synode opgevallen dat de Heilige Schrift in de vergadering weinig open ging. Is het niet overduidelijk dat Israël en ook de christelijke gemeente na Pinksteren genezing vond in de weg van verootmoediging, schuldbelijdenis voor Gods aangezicht en voor elkaar?  zicht en voor elkaar? Ter synode werd er zo nu en dan geapplaudiseerd. Dan had het ene kamp weer wat terrein veroverd: Eben-Haëzer, tot hiertoe heeft de Heer ons geholpen. Dan richtte het andere kamp een teken op: Eben-Haëzer, tot hiertoe heeft de HEERE ons geholpen. Er was opluchting. Er was dankbaarheid.

Praeses, synode aan het oprichten van het teken 'Eben-Haëzer' ging wel het één en ander vooraf: de HEERE achterna klagen, bekering tot de HEERE, vreemde goden wegdoen, het hart richten tot de HEERE... Lees 1 Sam. 7 er maar op na.

Terugkeer tot de Heere is vandaag ook terugkeer tot het algemeen en ongetwijfeld christelijk geloof. En... die oproep geldt ons allen! Wanneer dit alles ontbreekt is er geen heil, genezing te verwachten.

Waarom vindt de oproep tot verootmoediging geen weerklank bij ons als hervormden? Ik weet dat deze heilzame zaak niet te organiseren valt, maar wie is er van de noodzaak overtuigd?

Verootmoediging over het feit dat wij als hervormden in de vorige eeuw dusdanig 'kerk' waren, dat velen het niet meer onder ons konden uithouden! Verootmoediging bij de gereformeerden vanwege het feit dat de weg van doleantie niet de weg tot kerkherstel is gebleken.

Het is voor mij onbegrijpelijk dat een moderamenlid van de gereformeerde synode verklaarde dat A. Kuyper, wanneer hij vandaag de dag zou leven op dezelfde lijn zou staan als de hedendaagse theologen in hun midden.

Praeses, synode, laten we een weg gaan, waarin 'zij die bleven' nog kunnen blijven. Dat er een duidelijke continuïteit blijft met het verleden, zowel in naam als in belijdende grondslag. Het is toch al te dwaas om door samen te gaan met hen die eens ons in de steek lieten, een aanzienlijk deel van broeders en zusters te verliezen, die door alles heen trouw bleven? ! Een en andermaal heeft u gezegd: we kunnen u niet missen? Laat dit dan blijken.

Weet u, de gereformeerden verlieten ons in de vorige eeuw omdat we te vrijzinnig, niet orthodox genoeg waren. Nu zijn wij, die het benauwd hebben, in hun ogen te weinig vrijzinnig, te veel orthodox (en dan te weten dat onze boekenkast een groot aantal werken van hun vaderen bevat!). Moderamen, synode, aan ons de taak om de zaak in eigen kerk bijeen te houden en niet ten koste van velen de weg naar vereniging door te zetten. Er is een weg ge­ wezen. Gewezen door zowel de Gereformeerde Bond als door de Confessionele Vereniging. Theologisch gezien niet de schoonste weg, maar altijd beter dan wat nu voor ogen gesteld wordt.

God verhoede breuken. Ik betreur de geluiden die in deze richting gaan. Wanneer het gebeurt, dan zijn wij mede verantwoordelijk. Laten we dat goed bedenken!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen